Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 14 stycznia 2010 r. strona skarżącą została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 listopada 2009 r., przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej na dzień złożenia skargi tj. odpisu z KRS-u – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W wykonaniu powyższego wezwania Spółka przedłożyła nieuwierzytelnioną kserokopię odpisu pełnego z Rejestru Przedsiębiorców.
Postanowieniem z dnia 22 lutego 2010 r. tut. Sąd odrzucił skargę Spółki stwierdzając, że nadesłanie (w wykonaniu wezwania Sądu o uzupełnienie braków formalnych skargi) nieuwierzytelnionej kserokopii odpisu z KRS - nie stanowi uzupełniania braków formalnych skargi, co skutkować musi jej odrzuceniem. Postanowienie to zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 5 marca 2010 r.
W dniu 12 marca 2010 r. (data stempla pocztowego) Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, natomiast w dniu 1 kwietnia 2010 r. wniosła skargę kasacyjną od w/w postanowienia.
We wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi strona skarżąca wskazała, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi nie było wystarczająco jasne i precyzyjne, gdyż Sąd wskazał, że domaga się odpisu z KRS strony skarżącej, nie wskazując przy tym czy domaga się odpisu w oryginale, kopii poświadczonej za zgodność, czy w kopii, nie wskazał ponadto czy domaga się odpisu zupełnego czy aktualnego. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie, w której wydana została zaskarżona decyzja, strona skarżąca była wzywana do przedłożenia odpisu z KRS wielokrotnie, za każdym razem przedkładając kopię odpisu z KRS. Zachowanie to przynosiło zawsze oczekiwane skutki, w postaci np. przyjęcia odwołania do rozpoznania, przyjęcia zarzutów, skutecznego udzielenia pełnomocnictwa. Strona skarżąca podała, że nie ponosi winy błędnie odpowiadając na wezwanie Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, zaś art. 87 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności jest m. in. uchybienie terminowi. Jeżeli terminowi nie uchybiono, nie jest możliwe jego przywrócenie, a wniosek jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu (art. 88 p.p.s.a.).
W związku z tym stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarga nie została odrzucona z tego powodu, że strona skarżąca nie dochowała terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Poza sporem pozostaje bowiem, że Spółka w terminie odpowiedziała na wezwanie Sądu. Jedynie sposób w jaki uzupełniła brak formalny skargi został zakwestionowany przez Sąd, co skutkowało uznaniem, że brak formalny skargi nie został uzupełniony. Nieuzupełnieniem braków jest bowiem nie tylko niewykonanie zarządzenia w ogóle, ale także jego nieprawidłowe wykonanie. Skutek takiego zachowania się strony skarżącej został określony w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Zresztą sama Spółka w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu nie wskazuje na uchybienie terminowi do uzupełniania braku formalnego skargi, a jedynie podnosi merytoryczne zarzuty przeciwko rozstrzygnięciu Sądu, podobnie jak to czyni w skardze kasacyjnej.
Skoro zatem w sprawie nie doszło do uchybienia terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi, wniosek o jego przywrócenie należało odrzucić. Dlatego orzeczono jak w sentencji postanowienia na zasadzie art. 88 p.p.s.a.