Uzasadnienie
postanowienia z dnia 11 lipca 2012 r.
Zaskarżonymi decyzjami z 9 stycznia 2012 r., nr od [...] do [...], po rozpatrzeniu odwołań "K" Sp. z o.o. w Z., Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 11 października 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do września 2007 r.
W skargach skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej wraz z poprzedzającymi je decyzjami organu l instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie.
Na rozprawie w dniu 11 lipca 2012r. Sąd, działając w oparciu o treść art. 111§2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., póz. 270), połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt od l SA/Kr 315/12 do l SA/Kr 323/12 i postanowił prowadzić je pod sygn. akt ł SA/Kr 315/12. Na rozprawie tej pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. Pełnomocnik organu przychylił się do wniosku pełnomocnika Spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., póz. 270), dalej określanej skrótem "p.p.s.a.", Sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Wniosek o zawieszenie postępowania strony mogą złożyć w każdym czasie, na piśmie bądź ustnie do protokołu na rozprawie. Warunkiem pozytywnego załatwienia wniosku jest zgoda wszystkich stron postępowania na taki sposób prowadzenia sprawy, z tym że decyzja w tej kwestii pozostawiona jest uznaniu sądu, o czym świadczy użycie określenia "sąd może". W literaturze wskazuje się na obowiązek sądu polegający na zbadaniu, czy wniosek o zawieszenie postępowania nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje przedłużenia pozostawania w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności.
Ponieważ w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził zaistnienia okoliczności, które sprzeciwiałby się zawieszeniu postępowania, działając na zasadzie art. 126 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.