Uzasadnienie
Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 grudnia 2015 r. nr [...] odmówiono W.G. wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do niego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 18 lutego 2015 r. nr [...]. Postanowienie to zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 11 stycznia 2016 r.
W.G. w dniu 18 stycznia 2016 r. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w wyniku którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 7 marca 2016 r. nr [...] uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie.
W międzyczasie, nie czekając na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracyjny, W.G. w dniu 29 lutego 2016 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 grudnia 2015 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego.
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy). W przedmiotowej sprawie zaskarżone postanowienie nie było ostateczne, albowiem strona mogła złożyć wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. O prawie do złożenia tego wniosku skarżący został prawidłowo pouczony i z niego skorzystał. Skarga na nieostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego była zatem niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy.
Ponadto, zgodnie z art. 53 § 1 cyt. ustawy skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie z pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. Nawet, gdyby wniesienie skargi było dopuszczalne, ostatni dzień terminu przewidzianego do jej wniesienia upłynął w dniu 10 lutego 2016 r. Tymczasem skarżący nadał skargę w UP w Wolbromiu w dniu 29 lutego 2016 r.
Mając powyższe na uwadze, wobec niedopuszczalności skargi oraz opóźnienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 6 należało odrzucić skargę, o czym orzeczono jak w sentencji.