Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2010 roku Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 grudnia 2009 roku Nr [...], [...], [...], [...] w sprawie połączenia postępowań wszczętych wobec C. P. i K. K. w sprawie prawidłowego określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu remanentu likwidacyjnego za okres rozliczeniowy kwiecień 2005r. dotyczącego Spółki Cywilnej "G" K. K., C. P. z siedzibą w K. oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności C. P. i K. K., jako byłych wspólników s.c. za zaległości w podatku od towarów i usług ciążące na Spółce za luty 2005 oraz wynikające z powyższego określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu remanentu likwidacyjnego za kwiecień 2005r oraz za odsetek za zwlokę od tych zaległości i kosztów egzekucyjnych.
Na powyższą decyzję C.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jednocześnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie, bowiem z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr I53 póz. I270) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić jednak należy, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy, mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31.1.2006 r., II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red.
T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14.IX.2005 r., II FZ 580/05, niepubl.) -postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2006 roku sygn. akt l FZ 281/06.
W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu l instancji w sprawie połączenia postępowań wszczętych wobec C. P. i K. K. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego nie noszącego znamion wykonalności. Stosownym wnioskiem można by natomiast objąć decyzję (jeżeli byłaby objęta skargą do Sądu) ustalającą zobowiązanie podatkowe, w wyniku której wszczęto postępowanie egzekucyjne. To ona kreuje bowiem zobowiązanie pieniężne, które podlega przymusowemu ściągnięciu (wykonaniu) w trybie egzekucji administracyjnej.
Wobec powyższego, w tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy art. 61 § 3 powołanej ustawy nie znajduje zastosowania, co w konsekwencji powoduje, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezprzedmiotowe.