Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 25 marca 2015 r., doręczonym w dniu 13 kwietnia 2015 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 grudnia 2014 r., nr [...]
Pismem z 16 kwietnia 2015 r. skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie, a następnie pismem z dnia 22 maja 2015 r. skarżący cofnął skargę. Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę uzasadniając m.in., że: "...możliwość skutecznego cofnięcia skargi istnieje wyłącznie w przypadku skutecznego jej wniesienia. Nieskuteczne wniesienie skargi, a takim jest między innymi wniesienie skargi nieopłaconej, oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne jeszcze się nie rozpoczęło, a zatem nie można umorzyć postępowania, które nie istnieje". Postanowienie o odrzuceniu skargi zostało doręczone skarżącemu dnia 8 lipca 2015 r. i nie zostało zaskarżone.
W aktach sprawy pozostaje nadal nierozpatrzone zażalenie skarżącego wniesione na poprzednim etapie sprawy na ww. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 marca 2015 r. w sprawie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Postępowanie zażaleniowe należało umorzyć ze względu na jego bezprzedmiotowość.
Zgodnie z art. 195 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
W rozpoznawanej sprawie skoro skarżący nie jest zainteresowany kontynuowaniem postępowania (skarżący cofnął skargę), a samo postępowanie sądowe zostało zakończone ww. postanowieniem z dnia 15 czerwca 2015 r. odrzucającym skargę –nie ma więc sensu nadawanie biegu wniesionemu zażaleniu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 195 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.