Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]listopada 2002 roku Nr [...]Urząd Skarbowy działając na podstawie art. 207, art. 73 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm. odmówił E. R. stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1999 roku w kwocie 11.193,60 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy stwierdził, iż skarżąca zwróciła się z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty za miesiąc wrzesień 1999 roku, składając równocześnie korektę deklaracji VAT-7 za ten okres. W pierwotnej deklaracji, złożonej w dniu [...] października 1999 roku wykazano zobowiązanie podatkowe w wysokości 8.950,00 zł i w takiej kwocie podatek został zapłacony. W skorygowanej deklaracji za ten miesiąc, złożonej w dniu [...]października 2002 roku, skarżąca pomniejszyła zadeklarowany pierwotnie obrót opodatkowany stawka 22% o kwotę 50.880,00 zł oraz podatek należny o kwotę 11.193,60 zł. Kwoty te wynikały z wystawionej przez skarżącą faktury VAT nr [...] z dnia [...] września 1999 roku, dokumentującej sprzedaż usług budowlanych.
Ponieważ należność nie została przez nabywcę zapłacona, skarżąca uznała, iż obowiązek podatkowy z tytułu wykonanych robót nie wystąpił i w związku z tym zwróciła się o stwierdzenie nadpłaty w kwocie 11.193,60 zł.
W odwołaniu E. R. domagała się stwierdzenia przez organ podatkowy nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1999 roku, powołując się na fakt, iż za świadczoną usługą nie otrzymała pieniędzy i dlatego czuje się pokrzywdzona na skutek tego, iż nie tylko nie otrzymała zapłaty za świadczone usługi, ale dodatkowo zapłaciła od nich VAT.
Decyzją z dnia [...] lutego 2003 roku Nr [...] Izba Skarbowa działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymała w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając, iż zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 2d rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 roku w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, obowiązek podatkowy, w przypadku wykonywania usług budowlanych lub budowlano-montażowych, powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dni od dnia wykonania usługi.
W związku z powyższym, niezapłacenie przez kontrahenta należności za wykonane usługi budowlane, nie powoduje nie powstania obowiązku podatkowego. Zatem okoliczność, iż skarżąca nie otrzymała należnej zapłaty skutkuje tym, że obowiązek podatkowy powstaje po 30 dniach od dnia wykonania usługi. Skarżąca zawarła z firmą E. Sp. z o.o. umowę na wykonanie robót budowlanych, zgodnie z którą postanowiono, iż rozliczenie z tytułu wykonywanych robót może nastąpić częściami. Wykonanie części robót potwierdzone zostało protokołem odbioru z dnia 14 września 1999 roku oraz fakturą z dnia [...] września 1999 roku nr [...].
Zatem w przypadku nieotrzymania zapłaty obowiązek podatkowy powstał w październiku 1999 roku i w rozliczeniu za ten miesiąc należało wykazać podatek należny wynikający z tej faktury. Wcześniejsze zrealizowanie przez skarżącą obowiązku podatkowego, zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 11 lutego 1999 roku sygn. akt SA/Sz 450/98, nie stanowi naruszenia obowiązków w zakresie prawidłowego deklarowania i rozliczania podatku. Ponieważ za nadpłatę w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, zrealizowanie przez skarżącą obowiązku podatkowego wynikającego z wykonanej usługi budowlanej, nie spowodowało w przedmiotowej sprawie powstania nadpłaty.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, E. R. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Nadto skarżąca ponownie powołała się na argumenty uprzednio podniesione "w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w całości podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie zauważyć należy, iż sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z uwagi na przepis art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustaję - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm./, który stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/.. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy skarżąca zasadnie domaga się stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1999 roku.
Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 2d rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 roku w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, obowiązek podatkowy, w przypadku wykonywania usług budowlanych lub budowlano-montażowych, powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż w terminie 30 dni od dnia wykonania usługi. Jak słusznie stwierdziła Izba Skarbowa fakt niezapłacenia przez nieuczciwego kontrahenta skarżącej należności za wykonane roboty budowlane nie wypływa na powstanie obowiązku podatkowego, który powstaje niezależnie od uiszczenia zapłaty za wykonane usługi, po 30 dniach od dnia jej wykonania. W mniejszej sprawie obowiązek podatkowy powstał w miesiącu październiku 1999 roku, a jego wcześniejsze zrealizowanie przez skarżącą, nie stanowi naruszenia obowiązków w zakresie prawidłowego deklarowania i rozliczania podatku.
W rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, za nadpłatę uważa się m.in. kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Świadczenie jest nadpłacone, gdy podatnik jest zobowiązany do świadczenia z tytułu określonego podatku, lecz kwota faktycznie uiszczona jest wyższa od kwoty należnej. Natomiast świadczenie jest uiszczone nienależnie, gdy podatnik dokonuje zapłaty określonej kwoty pieniężnej, mimo że nie jest do tego zobowiązany. Zatem roszczenie skarżącej o ustalenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1999 roku jest pozbawione podstaw prawnych, bowiem, jak wynika z powołanych przepisów prawnych nadpłata w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego, gdyż organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego, a w toku postępowania w sposób prawidłowy zebrały w sprawie materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej) dokonały jego analizy, a także wyczerpująco i wszechstronnie uzasadniły swoje rozstrzygnięcia.
Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270ze zm..) orzekł jak w sentencji wyroku.