Uzasadnienie
I.K. – nazywana dalej "Skarżącą", wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 13 marca 2024 r. (nr SKO.Pod/4140/1483/2023) w przedmiocie zaliczeniu nadpłaty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na poczet zaległości podatkowych.
Zarządzeniem z 6 czerwca 2024 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wezwał Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu od skargi. Strona została pouczona o terminie do usunięcia powyższych braków oraz rygorze odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej jako "P.p.s.a.").
Wezwania zostały doręczone Skarżącej 11 czerwca 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 13). W piśmie z 17 czerwca 2024 r. (data nadania: 18 czerwca 2024 r., k. 15). Skarżąca wniosła o wydłużenie terminu do uzupełnienia braków skargi.
Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął 18 czerwca 2024 r. W zakreślonym terminie strona nie uzupełniła braków formalnych oraz fiskalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 84 P.p.s.a. przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony.
Wniosek o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi jest niedopuszczalny. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi jest bowiem terminem ustawowym – a co za tym idzie w odróżnieniu od terminów sądowych, nie podlega przedłużeniu. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w punkcie 1 postanowienia.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W związku z powyższym, skoro strona skarżąca została prawidłowo wezwana uzupełnienia braków formalnych skargi, a w zakreślonym siedmiodniowym terminie nie dokonała tej czynności – skargę należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w punkcie 2 postanowienia