Uzasadnienie
Izba Skarbowa w N.S. decyzją z dnia 27 marca 1997 r. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w N.T. z dnia 16 grudnia 1996 r. w sprawie określenia Cecylii i Stanisławowi N. podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 rok w kwocie 19.108,80 zł.
Powyższą decyzję Cecylia i Stanisław N. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia.
Jedynym zarzutem skargi jest obniżenie przez organy podatkowe kosztów uzyskania przychodów Spółki o kwotę wypłaconą Mariannie W., żonie jednego ze wspólników z tytułu umowy zlecenia.
Według skarżących, przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mówią jednoznacznie, że nie stanowi kosztów uzyskania przychodu praca małżonka podatnika. Marianna W. nie jest małżonkiem skarżących, jest żoną jednego ze wspólników spółki cywilnej, dlatego wynagrodzenie za jej pracę stanowi koszt uzyskania przychodu skarżących.
Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując w odpowiedzi na skargę swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
1. Art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych jednoznacznie wyklucza z kosztów uzyskania przychodów, wartość pracy własnej podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci.
Z tej przyczyny nie mogła zwiększyć sumy kosztów uzyskania podlegającej odliczeniu od przychodu kwota wypłacona przez Spółkę małżonce jednego ze wspólników, niezależnie od tego czy poniesiony koszt w pełni odpowiada wartości wykonanej przez niego pracy.
Organy podatkowe nie kwestionowały wypłaty wynagrodzenia małżonkowi wspólnika. Różna jest tylko jej ocena w świetle postanowień podatkowego prawa materialnego.
Zgodnie z powołanym wyżej art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy wypłata tego wynagrodzenia nie stanowi kosztu uzyskania przychodów podatnika.
2. W rozpoznawanym przypadku działalność gospodarcza była prowadzona w formie spółki, a więc art. 23 ust. 1 pkt 10 należało zastosować do podmiotu gospodarczego jakim jest Spółka, a nie odrębnie każdy ze wspólników.
Sąd podziela w tym względzie stanowisko Izby Skarbowej szczegółowo uzasadnione w zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę.
Nie znajdując w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 tej ustawy skargę oddalił.