Uzasadnienie
Z.Z. i M. Z. wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z 9 grudnia 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartość przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącym w dniu 21 lutego 2014r.
Pismem z 6 marca 2014r. skarżący M.Z. zwrócił się o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W myśl art. 49§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. dalej- p.p.s.a.) jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do ich uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych jest terminem ustawowym, który nie może ulec ani przedłużeniu, ani skróceniu, a czynność podjęta w postępowaniu przez stronę, po jego upływie, jest bezskuteczna.
W przedmiotowej sprawie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi zostały doręczone skarżącym w dniu 21 lutego 2014r., a zatem siedmiodniowy termin do ich uzupełnienia upłynął bezskutecznie w dniu 28 lutego 2014r.
Zgodnie z art. 58§1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W sytuacji zatem gdy skarżący nie uzupełnili braków formalnych skargi, a wniosek o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie może odnieść skutku, bowiem wskazany siedmiodniowy termin nie może być ani skracany ani przedłużany, Sąd zobowiązany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przyczyny, dla których strona nie mogła wypełnić sądowego wezwania nie mają żadnego wpływu na wykonanie nałożonego obowiązku.
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.