Uzasadnienie
Decyzjami z dnia 22 czerwca 2009 r. od nr [...] do nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o odpowiedzialności Z. K. jako Prezesa Zarządu za zaległości podatkowe Spółki z o.o. B. z siedzibą w N. w podatku od towarów i usług za kwiecień, sierpień, wrzesień, grudzień 2004 i luty 2005 r. Jednocześnie postanowieniem z dnia 22 czerwca 2009 r. nr [...]na podstawie art.239b § 1 pkt 1, 4 i § 3 ustawy z dnia 29.08.1997r. - ustawy Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzjom o nr od [...] do nr [...] Decyzje oraz postanowienie zostały doręczone Z. K. 29 czerwca 2009 r.
Pismem z dnia 28 października 2009 r. Z. K. wniósł pięć odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...]do nr [...], w którym między innymi zawarł wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji.
Dyrektor Izby Skarbowej wnioski ten potraktował jako zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 22 czerwca 2009 r. nadające ww. decyzjom rygor natychmiastowej wykonalności, o czym poinformował odwołującego podczas przesłuchania w charakterze strony w dniu 21 grudnia 2009 r., a odwołujący się do takiego zakwalifikowania wniosku nie wniósł zastrzeżeń.
Postanowieniami z dnia 23 grudnia 2009 r. od nr [...] do nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 216, art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) po rozpatrzeniu powyższych zażaleń utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Organ odwoławczy stwierdził, że z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, iż wobec Z. K. toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych tj. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. na kwotę 159.467,00 zł. a zatem w niniejszej sprawie zachodziła przesłanka z art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej, do nadania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego od nr [...]do nr [...] z dnia 22 czerwca 2009 r. rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto organ podniósł, iż z akt dotyczących egzekucji wynika, iż zobowiązany nie zamierza dobrowolnie wpłacić zobowiązań podatkowych wynikających z zaskarżonych decyzji.
W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. K. domagał się uchylenia zaskarżonych postanowień.
Skarżący zarzucił, że stosownie do treści art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności gdy oprócz spełnienia jednej z przesłanek określonych w § 1 tego przepisu organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Tymczasem w nin. sprawach organ odwoławczy powołał jedynie przesłanki z art. 239b §1 Ordynacji podatkowej, a nie dokonał analizy stopnia prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania wynikającego z przedmiotowej decyzji. Skarżący zarzucił także, iż w sprawie nie znajduje zastosowania przesłanka z art. 239b §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż przeciwko niemu nie toczy się postępowanie egzekucyjne z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za lata 2004-2005, gdyż w tej kwestii zawarł z ZUS ugodę, na podstawie której regularnie i terminowo reguluje uzgodnione kwoty, co także winno mieć pozytywne znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji.
W dalszej części skargi Skarżący powołał okoliczności świadczące jego zdaniem o tym, że gdyby Naczelnik Urzędu Skarbowego rzetelnie prowadził egzekucje z majątku "B." Sp. z o.o. to możliwe było zaspokojenie znacznej części zaległości, którymi obecnie został obciążony Skarżący, oraz postawił zarzut bezpodstawnego uznania, że egzekucja wobec "B. " okazała się w całości bezskuteczna.
W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowiska zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień.
Na podstawie art. 111§ 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127) na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011 r. Sąd postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Kr 367/10 do sygn. akt I SA/Kr 371/10 i prowadzić je pod wspólną sygn. akt I SA/Kr 367/10, albowiem sprawy pozostają w związku pozwalającym na wspólne wyrokowanie.
Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dokonując kontroli zaskarżonych postanowień pod względem ich zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż skargi zasługują na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn, niż te podane w ich uzasadnieniu.
Zgodnie z art. 236 § 2 w zw. z art. 239 § 4 Ordynacji podatkowej na postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności służy zażalenie, które można wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Przy czym termin do złożenia zażalenia jest terminem zawitym. Czynność procesowa dokonana po upływie takiego terminu jest z mocy prawa bezskuteczna - i to bez względu na przyczyny spóźnienia. Z istoty tego terminu wynika, iż nie może on być przedłużany, może być natomiast przywrócony. Warunkiem przywrócenia jest jednak brak winy po stronie zainteresowanego oraz wniesienie prośby o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (wyrok NSA z dnia 2 października 1996 r., SA/Ka 1742/95, nr lex 27296). Jednakże w sytuacji, gdy wnoszący zażalenie nie wystąpił jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia, organ odwoławczy jest zobowiązany do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2005 r., I SA/Wa 149/04, nr lex 164769).
Postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. z dnia 22 czerwca 2009 r. nr [...]w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zostało prawidłowo doręczone stronie w dniu 29 czerwca 2009 r. W postanowieniu strona została również prawidłowo pouczona o prawie wniesienia zażalenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia zażalenia. Zatem termin do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie minął w dniu 6 lipca 2009 r.
W dacie wniesienia przez skarżącego odwołań (tj. w dniu 16 listopada 2009 r.) od decyzji z dnia 22 czerwca 2009 r. orzekających o odpowiedzialności podatkowej Z. K. za zaległości podatkowe Spółki z o.o. B. zawierających wnioski o wstrzymanie wykonania decyzji, postanowienie organu I instancji o nadaniu tym decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności było postanowieniem ostatecznym.
Odwołania, w których zawarto wnioski o wstrzymanie wykonalności zaskarżonych decyzji (przekwalifikowane jako zażalenia na postanowienie nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności) zostały wniesione po upływie ustawowego 14 dniowego terminu do wniesienia odwołania. Z analizy protokołu przesłuchania strony wynika, iż wraz z odwołaniami został złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tychże odwołań. Brak jest natomiast w aktach sprawy jakiejkolwiek informacji o tym, iż podobny wniosek został złożony względem przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Nie zapadło również rozstrzygnięcie w sprawie przywrócenia terminu w tym zakresie.
Niezrozumiałym jest w tej sytuacji dlaczego organ odwoławczy uznał, że zawarty w odwołaniu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest bezprzedmiotowy i potraktował ten wniosek jako zażalenie na postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności, skoro termin do złożenia zażalenia od tego postanowienia upłynął w dniu 6 lipca 2009 r. i w dacie złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji tj. w dniu 16 listopada 2009 r. – postanowienie to było postanowieniem ostatecznym. Rozpoznanie zażalenia w odniesieniu do ostatecznego postanowienia, zdaniem Sądu, stanowi naruszenie art. 236 § 2 Ordynacji podatkowej.
Okoliczność, że postanowienie z dnia 22 czerwca 2009 r. jest postanowieniem ostatecznym czyni także niemożliwym analizę i odniesienie się do zarzutów zgłoszonych w skardze.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy