Uzasadnienie
Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi M. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 21 listopada 2017 r., znak [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2016.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 15 stycznia 2018r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący nie wykonał wezwania, podał jedynie kwotę, nie mającą żadnego związku z niniejszą sprawą, informując jednocześnie że jest to kwota na pokrycie długów koleżeńskich i stanowi ona jedynie niewielką zaliczkę za wybryk islamisty wobec Polaka.
Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017r., poz. 1369 - dalej p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie, wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Zależność taka będzie zachodziła zawsze wówczas, kiedy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, ponieważ wyłącznie w takiej sytuacji, w myśl art. 231 p.p.s.a., od skargi pobierany jest wpis stosunkowy, wyrażony jako procentowa część spornej należności. Nie wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny skargi, obligujący przewodniczącego – w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a.- do wezwania strony o jego uzupełnienie w terminie siedmiu dni. Konsekwencją nie uzupełnienia braków formalnych skargi jest- zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucenie skargi przez sąd, orzekający w takim wypadku postanowieniem na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, czyniące zadość przepisom p.p.s.a., musi polegać na wskazaniu konkretnej kwoty pieniężnej. Należy zatem uznać, że skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi, co musiało skutkować jej odrzuceniem.
Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.