Uzasadnienie
Decyzjami z dnia 29 marca 2010r. nr [...] oraz nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika II Urzędu Skarbowego z dnia 30 grudnia 2009r. określające skarżącemu G.W. wysokość zobowiązania podatkowego i odmawiające stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2005 oraz 2006.
Organy wydały powyższe rozstrzygnięcia powołując się na treść art. 21 ust. 1 pkt 83 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej:"u.p.d.o.f.") i stwierdziły że przepis ten – przewidujący zwolnienie od podatku – nie ma zastosowania w sprawie skarżącego, a tym samym nie ma podstaw do wyłączenia z podstawy opodatkowania należności zagranicznej przyznanej skarżącemu przez płatnika Centralę Wojskowe Misje Pokojowe.
W skargach wniesionych przez pełnomocnika skarżącego zarzucono min. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f.
Na rozprawie w dniu 12 października 2010R. Sąd postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Kr 771/10 oraz o sygn. akt I SA/Kr 772/10 i prowadzić je pod sygn. akt I SA/Kr 771/10.
Postanowieniem z dnia 12 października 2010r. Sąd zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Postanowieniem z dnia 21 lutego 2011r. Sąd podjął zawieszone postępowanie.
Decyzjami z dnia 11 marca 2011r. nr [...] oraz nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu skarg na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 marca 2010r. nr [...] oraz nr [...] określających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 i 2006 rok i odmawiających stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 i 2006 rok działając w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnił skargi w całości i zmienił zaskarżone decyzje w ten sposób, że uchylił decyzje organu pierwszej instancji w całości i umorzył postępowanie w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Nadto zgodnie z treścią art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W związku z tym, że Dyrektor Izby Skarbowej działając w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. uwzględnił skargi i uchylił zaskarżone decyzje, odpadła podstawa orzekania w sprawie. Zatem postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, a aktualnie przedmiot zaskarżenia mogą stanowić decyzje organu z dnia 11 marca 2011r.
Na marginesie należy wskazać, iż organ uwzględniając skargi powinien –umarzając postępowanie w przedmiocie wymiaru podatku - orzec w przedmiocie nadpłaty, skoro postępowanie zainicjowały wnioski strony o stwierdzenie nadpłaty. Jednak w związku z tym, że skargi zostały uwzględnione w całości organ na podstawie art. 75 § 4 Ordynacji podatkowej dokona zwrotu nadpłaty. Przepis ten stanowi, że jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę.
Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składały się wpisy od skarg, opłaty skarbowe od pełnomocnictw oraz wynagrodzenia doradcy podatkowego.