Uzasadnienie
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik, działając - jak wskazał w imieniu A. sp. z o.o. w N., zaskarżył skierowaną do Spółki decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 października 2012r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu z dnia 25 marca 2013r. wezwano pełnomocnika do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej na dzień złożenia skargi.
Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi w dniu 8 kwietnia 2013r.
W dniu 17 maja 2013r. pełnomocnik skierował do Sądu wniosek o przewrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, dołączając do niego odpis KRS Spółki oraz pełnomocnictwo umocowujące go do działania w sprawie.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 28 czerwca 2013r. tut. Sąd oddalił wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm. zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki jakim skarga powinna czynić zadość. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Kontrola w tym zakresie należy do przewodniczącego, który – w rozpoznawanej sprawie zauważył brak w zakresie prawidłowego udokumentowania sposobu reprezentacji strony skarżącej.
W przypadku, gdy skarżącym jest bowiem osoba prawna (jak w rozpatrywanym przypadku) skarga musi zostać podpisana przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób - na co wskazuje art. 28 § 1 p.p.s.a. W art. 29 powołanej ustawy procesowej ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie - dokumentem. Wskazanie organów właściwych do działania za konkretne podmioty musi opierać się na przepisach regulujących ich strukturę organizacyjną i działalność. Umocowane do działania będą osoby - członkowie danego organu, ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wykazanie umocowania wymaga formy dokumentu, jakim jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego.
Uchybienie skargi, o którym mowa, stanowi jednak brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
W judykaturze i doktrynie wskazuje się, że prawidłowa jest praktyka wzywania wnoszących osób prawnych podlegających wpisowi do Krajowego Rejestru Sadowego do przedłożenia aktualnego odpisu z KRS, za czym dodatkowo przemawia łatwość uzyskania takiego dokumentu. Wykazywanie umocowania innymi dokumentami urzędowymi lub prywatnymi powodowałoby konieczność prowadzenia daleko idących czynności sądu celem zbadania autentyczności dokumentu i prawidłowości oraz aktualności zawartych w nim danych.
Skoro wezwanie do usunięcia opisanego braku formalnego skargi doręczono pełnomocnikowi Spółki w dniu 8 kwietnia 2013r. to siedmiodniowy termin do jej uzupełnienia upływał z dniem 15 kwietnia 2013r. Pełnomocnik pouczony o sposobie i terminie usunięcia braku oraz rygorze wezwania nie uczynił zadość wezwaniu Sądu w zakreślonym terminie, a jego wniosek o przywrócenie terminu został prawomocnie oddalony.
Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.