Uzasadnienie
Zaskarżoną uchwałą Rada Miejska w Ch. ustaliła opłaty za wodę składające się z dwóch części tj. stałej i zmiennej. Gdy chodzi o zaopatrzenie w wodę gospodarstw domowych to zostały one ustalone na poziomie najniższym i wynosiły:
- - 5 zł miesięcznie netto dla odbiorców nie opomiarowanych oraz przyłączy wodomierzowych średnicy 15 i średnicy 20 mm oraz 7 zł miesięcznie netto dla przyłączy wodomierzowych średnicy 25 mm i większych,
- - 1,48 zł netto za 1 m3 pobranej wody.
Pismem z dnia 18.01.2002 r. Tomasz Z. zwrócił się o anulowanie przedmiotowej uchwały w części dotyczącej opłaty stałej. Odpowiedź miała zostać wysłana listem poleconym z dniu 14.02.2002 r., na dowód czego Burmistrz Miasta Ch. przedłożył kserokopie pocztowej książki nadawczej.
Na przedmiotową uchwałę Tomasz Z. wniósł skargę. Z motywów skargi wynika, że skarżący sam poniósł koszty zakupu wodomierza i w związku z tym brak jest podstaw do obciążania go opłatą stałą. Wody bowiem nie pobiera, na dowód czego na rozprawie przedłożył fakturę za okres pierwszych trzech miesięcy 2002 r.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Ch. wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że wprowadzenie opłaty stałej od 1.07.2000 r. na podstawie uchwały nr XV/175/2000 Rady Miejskiej w Ch. miała na celu gromadzenie środków na wymianę i legalizację wodomierzy, który to obowiązek został nałożony na podmioty zajmujące się dostarczaniem wody rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie urządzeń zaopatrzenia w wodę i urządzeń kanalizacyjnych oraz zasad ustalania opłat za wodę i odprowadzania ścieków /Dz.U. nr 151 poz. 716 ze zm./ i wynosiła 2 zł. Jednakże w związku z wprowadzeniem od dnia 1.01.2001 r. podatku od nieruchomości w stosunku do budowli znajdujących się w trwałym zarządzie Zakładu Usług Komunalnych w Ch. wzrosły koszty produkcji wody. Mimo tej i innych podwyżek zakład ten nadal ponosi straty. Na rozprawie przedłożono dane dotyczące sąsiednich gmin. Wynikała z nich opłata stała netto w wysokości 2,97 zł dla gospodarstw domowych posiadających wodomierze średnicy do 25 mm i opłata netto za pobór 1 m3 wody w wysokości 2,56 m3.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 38 ze zm./ Sąd ten w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W rozpoznawanej sprawie podstawą prawną do wydania zaskarżonej uchwały był art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996r o gospodarce komunalnej /Dz.U. 1997 nr 9 poz. 43 ze zm./ stanowiący:
"jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, rada gminy postanawia o wysokości opłat (...) za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej". W stosunku do tego przepisu szczególnymi były przepisy powołanego przez stronę przeciwną rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 1986 r.
Jednakże stan ten trwał tylko do dnia 23 kwietnia 1999 r., gdyż z tym dniem utraciły one moc w części dotyczącej gmin. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 kwietnia 1999 r. /Dz.U. nr 36 poz. 356/ oznaczało to, że od dnia 24 kwietnia 1999 r. w stosunku do gmin zaczęły obowiązywać przepisy powołanej ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. w tym jej art. 4 pkt 2. Przepis ten nie określa sposobu, w jaki rada gminy powinna określać opłaty za wodę. Swoboda w tym zakresie jest więc stosunkowo szeroka. Jej granice wyznacza zakaz wykorzystywania pozycji monopolistycznej. Do kontroli poza tym względem jest jednak uprawniony Urząd Antymonopolowy i Sąd Antymonopolowy.
Natomiast nie ma przeszkód aby opłata za wodę składała się z dwóch części, tj. stałej i zmiennej. Zwrócić należy uwagę na to, że nawet wówczas gdy odbiorca nie pobiera wody, to przedsiębiorstwo dostarczające wodę musi ponosić koszty. Są to koszty zawarcia umowy o dostawę wody, sprawdzenia stanu licznika poboru wody, ewidencjonowania tego stanu itp.
W tym stanie sprawy zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Z tego względu Sąd działając na podstawi art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.