Uzasadnienie
D.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r.
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 czerwca 2016 r., oddalające wniosek o zwolnienie Skarżącego od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z 18 lipca 2016 r. Przewodniczący wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 430 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu ww. zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi Skarżącego 5 sierpnia 2016 r.
W piśmie z 10 sierpnia 2016 r. Skarżący zawarł wniosek o umorzenie, odroczenie lub rozłożenie na raty należności sądowych. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał na trudną sytuację materialną. Podniósł, że zgromadzenie środków na uiszczenie wpisu od skargi wymaga czasu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 229 § 1 z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", należności z tytułu nieuiszczonych kosztów sądowych oraz grzywien orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym, z wyjątkiem grzywny, o której mowa w art. 154 § 1, mogą być umorzone lub zapłata tej należności może być odroczona albo rozłożona na raty, jeżeli jej ściągnięcie byłoby połączone z niewspółmiernymi trudnościami lub groziłoby dłużnikowi zbyt ciężkimi skutkami.
Szczegółowe kwestie związane ze stosowaniem art. 229 § 1 P.p.s.a. zostały uregulowane w akcie wykonawczym, wydanym na podstawie § 2 tego przepisu - rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania i rozkładania na raty oraz cofania odroczenia lub rozłożenia na raty nieuiszczonych należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz. U. z 2003 r., nr 221, poz. 2194).
Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia umorzenie należności sądowych może nastąpić zarówno z urzędu, jak i na wniosek dłużnika. Natomiast odroczenie płatności i rozłożenie na raty należności może nastąpić jedynie na wniosek dłużnika, przy czym okres przyznania takich ulg nie może przekraczać trzech lat. Organem uprawnionym do wydania rozstrzygnięcia w kwestii umorzenia, rozłożenia na raty lub odroczenia zapłaty należności sądowych jest prezes wojewódzkiego sądu administracyjnego, który orzekał w sprawie w pierwszej instancji (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). Prezes jest również właściwy do rozstrzygania w sprawie cofnięcia rozłożenia na raty lub odroczenia należności sądowych, gdy wystąpią przesłanki, o których mowa w § 5 ust. 2 rozporządzenia. Rozstrzygnięcie zapada w formie zarządzenia (§ 6 ust. 3 rozporządzenia).
Przepisy P.p.s.a. nie przewidują jakiejkolwiek możliwości prawnej rozłożenia wpisu sądowego od skargi na raty, odroczenia jego zapłaty czy też umorzenia przez sąd administracyjny. Przepis art. 229 § 1 P.p.s.a., odnosi się do nieuiszczonych należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast nieopłacony wpis od skargi nie jest nieuiszczoną należnością orzeczoną przez Sąd (por. postanowienie NSA z 28 stycznia 2010 r., sygn. II FZ 32/10, dostępne na witrynie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wnosząc skargę do sądu administracyjnego skarżący zobligowany jest uiścić wpis od skargi (stały bądź szacunkowy) gotówką do kasy wojewódzkiego sądu administracyjnego lub na rachunek sądu (art. 230 w zw. z art. 231 oraz art. 219 P.p.s.a.). W przypadku nieuiszczenia wpisu, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę do jego uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 2 oraz § 3 P.p.s.a.).
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a., odrzucił wniosek jako niedopuszczalny.