Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2013 r., znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził względem G.B. uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z 23 października 2012 r. Nr [...], określającej wysokość dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2007 r.
W uzasadnieniu organ podał, że w/w decyzja została skutecznie doręczona GB. w dniu 8.11.2012r. w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy, gdyż przesyłkę odebrała w jego imieniu żona – B.B.. W ocenie organu ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 22.11.2012r. Tymczasem zostało ono sporządzone i nadane w placówce pocztowej w dniu 23.11.2012r. (data stempla pocztowego), a więc po terminie do wniesienia odwołania.
Postanowienie to zostało przez G.B. zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił naruszenie:
- - art. 149 w zw. z art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie ustalenia czy żona skarżącego B.B. jest domownikiem w rozumieniu art. 149 Ordynacji podatkowej i tym samym automatyczne przyjęcie, że jest domownikiem i że doręczenie jej decyzji było skuteczne w świetle przepisów Ordynacji podatkowej, co doprowadziło organ drugiej instancji do wydania zaskarżonego postanowienia, a co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem pozbawiło skarżącego możliwości zaskarżenia decyzji organu pierwszej instancji, a także uznanie, iż doręczenie żonie skarżącego B.B. decyzji przez organ I instancji było skuteczne, w sytuacji gdyż B.B. nie oświadczyła, że podejmie się oddania pisma (odwołania) skarżącemu.
Uzasadniając zarzuty skarżący podał, iż B..B nie może być uznana za domownika w rozumieniu art. 149 Ordynacji podatkowej, skoro nie zamieszkuje na stałe razem ze skarżącym pod adresem: ul. K., G., a co wynika z jej dowodu osobistego, w którym widnieje inny adres zameldowania. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej nie wykazał w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, że B.B. podjęła się oddania korespondencji adresatowi..
W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów.
Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a. W szczególności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" tej ustawy sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości, albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W kontrolowanej sprawie doszło do uchybień o takim właśnie charakterze, co prowadzić musi do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Punktem wyjścia dla tej oceny jest stwierdzenie, że podstawowym wymogiem wydania rozstrzygnięcia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej jest ustalenie, czy nastąpiło prawidłowe doręczenie decyzji i w jakim trybie to nastąpiło, a nie tylko ograniczenie się do ustalenia daty doręczenia decyzji. W następstwie tychże koniecznych ustaleń organ winien uzasadnienie swojego rozstrzygnięcia skonstruować tak, aby jego motywy nie budziły wątpliwości. Powyższe zasady wynikają z art. 121, art. 122 i 187 oraz art. 219 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
Tymczasem wydając zaskarżone postanowienie organ naruszył owe reguły, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie postanowienia ogranicza się w istocie do przytoczenia treści niemalże całego Rozdziału 5 Ordynacji podatkowej, dotyczącego doręczeń, w tym przepisów art. 144 – 145 i 148 - 150 tej ustawy, a następnie lakonicznego stwierdzenia, iż decyzja została skutecznie doręczona w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, gdyż przesyłkę odebrała w imieniu adresata jego żona B.B. Tymczasem z przywołanego przez organ przepisu art. 149 Ordynacji podatkowej wynikają zasady odbierania przesyłki przez domownika adresata. Dotyczą one jednak tylko odbioru przesyłki pod wskazanym w niej adresem, a nie w urzędzie pocztowym. Powyższe zrodziło po stronie skarżącego uzasadnione wątpliwości w przedmiocie ustalenia trybu doręczenia za pośrednictwem domownika i w efekcie prawidłowego ustalenia terminu przekazania przesyłki adresatowi, gdyż na dowodzie odbioru nie było adnotacji o zobowiązaniu się odbiorcy do przekazania przesyłki adresatowi.
W związku z tym, że przesyłka nie została odebrana w urzędzie pocztowym bezpośrednio przez adresata, lecz przez jego żonę, organ winien w pierwszej kolejności jednoznacznie ustalić w tymże urzędzie pocztowym, czy faktyczny odbiorca był umocowany do jej odbioru, a zatem czy dysponował wówczas pełnomocnictwem do odbioru, co powinno zostać wyartykułowane w uzasadnieniu. Dopiero ustalenie to umożliwi ocenę, czy przesyłka została skutecznie doręczona i w jaki sposób liczyć termin do wniesienia odwołania, gdyż odbiór przesyłki przez pełnomocnika implikuje powstanie skutków bezpośrednio dla mocodawcy. Na obecnym więc etapie postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania było przedwczesne, a próba wyjaśniania przedstawionych wyżej kwestii dopiero w odpowiedzi na skargę nie oznacza spełnienia wymogów stawianych rozstrzygnięciu administracyjnemu, co prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Powyższe okoliczności winny być wyjaśnione w ponownie przeprowadzonym postępowaniu.
Mając powyższe na uwadze, sąd stosownie do art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy o p.p.s.a., orzekł jak w sentencji, o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 200 tej ustawy..