Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2015r.
po rozpoznaniu w trybie uproszczonym, sprawy ze skarg Z.P. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 grudnia 2014r. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od czerwca 2009r. do grudnia 2009r oraz od stycznia 2010r. do czerwca 2010r. oraz z dnia 9 grudnia 2014r. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lipca 2010r. do grudnia 2010r. oraz za styczeń i luty 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji i zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 2.675 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Pismem z dnia 16 lutego 2016r. Dyrektor Izby Skarbowej, zwrócił się do tut. Sądu o sprostowanie ww. wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z kolei dyspozycja § 2 wskazuje, że sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu.
Należy podnieść, że omyłka prostowana przez Sąd musi mieć charakter oczywisty, tj. niewymagający dla swojego wykrycia dokładnej analizy akt postępowania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w tym przypadku, bowiem nie ma wątpliwości, że przedmiotem skarg były decyzje Dyrektora Izby Skarbowej wskazane w uzasadnieniu faktycznym niniejszego postanowienia.
Wpisanie zatem w wyroku i jego uzasadnieniu innych parametrów zaskarżonego aktu, poprzez błędne określenie dat, było wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej. Należało w związku z powyższym dokonać sprostowania przedmiotowego wyroku, uwzględniając prawidłowe daty wydania decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej. Nie ulega ponadto wątpliwości, że sprostowanie zaistniałej w sprawie omyłki nie prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy, na zasadzie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.