Uzasadnienie
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawach o sygn. akt I SO/Kr 90/13 do I SO/Kr 95/13 postanowieniami z dnia 1 października 2013r. przyznał stronie skarżącej prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Na tej podstawie Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła w w/w sprawach pełnomocnika z urzędu w osobie doradcy podatkowego K.M.. Akta spraw o sygn. I SO/Kr 90/13 do I SO/Kr 95/13 zostały włączone do akt postępowań prowadzonych pod sygn. I SA/Kr 1630/13 do I SA/Kr 1635/13.
W dniu 19 grudnia 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 1630/13 do I SA/Kr 1635/13 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą I SA/Kr 1630/13 i oddalił skargi. Pełnomocnik wniósł skargę kasacyjną od tego orzeczenia. W dniu 13 czerwca 2014r. referendarz przyznał doradcy podatkowemu wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną w pierwszej instancji.
Na rozprawie dnia 20 stycznia 2016r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a do akt sprawy dołączony został "załącznik do protokołu rozprawy w sprawie o sygn. I GSK 844/14", w którym K.M. domagał się: przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy ustalone według norm przypisanych wraz z należnym podatkiem VAT, zwrotu niezbędnych wydatków w wysokości 50,22 zł, sprecyzowanych w "zestawieniu niezbędnych wydatków pełnomocnika" z dnia 20 stycznia 2016r. Jako te niezbędne, wydatki podane zostały natomiast koszty przelotu z W. do W. w dniu 20 stycznia 2016r. i z W. do W. w dniu 22 stycznia 2016r. w kwocie 398,80 zł oraz koszt dwóch noclegów w hotelu w W. w kwocie 1308,63 zł (stanowiącej według wnioskodawcy przelicznik 300 euro). Łączną kwotę niezbędnych wydatków pełnomocnik wyliczył więc na 1707,43 zł i podzielił ją na 34 (ilość spraw rozpatrywanych przed Naczelnym Sądem Administracyjnym), co dało mu wymienioną stawkę 50,22 zł. Przedmiotowy załącznik zawierał ponadto oświadczenie pełnomocnika, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W dniu 21 czerwca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi pod sygnaturą I SA/Kr 440/16. Pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a do akt sprawy dołączony został "załącznik do protokołu rozprawy w sprawie o sygn. I SA/Kr 440/16", w którym K.M. domagał się: przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy ustalone według norm przypisanych wraz z należnym podatkiem VAT, zwrotu niezbędnych wydatków w wysokości 179 zł, sprecyzowanych w "zestawieniu niezbędnych wydatków pełnomocnika" z dnia 21 czerwca 2016r. Jako te niezbędne wydatki podane zostały natomiast koszty przejazdu pociągiem z W. do WSA w Krakowie i z powrotem w dniu 21 czerwca 2016r., celem stawienia się na rozprawie oraz koszty opłaty skarbowej od substytucji pełnomocnictwa. Łączną kwotę niezbędnych wydatków pełnomocnik wyliczył więc tym razem na 179 zł. Załącznik zawierał ponadto oświadczenie pełnomocnika, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Postanowieniem z dnia 9 września 2016 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał doradcy podatkowemu K.M. wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 7 749 zł, zawierające podatek od towarów i usług w wysokości 1 449 zł oraz kwotę 173,72 zł tytułem niezbędnych, poniesionych wydatków, na środki transportu. W zakresie zwrotu wydatków poniesionych na noclegi oraz wydatków poniesionych na opłatę skarbową od pełnomocnictwa substytucyjnego wniosek oddalił.
K.M. we wniesionym w terminie sprzeciwie zarzucił naruszenie art. 250 § 2 w związku z art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędne jego zastosowanie, pomimo że Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu (referendarzowi sądowemu tego sądu) brak jest przydanej kompetencji do miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji w przypadku złożenia skargi kasacyjnej oraz naruszenie § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu przez błędne jego zastosowanie, polegające na odmowie zwrotu pełnomocnikowi niezbędnych i udokumentowanych wydatków poniesionych na hotel.
Dalej zarzucono naruszenie art. 111 w zw. z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego błędne zastosowanie mimo braku kompetencji referendarza i sądu do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia dwóch odrębnych spraw wpadkowych z wniosku o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną z urzędu oraz o zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków, a nadto art. 141 § 4 zd. 1 w zw. z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez brak wskazania podstawy łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia dwóch odrębnych spraw wpadkowych.
Skarżący wniósł w konkluzji o wydanie dwóch odrębnych postanowień, przyznanie wynagrodzenia bez zastosowania art. 250 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nadto o zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków, w tym kosztów poniesionych na hotel.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., poz. 718 – oznaczana dalej jako p.p.s.a.) - od postanowień, wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) do rozpoznania sprzeciwu w sprawie, wszczętej przed dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. dniem 15 sierpnia 2015r., zastosowanie znajdują przepisy p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z brzmieniem art. 260 p.p.s.a. sprzed tej nowelizacji w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutów naruszenia art. 111 w zw. z art. 166 p.p.s.a. oraz związanego z nimi zarzutu naruszenia art. 141 § 4 zd. 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Stosownie do art. 111 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. Przepis ten dotyczy odrębnych spraw sądowoadministracyjnych, tj. spraw toczących się wskutek wniesienia odrębnych skarg. Odnosi się zatem do postępowania głównego, nie zaś do wielu postępowań wpadkowych (incydentalnych), prowadzonych w obrębie jednej sprawy sądowoadministracyjnej. Co do zasady nie ma zatem przeszkód, by w jednym postanowieniu rozstrzygnąć kilka kwestii wpadkowych, a ponieważ zagadnienie incydentalne nie stanowi odrębnej sprawy sądowoadministracyjnej, nie może być mowy o łączeniu kilku postępowań.
Należy przy tym zwrócić uwagę, że art. 259 § 2 pkt 8 p.p.s.a. łącznie wymienia wśród czynności referendarza wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków. Omawiane zarzuty należy zatem uznać za całkowicie bezpodstawne.
Dalej wskazać należy, iż stosownie do art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie wyznaczony pełnomocnik strony skarżącej sporządził skargę kasacyjną i brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wywiązał się tym samym z powierzonych mu obowiązków. Stąd też zasądzenie wynagrodzenia w tym zakresie jest zasadne. Przy tym jednak wbrew zarzutowi podniesionemu w sprzeciwie art. 250 § 2 p.p.s.a. dopuszcza możliwość obniżenia wynagrodzenia pełnomocnika, w uzasadnionych przypadkach, co stanowi legitymację swoistego miarkowania w tym zakresie. Pomimo, że w normie tej jest mowa o uprawnieniu sądu do obniżenia wynagrodzenia fachowego pełnomocnika, to w rzeczywistości kompetencję w tym zakresie posiada w pierwszej kolejności referendarz sądowy (por. M. Jagielska (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz. wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2015, s. 994). Nadto § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011r., nr 31, poz. 153), stanowi, że zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, iż stanowi to dyrektywę kierunkową dla ustalenia wynagrodzenia pełnomocnika w konkretnym przypadku.
Dodać trzeba również, że art. 250 § 2 został wprowadzony został przepisem art. 1 pkt 67 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 2 tej ustawy przepisy p.p.s.a. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Stąd też, o ile w sprawie wszczętej przed 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym, o tyle stosuje się już nowo wprowadzony art. 250 § 2 p.p.s.a.
W myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Niniejsza sprawa jest jedną z wielu rozpoznawanych przez sądy obu instancji. Sprawy ze skarg R.P. dotyczą w przeważającej części określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów różnych marek, w zależności od postępowania. W konsekwencji powoduje to, że sprawy te są rodzajowo takie same a analiza faktyczno – prawna podejmowanej w nich materii jest oparta o te same mechanizmy interpretacyjne. Dodatkowo, jak słusznie zauważa referendarz - wynagrodzenie pełnomocnika przyznane za postępowanie przed sądem pierwszej instancji uwzględniało już nakład pracy doradcy podatkowego i jego wkład w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Kolejne wywody pełnomocnika stanowiły bowiem jedynie uzupełnienie wcześniejszych argumentów odnośnie zagadnień z zakresu prawa materialnego. Udział w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie powodował zatem konieczności analizy nowych problemów prawnomaterialnych.
Prawidłowo również referendarz podniósł w swoim uzasadnieniu aspekt fiskalny tj. finansowy interes Państwa przy ustalaniu wynagrodzenie pełnomocnika. Państwo występuje w niniejszej sprawie jako gwarant praworządności, zasad poszanowania prawa wszystkich swoich obywateli – także tych ubogich. Musi więc dysponować posiadanymi środkami, z jednej strony w ramach obrony wspomnianych wartości, ale z drugiej powinno czuwać, aby wydatki na te cele były współmierne i adekwatne do cen tego rodzaju usług w ujęciu obiektywnym. Skarb Państwa występuje w przypadku wyznaczenia a później wypłaty wynagrodzenia pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu, jako zleceniodawca. Zapewnienie stronie prawa do sądu wiąże się również koniecznością działania dla dobra obywateli w ramach realizacji zasady sprawiedliwości, która jako ogólna zasada ustrojowa i zasada orzekania sądowego, wyrażona została w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Powyższe oznaczać musi przyjęcie ścisłej zasady, że wysokość zapłaty za to zlecenie powinna odzwierciedlać zarówno wkład pracy, jak i wartość rzeczywiście wykonanej pracy, ocenianej wieloaspektowo, ale przy pomocy obiektywnego miernika staranności. Stąd też trudno za reprezentację z urzędu, w takich samych rodzajowo sprawach, przyznawać pełnomocnikowi każdorazowo pełną stawkę wynagrodzenia.
Uzasadnione jest zatem przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia za za pomoc prawną udzieloną stronie z urzędu wysokości 25% należnej stawki ustalonej w oparciu o Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U z dnia 11 lutego 2011r., nr 31, poz. 153), przy zastosowaniu art. 250 § 2 p.p.s.a., podwyższonego o stawkę podatku od towarów i usług, ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 710 z p. zm.) w zw. z § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia i wynoszącą w tym wypadku 103,50 zł.
Przedmiotowa sprawa dotyczy sześciu skarg, które pierwotnie doprowadziły do wszczęcia sześciu postępowań sądowoadministracyjnych o sygn. akt od I SA/Kr I 1630 do 1635/13. Połączenie ich miało bowiem charakter techniczny i służyło realizacji zasady ekonomii procesowej. W związku z tym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym "bazowa" stawka ustalona w oparciu o § 3 ust. 2 pkt. 1 w zw. z § 3 ust. 1 pkt. 1 lit e powołanego rozporządzenia dla spraw o sygn. akt I SA/Kr 1630 -1635/13 wynosi 10 800 zł. Wynagrodzenie w tej materii po miarkowaniu wynosi więc 2 700 zł. Wobec konieczności przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu również za postępowanie prowadzone ponownie przed wojewódzkim sądem administracyjnym po kasatoryjnym rozstrzygnięciu Naczelnego Sądu Administracyjnego należało przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie także za ten etap postępowania.
Wyjściowa "Bazowa" stawka ustalona w oparciu o § 3 ust. 1 pkt. 1 lit e rozporządzenia – dla spraw o sygn. akt. akt I SA/Kr 1630 -1635/13 wynosi zatem 14 400 zł, co po miarkowaniu daje kwotę 3 600 zł. Łączne wynagrodzenie pełnomocnika stanowi zatem kwotę 6 300 zł i zostało podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług, wynoszącą w tym wypadku 1 449 zł.
Sąd uznał za uzasadnione również przyznanie wynagrodzenia za koszty przejazdu. Co do zasady są to koszty zaliczane do wydatków niezbędnych doradcy podatkowego, w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, które poniósł w związku z wykonywaniem pomocy prawnej z urzędu. Nie budzi wątpliwości słuszność przyjęcia przez referendarza, że poniesiony koszt biletu lotniczego na trasie W.-W.-W., wynoszący 398,80 zł, mieści się w kwotowych ramach "niezbędnych wydatków" poniesionych w związku z dojazdem na rozprawę. Koszty podróży samochodem byłyby – uwzględniając opłaty za autostradę – nieco wyższe od kosztów połączenia lotniczego. Stąd też przyznanie zwrotu wydatków za przeloty samolotem jest zasadne w kwocie 11,72 zł., wyliczonej zgodnie z sugestią pełnomocnika, poprzez podzielenie kosztów przelotów w wysokości 398,80 zł. przez 34 sprawy rozpatrywane w drugiej instancji. Za przejazd pociągiem należna kwota wynosi natomiast 162 zł i obejmuje koszt dwóch biletów kolejowych. Łączne wydatki na środki transportu wynoszą więc w sumie 173,72 zł
Nie było natomiast podstaw do uwzględnienia jako wydatków niezbędnych kosztów pobytu w hotelu. Przedstawiona kwota uiszczona za nocleg w hotelu odbiega od przeciętnych cen noclegów. Takie bowiem należy brać pod uwagę uwzględniając zwrot kosztów noclegu w ramach pojęcia "niezbędnych wydatków", użytego w rozporządzeniu z dnia 31 stycznia 2011r. Koszt noclegu w ramach w/w wydatków należy traktować jako przypadek szczególny. "Niezbędność" w tym wypadku odnosi się bowiem do konieczności przenocowania pełnomocnika, wywołanej ewidentnym brakiem połączeń komunikacyjnych ale nie może być utożsamiana z noclegiem, którego koszty przekraczają zwyczajną, przeciętną, wartość noclegu w danym miejscu. Prowadzić mogłoby to do przepłacania przez Skarb Państwa, w sytuacji przyznawania wydatków pełnomocnikowi, poniesionych na nocleg. Pełnomocnik mógłby bowiem żądać przyznania zwrotu wydatków za nocleg o bardzo wysokim standardzie i w gruncie rzeczy wnosić o przyznanie kwot znacznie przekraczających przeciętną wartość za tego rodzaju usługę.
Zatem przy przyznawaniu pełnomocnikowi zwrotu tego rodzaju wydatków należy kierować się racjonalizmem, podstawowymi zasadami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, tak aby nie naruszać, w sposób oczywisty, interesu budżetu państwa, który przy nieuwzględnieniu tych postulatów, w sposób nieproporcjonalny i nieekwiwalentny wypłacałby koszty koniecznego noclegu pełnomocnika, wybranego przez niego w sposób dowolny. Działanie takie stałoby więc w sprzeczności z zasadą sprawiedliwości społecznej, która nie tylko musi być brana pod uwagę w stosunku do strony postępowania ale również w stosunku do sposobu wydatkowania funduszy Państwa na ustanowionego z urzędu pełnomocnika, który w takiej sytuacji staje się "zleceniobiorcą" Skarbu Państwa. Jego wydatki w tym zakresie muszą być zatem ograniczone do pewnego średniego miernika wartości usług w tym zakresie.
Po drugie nawet gdyby pełnomocnik na obie rozprawy (20 i 22 stycznia 2016 r.) podróżował samolotem, dawałoby to kwotę 797,60 zł, a zatem niższą niż wydatek na przelot samolotem (tam i z powrotem) wraz z kosztami dwóch noclegów w hotelu (wycenionymi przez pełnomocnika na 300 euro, w przeliczeniu 1 308,63 zł.), co dało łączną kwotę 1707,43 zł.
Nie można też uznać za "niezbędne" wydatki związane z opłatą skarbową od pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego doradcy podatkowemu T.W.. Konieczność tych wydatków nie została bowiem w ogóle przez wnioskodawcę wykazana.
Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 258 § 1 i 2 pkt 8 w zw. z art. 250 § 1 i 2 oraz art. 260 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.