Uzasadnienie
A.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 stycznia 2012r., znak [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2011. W wykonaniu zarządzenia z dnia 22 czerwca 2012r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu sporu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie A.B. wniosła pismo, zawierające szereg zarzutów wobec organów administracji państwowej i samorządowej oraz organów wymiaru sprawiedliwości. Nie podała jednak wartości przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie.
Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie, wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Zależność taka będzie zachodziła zawsze wówczas, kiedy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, ponieważ wyłącznie w takiej sytuacji, w myśl art. 231 p.p.s.a., od skargi pobierany jest wpis stosunkowy, wyrażony jako procentowa część spornej należności. Nie wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny skargi, obligujący przewodniczącego – w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a.- do wezwania strony o jego uzupełnienie w terminie siedmiu dni.
Konsekwencją nie uzupełnienia braków formalnych skargi jest- zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucenie skargi przez sąd, orzekający w takim wypadku postanowieniem na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, czyniące zadość przepisom p.p.s.a., musi polegać na wskazaniu konkretnej kwoty pieniężnej. Należy zatem uznać, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi, co musiało skutkować jej odrzuceniem.
Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.