Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Artykuł 220 § 1 zdanie pierwsze i drugie p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata; w tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W sytuacji nieopłacenia skargi, skargi kasacyjnej i zażalenia § 3 art. 220 p.p.s.a. przewiduje jako skutek powyższego odrzucenie tych środków zaskarżenia. Siedmiodniowy termin określony w art. 220 § 1 p.p.s.a. dla wykonania obowiązku opłacenia skargi jest terminem ustawowym, którego niezachowanie powoduje w myśl art. 85 p.p.s.a. bezskuteczność dokonanej po terminie czynności, co także prowadzi do odrzucenia skargi, skargi kasacyjnej bądź zażalenia.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 27 lutego 2014r. K.S. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Wezwanie zostało doręczone w dniu 19 marca 2014r. w trybie art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. Skarżący uiścił wpis w dniu 23 kwietnia 2014r.
Postanowieniem z dnia 20 maja 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił K.S. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 maja 2014r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia.
W dniu 3 czerwca 2014r. (data stempla pocztowego) K.S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia 15 września 2014r. zażalenie skarżącego zostało odrzucone jako wniesione z uchybieniem terminu.
W niniejszej sprawie wpis został uiszczony z uchybieniem terminu, a termin do jego uiszczenia nie został przywrócony, wobec czego skarga podlegała odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji, za podstawę biorąc art. 220 § 3 p.p.s.a.