Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 lutego 2018 r. Z. K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 stycznia 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia 26 października 2017 r. nr [...] określającą skarżącemu, będącemu właścicielem nieruchomości położonej w W., wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości [...] zł miesięcznie w okresie od czerwca do sierpnia 2017 r. oraz [...] zł od września 2017 r.
Pismem z dnia 27 kwietnia 2018 r. P. T. wniósł o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu. Zdaniem wnioskodawcy zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny i zmusza go pośrednio do obowiązku ponoszenia bezpodstawnych i nienależnych kosztów związanych z jakimś tam zagospodarowaniem rzekomych odpadów komunalnych, które na tej posesji nie powstawały i nie powstają oraz nigdy i przez nikogo nie były odbierane. P. T. dodał, że wydana decyzja w całości obciąża go finansowo.
W piśmie z dnia 28 kwietnia 2018 r. Z. K. wskazał, że P. T. jest stroną postępowania, gdyż to głównie jego interesy prawne oraz finansowe (obowiązek zapłaty) zostały bezsprzecznie naruszone zaskarżoną decyzją. Do pisma skarżący dołączył pełnomocnictwo, które udzielił P. T. do reprezentowania go w niniejszym postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.
O tym czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny czyli sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa mogącymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.
W ocenie Sądu P. T. nie wykazał, że wynik postępowania sądowego w rozpoznawanej sprawie dotyczy jego interesu prawnego. Zgodnie z treścią art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r. poz. 1289 ze zm.), właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jak wynika z akt sprawy wnioskodawca nie jest właścicielem nieruchomości położonej w W. a jedynie wynajmuje od skarżącego (właściciela tej nieruchomości) górę budynku (protokół przesłuchania P. T., k. 26 akt administracyjnych). Tylko zatem właściciele nieruchomości są zobowiązani do ponoszenia na rzecz gminy opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Obowiązek ten nie dotyczy najemców. Wynik postępowania sądowego w niniejszej sprawie nie dotyczy więc interesu prawnego P. T., a jedynie jego interesu faktycznego. Kwestia bowiem ponoszenia przez niego opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie wynika z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, lecz z łączącej go ze skarżącym umowy najmu.
Na marginesie należy zauważyć, że nie jest również możliwe by P. T. występował w niniejszej sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego. Zgodnie z treścią art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Jak wynika z akt sprawy P. T. nie należy do żadnej z ww. kategorii osób. Nie jest on bowiem skarżącym ani uczestnikiem postępowania, a w stosunku do skarżącego jest osobą obcą (por. ww. protokół przesłuchania P. T., k. 26 akt administracyjnych).
Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.