Uzasadnienie
Spółka I. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 stycznia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2009 r. oraz I, II i III kwartał 2010 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 marca 2017 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej Spółce – w trybie podwójnego awizo - w dniu 2 maja 2017 r. W wyznaczonym terminie brak formalny skargi nie został usunięty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 215§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, nakłada zatem na stronę, wszczynającą postępowanie sądowe w drodze skargi, obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Od pisma tego pobierany jest bowiem wpis stosunkowy (art. 230 i art. 231 p.p.s.a.). Stosownie zaś do dyspozycji art. 49 § 1 powołanej ustawy, jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58§3 p.p.s.a.).
Ponieważ w niniejszej sprawie brak formalny skargi nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie (tj. do dnia 9 maja 2017 r.), skarga podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 58§1 pkt 3 i §3 p.p.s.a. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.