Uzasadnienie
U Z A S A D N E N I E
Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu odwołania V. Y. (dalej jako skarżący), utrzymało w mocy decyzje Burmistrza Gminy K. z dnia 18 września 2018 r.. którą określono skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2013 r na kwotę 1 044 zł
W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że organ I instancji prawidłowo ustalił, że Panowie P. M. i V. Y. nabyli w dniu 29 listopada 2012 r na własność samochód ciężarowy marki nr rej.[...]o dopuszczalnej masie całkowitej [...] kg i posiadali powyższy pojazd także w ciągu roku 2013. Jako pierwszy w dowodzie rejestracyjnym wpisany został Pan P. M. zam., co wynika z zapisów zawartych w ewidencji pojazdów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w K. z Filią w K, Wydział Komunikacji. Fakt nabycia powyższego środka transportu potwierdza także umowa kupna przekazana przez Wydział Komunikacji.
W związku z powyższym Panowie P. M. i V. Y. jako współwłaściciele powyższego pojazdu mieli obowiązek w terminie do dnia 15 lutego 2013 r złożyć Burmistrzowi Gminy K. deklarację na podatek od środków transportowych za 2013 r. czego jednak nie uczynili. W związku z powyższym organ I instancji wezwał właścicieli do złożenia deklaracji i zapłaty zobowiązania podatkowego. Jednakże przesyłki adresowane do V. Y. były zwracane z uwagi na nieaktualny adres. Organ I instancji podjął działania zmierzające do ustalenia prawidłowego adresu podatnika (zwracano się do Konsulatów Generalnych U. i P. oraz do Ambasad tych krajów, a także do Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji) jednak czynności te nie przyniosły rezultatów.
W związku z tym postanowieniem z dnia 14 lutego 2018 r ustanowiono dla nieznanego z miejsca pobytu V. Y. kuratora w osobie aplikanta adwokackiego M. A. W toku postępowania prowadzonego z udziałem kuratora przesłuchano Pana P, M. który potwierdził, że jest nadal współwłaścicielem powyższego środka transportu i pojazd ten nie został wyrejestrowany, ani wycofany z ruchu. Pan P. M. nie zna jednak prawidłowego adresu Pana V. Y. W odwołaniu kurator ustanowiony dla V. Y. podniósł zarzut naruszenia art 124, art 121 § 1 oraz art 187 § 1 w związku z art 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie aktualnego stanu cywilnego P. M, co skutkowało brakiem wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niewystarczającym ustaleniem podstawy faktycznej i prawnej decyzji.
Ponadto zarzucono naruszenie art 216 Ordynacji podatkowej polegające na błędnym uznaniu, że organ I instancji nie był zobowiązany do wydania postanowienia w przedmiocie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka M. M. podczas gdy wydanie takiego postanowienia jest obowiązkowe nawet wtedy, gdy przesłuchanie świadka z różnych przyczyn stało się nieobowiązkowe.
W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji SKO w K. wskazano na treśc art 8 i 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Podkreślono że organ I instancji prawidłowo ustalił osoby będące współwłaścicielami pojazdu. Małżeństwo M. i P. M. zostało rozwiązane w dniu 28 maja 2012 r (orzeczenie uprawomocniło się dnia 12 czerwca 2012 r), a zatem jeszcze przed nabyciem środka transportu będącego przedmiotem postępowania, a zatem nie mógł on wchodzić w skład wspólności majątkowej małżeńskiej.
W skardze wniesionej przez kuratora ustanowionego dla V. Y. zarzucono naruszenie:
art 68 § 2 pkt 2 w związku z art 208 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieumorzenie postępowania podatkowego po upływie terminu przedawnienia
- - art 187 § 1 w związku z art 122 ordynacji podatkowej poprzez uchylenie się przez organy podatkowe od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i faktyczne przerzucenie ciężaru dowodu na podatnika art 180, art 181, art 187 § 1 i art 188 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego poprzez oddalanie wniosku dowodowego z akt stanu cywilnego Vasyla Yepishkov podczas gdy było to istotne dla ustalenia kręgu wszystkich podmiotów zobowiązanych do uiszczenia spornego podatku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.
Wskazana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługiwała na uwzględnienie. W szczególności uzasadniony okazał się zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego. Była to podstawowa okoliczność, której rozstrzygnięcia miało decydujący wpływ na wyeliminowanie z obrotu prawnego spornej decyzji.
Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Nie budzi wątpliwości, że dochodzone przez organ zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportu za 2013 r. przedawniało się wraz z upływem dnia 31 grudnia 2018 r.
Trzeba na wstępie zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 29 września 2014 r., II FPS 4/13, podjętej w składzie całej Izby (opubl. w CBOSA), stwierdził, że w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.). Co prawda teza tej uchwały dotyczy szerszego zagadnienia związanego z przedawnieniem zobowiązań podatkowych, a w jej uzasadnieniu NSA nie wypowiadał się w kwestii, czy dla zachowania terminu przedawnienia istotna jest data wydania, czy też data doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, to jednak w orzecznictwie wskazuje się, że istotna jest data doręczenia, a nie data wydania takiej decyzji.
Data wydania decyzji jest niezbędnym elementem decyzji podatkowej (art. 210 § 1 pkt 2 O.p.). Wynika z niej, jaki stan faktyczny i prawny został uwzględniony przy jej wydawaniu. Data wydania decyzji nie jest jednak równoznaczna z momentem, od którego decyzja wywiera skutki prawne. Zgodnie z art. 212 O.p., poza wyjątkiem, dotyczącym decyzji, o których mowa w art. 67d, decyzja wiąże organ od chwili jej doręczenia stronie. Dopiero od tego momentu wywiera ona skutki prawne. Do momentu doręczenia decyzja może być zmieniona bez konieczności wdrożenia procedur prawnych dotyczących zmiany lub uchylenia decyzji. Dopóki zatem decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w wysokości innej niż zadeklarowana przez podatnika nie zostanie doręczona jej adresatowi, obowiązuje domniemanie, że podatnik prawidłowo określił w deklaracji zobowiązanie i podatek do zapłaty (art. 21 § 5 O.p.). Dlatego też w świetle art. 212 w zw. z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, dla ustalenia, czy skutek decyzji w postaci określenia zobowiązania podatkowego nastąpił przed upływem terminu przedawnienia, istotna jest data doręczenia decyzji, a nie data jej wydania.
Pogląd ten przeważa w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyroki NSA: z dnia 22 kwietnia 2014 r., II FSK 2466/14; z dnia 6 maja 2015 r., II FSK 333/14; z dnia 15 kwietnia 2016 r., II GSK 1214/14; z dnia 9 czerwca 2016 r., II FSK 1683/14; z dnia 2 września 2016 r., II FSK 2074/14; z dnia 21 lutego 2017 r., II FSK 38/15, z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 377/16, czy też postanowienie NSA z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 925/15 - dostępne w CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu 18 grudnia 2018 r lecz jej skuteczne doręczenie stronie postępowania nastąpiło dopiero w dniu 9 stycznia 2019 r, a więc po upływie terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. Decyzja ta nie mogła zatem skutecznie rozstrzygać w zakresie obowiązku w podatku od środków transportowych za 2013 r
Dlatego tez Sąd uchylił zaskarżaną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 1 O.p.,