Uzasadnienie
W dniu [...] sierpnia 2007r. E. J. dokonał w kasie Urzędu Skarbowego, wpłaty w wysokości 747,00 zł wskazując tytuł wpłaty jako zaległy podatek dochodowy za 2006r.
W związku z tym, że wskazana w dowodzie wpłaty zaległość nie istniała, postanowieniem z dnia [...]. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie art. 62 § 4 Ordynacji podatkowej dokonał proporcjonalnego zaliczenia wpłaty na poczet najstarszych zaległości na poczet: podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002r. na kwotę 479,00 zł, oraz odsetek za zwłokę (od 1.05.2003r. do 24.08.2007r. na kwotę 268,00 zł. W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy wskazał, że zgodnie z art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonana wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim w dniu wpłaty pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę - art. 55 §2 Ordynacji podatkowej.
Odsetki za 2002 rok naliczono z uwzględnieniem przerwy w naliczaniu odsetek tj. od dnia [...].08.2007 r. do dnia [...].08.2008 r. Odsetki wyliczone zostały według stawek odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych zgodnie z dołączonym załącznikiem.
Na powyższe postanowienie A. J. wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej zażalenie, w którym nie wskazała jednak żadnych merytorycznych przyczyn uzasadniających nieprawidłowości działania organu pierwszej instancji, w zakresie zaliczenia wpłaty. Do zażalenia dołączone zostało pismo stanowiące skargę na czynności egzekucyjne, w którym A. J. zarzuca bezprawne zajęcie prawa majątkowego -stanowiącego wynagrodzenie - na poczet długów podatkowych byłego męża.
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 23 stycznia 2009r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2003r. E. J. i A. J. złożyli wspólne zeznanie roczne o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2002 (PIT-36). W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego i podatkowego stwierdzono, zaniżenie przychodów oraz zawyżenie kosztów z działalności gospodarczej prowadzonej przez E. J. i w związku z tym, Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją nr [...] z dnia [...] określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. dla E. J. i A.J., w wysokości 13.504 zł. Po dokonaniu przypisów na karcie kontowej powstała zaległość w wysokości 3.896,10 zł. W dniu [...].07.2007r. E. J. złożył korektę zeznania za 2006r., wykazując kwotę do zapłaty 295,00 zł., którą w tym samym dniu wpłacił w kasie Urzędu Skarbowego.
Następnie w dniu [...].08.2007r. w kasie Urzędu Skarbowego ponownie dokonał wpłaty na poczet przedmiotowej zaległości, w wysokości 747,00 zł. Z uwagi więc, iż wskazana przez E. J. zaległość nie istniała, bowiem wygasła wskutek dokonanej wcześniej wpłaty, organ podatkowy na podstawie art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej, zaliczył dokonaną wpłatę na poczet zaległości za 2002r., przy zastosowaniu reguł określonych w art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej.
Odnosząc się do treści zażalenia organ podał, że zaskarżone postanowienie dotyczy zaliczenia wpłaty dokonanej przez E. J., a nie potracenia wierzytelności z należnego żalącej się A. J. zasiłku chorobowego.
Dodatkowo organ podatkowy wskazał, że zgodnie z art. 92 § 3 Ordynacji podatkowej, małżonkowie wspólnie opodatkowani na podstawie odrębnych przepisów ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku. Tymi odrębnymi przepisami są postanowienia art. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skorzystanie przez małżonków z uprawnienia przewidzianego w art. 6 ust. 2 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywołuje skutki, które może odwrócić tylko ich rozłączne opodatkowanie w drodze decyzji wydanej w trybie art. 45 ust. 6 tej ustawy i to tylko z tej przyczyny, iż nie spełniali oni warunków łącznego opodatkowania, co w tym przypadku nie miało miejsca. Konsekwencją powyższego jest trwałość łącznego opodatkowania małżonków za dany rok podatkowy, choćby sama wysokość należnego od małżonków podatku została określona w innej wysokości niż zeznana z powodu ustalenia innej podstawy opodatkowania (wyrok NSA z dnia 24 czerwca 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 620/96).
Trwałość ta dotyczy także sytuacji, gdy małżonkowie, którzy wniosek o wspólne opodatkowanie złożyli po zakończeniu roku podatkowego się rozstali. Bez znaczenia w takim przypadku pozostaje także okoliczność, że zaległość podatkowa była konsekwencją działań jednego z małżonków. Decydując się zatem na wspólną formę opodatkowania, solidarna stała się odpowiedzialność obojga małżonków za zaległości podatkowe.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. J. zarzucając naruszenie art. 7, art. 8 i art. 225 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż nie zbadano dokładnie stanu faktycznego sprawy, gdyż jak twierdzi z uzasadnienia skarżonego postanowienia wynika, iż zaległość za 2002r. nie istniała, ponieważ wygasła wskutek dokonanej wpłaty. Jej zdaniem świadczy o tym uzasadnienie złożonego postanowienia, w treści którego organ podatkowy stwierdził, iż dłużnik E. J. uregulował należności za 2002r. Skarżąca wskazała również, iż w uzasadnieniu skarżonego postanowienia pomija się fakt, że to ona złożyła wniosek o przeprowadzenie kontroli działalności geodezyjnej byłego męża. W dalszej części uzasadnienia skargi powołane zostały okoliczności podnoszone w zażaleniu dotyczące przyczyn, które doprowadziły do powstania zaległości podatkowych oraz prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skarżąca wniosła o "orzeczenie nieważności zajęcia jej zasiłku chorobowego".
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.
Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, odpowiadają przepisom prawa.
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Stosownie do treści § 4 tego przepisu do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowej stosuje się art. 55 § 2.
W myśl natomiast wspomnianego art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.
W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu podatkowym organy dokonały dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawidłowo zastosowały powyższe przepisy, a w związku z tym zarzuty podniesione w skardze nie mogą zostać uwzględnione. Z racji wykazania istnienia zaległości podatkowej organy miały podstawę do dokonania stosownego zaliczenia wpłaty na jej pokrycie, uzasadniły powyższe w sposób wyczerpujący, a także w kontrolowanym postępowaniu odniesiono się do wszystkich podniesionych zarzutów, a zatem nie mogło dojść do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych (art. 121 Ordynacji podatkowej, a nie jak błędnie podnosi skarżąca art. 8 k.p.a.).
W kontrolowanym postępowaniu nie mógł również zostać naruszony art. 225 k.p.a. ponieważ skarżąca sama wskazuje, że złożyła wniosek o przeprowadzenie kontroli podatkowej względem jednego z podatników zarzucając nieprawidłowości dokonywane przez tego podatnika, a zatem jej wniosek został złożony w trybie przepisów Ordynacji podatkowej. Podnoszony natomiast w skardze art. 225 k.p.a. dotyczy trybu skargowo-wnioskowego uregulowanego w dziale VIII k.p.a., który odnosi się tylko do zastrzeżeń obywateli względem m.in. organów państwowych w zakresie prowadzonej przez nie działalności.
Również nie może mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy zarzut skarżącej w zakresie dokonanego potrącenia pobieranego przez nią zasiłku chorobowego, ponieważ kwestia ta nie należy do zakresu niniejszego postępowania i jak słusznie wskazały organy podatkowe skarga na czynności egzekucyjne jest przedmiotem odrębnego postępowania.
Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.