Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest zasadna, co wykazała sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji /art. 16 par. 2 Kpa/ w zakresie unormowanym przepisami art. 21 i art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Skarżący występował w tej sprawie, jako osoba, będąca wspólnikiem Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "F." w T., którą to osobę należy traktować, jako osobę trzecią.
Przedmiotem sporu w omawianym przypadku są wyłącznie odsetki a zatem powoływanie się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, o których była mowa w uprzedniej części uzasadnienia jest o tyle chybione, że dotyczą one odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe.
Do orzeczeń tych nawiązał także Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 9 września 1996 r., FPS 3/96 stwierdzając, że decyzja rozstrzygająca na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ o odpowiedzialności za zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu podatków nie może być skierowana do osoby, która przed wydaniem tej decyzji zbyła swoje udziały w spółce.
Również i w tym przypadku chodzi o odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a zatem nie odnosi się to do odsetek.
Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, odpowiedzialność osoby trzeciej nie obejmuje odsetek za zwłokę powstałych przed terminem płatności, określonych w decyzji o odpowiedzialności podatkowej tej osoby.
W świetle tego przepisu, który odnosi się do odpowiedzialności wymienionych w nim osób trzecich za zobowiązania podatkowe podatnika, brak było podstawy do obciążenia skarżącego odpowiedzialnością za odsetki powstałe przed terminem płatności wynikającym z decyzji o jego odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania spółki.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny mając na względzie wszystkie omówione wyżej fakty i okoliczności orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 powołanej już uprzednio ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, zasądzając koszty zgodnie z art. 55 ust. 1 tejże ustawy.