Uzasadnienie
W piśmie procesowym z dnia 17 kwietnia 2018 r. zatytułowanym "Zażalenie, odwołanie, skarga" skarżący A. B. zawarł m. in. wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
W związku z tym, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony bez zachowania przewidzianej prawem formy, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 kwietnia 2018 r. skarżącemu został przesłany urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia oraz odesłania do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Jak wynika z potwierdzenia odbioru wezwanie to zostało odebrane przez skarżącego w dniu 22 maja 2018 r.
Pomimo upływu zakreślonego terminu formularz "PPF" nie został przesłany.
W tym stanie rzeczy Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem z dnia 3 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 337/18 pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania, na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a., w związku z brakiem złożenia przedmiotowego wniosku na urzędowym formularzu.
Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 sierpnia 2018 r.
W dniu 3 września 2018 r. A. B. wniósł sprzeciw od wskazanego powyżej zarządzenia Starszego Referendarza Sądowego podnosząc, że nie jest w stanie uiścić zsumowanych wpisów od wszystkich pięciu skarg w jednym czasie w związku z czym domaga się ich rozdzielenia. Skarżący stwierdził również, że nie składał wniosku o przyznanie mu prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W myśl art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu i rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Zdaniem Sądu, stanowisko orzekającego referendarza zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu jest prawidłowe, bo oparte o przepisy prawa. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Zgodnie natomiast z jasnym przepisem art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, pozostawia się bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie wniosek A. B. o zwolnienie od kosztów sądowych w ramach prawa pomocy został wniesiony bez zachowania wymaganej prawem formy i brak ten nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie. Również na etapie sprzeciwu strona nie złożyła wniosku na urzędowym formularzu.
Odpowiadając natomiast na zarzut sprzeciwu jakoby skarżący nie wnosił o prawo pomocy, wskazać należy, że w piśmie z dnia 17 kwietnia 2018 r. zatytułowanym "Zażalenie, odwołanie, skarga" skarżący A. B. wskazywał na brak możliwości finansowych pokrycia kosztów sądowych z uwagi na kumulację wpisów od 5 skarg jak i zawarł takie zdanie "A może proszę o zwolnienie z kosztów." Biorąc pod uwagę to stwierdzenie jak i całokształt podnoszonych przez skarżącego okoliczności natury finansowej Sąd prawidłowo uznał, że skarżący wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych tj. o przyznanie mu prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.