Uzasadnienie
Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.) w zw. z art. 21 ust 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. nr 155, poz. 1287 ze zm.), decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2004r. umorzył postępowanie restrukturyzacyjne wszczęte z wniosku skarżącego M. B. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący w zakreślonym terminie nie spełnił warunków restrukturyzacyjnych poprzez nie uiszczenie opłaty restrukturyzacyjnej oraz posiadanie zaległości z tytułów nieobjętych restrukturyzacją.
Ponadto dokumenty przedłożone przez skarżącego nie spełniały warunków ustawowych. Tymczasem warunki wynikające z decyzji restrukturyzacyjnej muszą być spełnione łącznie, aby mogło nastąpić umorzenie należności podlegających restrukturyzacji, w przeciwnym razie postępowanie restrukturyzacyjne jest umarzane.
Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. W uzasadnieniu skarżący przyznał, że nie uiścił opłaty restrukturyzacyjnej oraz nie uregulował pozostałych zaległości, ale jak wyjaśnia było to spowodowane trudnościami finansowymi.
W wyniku odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją [...] z 6 grudnia 2004r., działając na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podtrzymano w całości argumentację organu pierwszej instancji. W szczególności przypomniano, iż do umorzenia należności podlegających restrukturyzacji konieczne jest łącznie spełnienie przesłanek z art. 10 ust 1 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych. Tymczasem skarżący nie określił podjętych przez siebie przedsięwzięć zmierzających do poprawy sytuacji finansowej, nie uiścił opłaty restrukturyzacyjnej, oraz posiadał zaległości podatkowe z tytułu należności nie objętych restrukturyzacją. W takim przypadku organ zobligowany był umorzyć postępowanie restrukturyzacyjne na mocy art. 10 ust 1 pkt 2 i 3.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M. B. W uzasadnieniu wskazał, że przyczyną nieopłacenia opłaty restrukturyzacyjnej i zobowiązania podatkowego były kłopoty finansowe. Skarżący podnosi, że obecnie jego sytuacja finansowa uległa poprawie i jest w stanie uiścić opłatę restrukturyzacyjną.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu potrzymano w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje nie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 z późn. zm.) po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, a w przypadku decyzji o warunkach restrukturyzacji doręczonych przed dniem 31 grudnia 2002 r. nie później niż do dnia 30 kwietnia 2004 r. (z zastrzeżeniem ust. 1a i 3), organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której stwierdza umorzenie należności podlegających restrukturyzacji albo umarza postępowanie restrukturyzacyjne - w zależności od tego, czy warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 cyt. ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców zostały spełnione. Jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 cyt. ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców nie zostały spełnione, to zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, organ restrukturyzacyjny umarza postępowanie restrukturyzacyjne.
Należności objęte restrukturyzacją, podlegają umorzeniu, pod warunkiem, że przedsiębiorca w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy wpłaci opłatę restrukturyzacyjna, o której mowa w art. 19 ustawy. Bezspornym w sprawie jest, że skarżący nie zapłacił opłaty restrukturyzacyjnej.
Kolejnym warunkiem umorzenia należności objętych restrukturyzacją jest nie posiadanie przez przedsiębiorcę w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców zaległości z tytułu należności wymienionych w art. 6, z wyjątkiem należności wymienionych w art. 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 3, nieobjętych restrukturyzacją, należących do właściwości danego organu restrukturyzacyjnego. Przepis art. 10 ust. 3 stanowi, że warunek o którym mowa w ust. 1 pkt 3 uznaje się za spełniony, gdy zobowiązania lub zaległości, nieobjęte postępowaniem restrukturyzacyjnym zostaną przed wydaniem decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1, rozłożone na raty lub odroczone.
Należy podkreślić, iż jakkolwiek w świetle powołanych powyżej przepisów warunkiem umorzenia należności objętych postępowaniem restrukturyzacyjnym jest nieposiadanie zaległości nieobjętych restrukturyzacją, to warunek ów dotyczy zaległości należących do właściwości danego organu restrukturyzacyjnego.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż organem restrukturyzacyjnym jest Prezydent Miasta K. Jak wynika z akt sprawy - w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji skarżący posiadał zaległości z tytułu podatku od środków transportowych należące do właściwości tego organu restrukturyzacyjnego.
Należało uznać, że skarżący nie dopełnił warunków określonych w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 cyt. cyt. ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców.
Warunki, których niespełnienie skutkuje umorzeniem postępowania restrukturyzacyjnego w oparciu o art. 21 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców to: wpłacenie opłaty restrukturyzacyjnej (art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy) oraz brak w dniu wydania decyzji o umorzeniu należności podlegających restrukturyzacji zaległości z tytułu należności nieobjętych restrukturyzacją, a należących do właściwości organu restrukturyzacyjnego (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy).
Sąd zauważa, że w uzasadnieniach decyzji Prezydent Miasta K. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wśród warunków, od których zależne jest wydanie decyzji o zakończeniu restrukturyzacji wymienili przesłankę określoną w art. 10 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy. Do przepisu tego nie odwołuje się ani art. 21 ust. 1 pkt 1, ani też art. 21 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców.
Przewidziany w art. 10 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców jako warunek umorzenia niektórych rodzajów należności objętych restrukturyzacją (w tym podatków) obowiązek złożenia programu restrukturyzacji oraz informacji zawierającej dane o bieżącej sytuacji przedsiębiorcy nie został powtórzony w art. 21 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy.
Ustawodawca w art. 10 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców nałożył na przedsiębiorców obowiązek przedłożenia informacji o ich bieżącej sytuacji finansowej, w tym danych wymienionych w art. 1 ust. 2, to nie stworzył organom restrukturyzacyjnym możliwości uwzględnienia oceny tej sytuacji i sposobu realizacji programu restrukturyzacji przy podejmowaniu decyzji na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej.
Jednakże, jak to już wskazano wyżej, organy bezspornie stwierdziły, że skarżący nie spełnił warunków wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 cyt. ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, stanowiących warunki konieczne do umorzenia należności objętych restrukturyzacją
Decyzje, jakie zapadły w niniejszej sprawie nie naruszają zatem przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej.
Zakres kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc, że Sąd sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem, Sąd sprawdza, czy wydanie decyzji nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, procesowego, a naruszenie prawa mające lub mogące mieć wpływ na wynik sprawy skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji zgodnie z przepisem art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
W związku z powyższym, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego lub procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając ją za zgodną z prawem, skargę oddalił na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).