Uzasadnienie
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. wydał w dniu 17 lutego 2021r. decyzję o nr [...], w której odmówił B. P. prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za [...] i [...].
Podstawę prawną ww. decyzji stanowiły przepisy art. 31zq ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, ze zm., dalej: "ustawa COVID"), art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2020r. poz. 266; ze zm., dalej: "u.s.u.s.").
W uzasadnieniu decyzji, organ wskazał, że zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U. poz. 152, dalej: "rozporządzenie") płatnika składek prowadzącego, na dzień 30 listopada 2020r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami: 49.32.Z, 49.39.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.112, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 listopada 2020r., zwalnia się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od dnia 1 grudnia 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021r. wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres.
Zgodnie z § 11 pkt 2 ww. rozporządzenia warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności j z tytułu składek jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za grudzień 2020r. i styczeń 2021r., nie później niż do dnia 28 lutego 2021r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania.
ZUS podał, że zgodnie z danymi w rejestrze CEiDG, ww. zobowiązany prowadził działalność gospodarczą oznaczoną kodem PKD 77.39.Z, jako rodzaj działalności przeważającej, który nie uprawnia do zwolnienia z opłacania składek. W związku z powyższym, nie przysługuje mu prawo do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od 1.12.2020r do 31.01.2021r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zaskarżył ww. decyzję ZUS. Podniósł, że informacje zawarte w Polskiej Klasyfikacji Działalności, zgodnie z prawem pełnią wyłącznie rolę statystyczną. Mogą być w każdej chwili zmienione i nie determinują "przewagi" któregokolwiek kodu PKD nad innymi, a więc zgodnie z przepisami prawa, nie wskazują, która czynność przedsiębiorcy jest przeważająca, zobowiązując jedynie przedsiębiorcę do prowadzenia działalności w zakresie ogółu zgłoszonych przez niego kodów PKD. Skarżący zwrócił uwagę, że ZUS uznał, iż nie prowadzi on działalności gospodarczej, oznaczonej kodem PKD 79.90.A, co jest w sposób oczywisty sprzeczne, z wpisem skarżącego do CEIDG, uzyskanym w dniu 1 maja 2018r., będącym datą rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej pod nazwą C. T. B. P.. Wspomniany kod jest zarejestrowany przez skarżącego nieprzerwanie od pierwszego zgłoszenia w CEIDG, tj. 30 kwietnia 2018r.
Ponadto, przez cały okres prowadzenia działalności, w sposób niezmienny i nadal aktualny, a zatem zarówno na dzień 30 listopada 2020r., jak również dzień dzisiejszy, faktycznym rodzajem przeważającej działalności gospodarczej był i jest dla skarżącego obszar: Działalność pilotów wycieczek i przewodników turystycznych, oznaczony kodem (PKD):79,90A. Obszar ten stanowił większość osiąganych przez ww. przychodów, w każdym z dotychczasowych okresów rozliczeniowych (lata 2018-2020), a zatem również na dzień 30 listopada 2020r., co ww. gotów udowodnić przy pomocy odpowiednich dokumentów (m. in.: faktur, umów ze zleceniodawcami, a także wniosków składanych do właściwych urzędów: Grodzkiego UP w K., US, ZUS i innych). Wspomniany kod (PKD): 79,90A podawany był przez ww. w innych dotychczasowych wnioskach i korespondencji z właściwymi urzędami. Stało się tak również, w przypadku pozytywnie rozpatrzonej decyzji o udzielenie mikropożyczki w wysokości 5000 zł. Kod (PKD) 7739Z, widniejący, jako pierwszy we wpisie firmy skarżącego, faktycznie stosuje się wyłącznie do wykonywania przez niego działalności w charakterze pilota wycieczek i przewodnika turystycznego, przy użyciu specjalistycznych systemów, zwanych "tour guide".
Ich rola polega na wykorzystaniu urządzeń audio (nadajnik z mikrofonem oraz odbiornik ze słuchawkami), służących do bezprzewodowej transmisji głosu osoby oprowadzającej, umożliwiając wykonywanie usług pilota wycieczek i przewodnika turystycznego w trudnych okolicznościach. Skarżący nadmienił, że w ewidencji nie istnieje kod PKD dla pilotowania i oprowadzania turystów przy użyciu wspomnianych urządzeń. W związku z tym, wpisał on kod PKD, charakteryzujący urządzenia nagłaśniające, który nie stanowi jednak przeważającej dziedziny jego działalności.
Skarżący dodał, że pracę we wspomnianym charakterze, rozpoczął już w 2013r., uzyskując Licencję Marszałka Województwa Małopolskiego w zakresie pilota wycieczek (nr: [...]) oraz przewodnika miejskiego po K. (nr: [...]). W kolejnych latach, uzyskał uprawnienia do oprowadzania po muzeach. Nieprzerwanie od 2013r. działalność pilota wycieczek i przewodnika turystycznego jest głównym źródłem jego utrzymania. W związku z pandemią COVID-19, ww. znalazł się w niezwykle trudnym położeniu, niemal pozbawiony dochodów, które w ujęciu rocznym spadły drastycznie. W miesiącach, wskazanych we wniosku do ZUS z dnia 1 lutego 2020r., osiągnęły 0 złotych, oznaczając stratę w wysokości 100%, w porównaniu do analogicznego okresu z roku ubiegłego.
Ponadto, ze względu na zakaz zgromadzeń, zamknięcie muzeów oraz utrudnienia w przemieszczaniu się, ww. nie odnotował żadnych dochodów również w okresie wcześniejszym i późniejszym. Niejasna sytuacja globalna przyczynia się do coraz większych obaw, że ww. będzie pozbawiony osiągania jakichkolwiek dochodów także w nadchodzących miesiącach.
Ponadto skarżący wskazał, że decyzja ZUS nie zawiera podpisu. Nie przewiduje także możliwości wniesienia odwołania bądź zażalenia, unikając jednocześnie szczegółowych wyjaśnień w kwestii negatywnego rozpatrzenia wniosku, który został rozpoznany bez wykonania niezbędnych czynności. Nie uwzględnia również faktu, iż kod PKD pełni wyłącznie funkcję pomocniczą, co znajduje swoje potwierdzenie w wytycznych Głównego Urzędu Statystycznego.
Na podstawie niniejszych wyjaśnień oraz powołując się na zasadę sprawiedliwości społecznej, a także zasady: praworządności, pewności prawa oraz niedyskryminacji, zawarte w preambule Ustawy "Prawo przedsiębiorców" z dnia 6 marca 2018r., skarżący wniósł o uwzględnienie skargi; uchylenie negatywnej decyzji, jak również zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od 1.12.2020r. do 31.01.2021r.
W odpowiedzi na skargę ZUS podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.
Przedmiotem skargi, a tym samym kontroli Sądu, jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K. z dnia 17 lutego 2021 roku nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia B. P. z obowiązku opłacania należnych składek za grudzień i styczeń 2020 roku.
Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia był przepis art. 31zy ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.1842 t.j.) i § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U. 2021 poz. 152).
Zgodnie z art. 31zy ust. 1 ww. ustawy Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, określić inne okresy zwolnienia z tytułu nieopłaconych składek, niż określone w art. 31zo ust. 1-3 dla wszystkich albo niektórych płatników składek, którzy byli uprawnieni do zwolnienia z tytułu nieopłaconych składek na podstawie art. 31zo ust. 1-3, lub objąć tym zwolnieniem innych płatników składek, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, skutki nimi wywołane, ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej wynikające z tych stanów oraz obszary życia gospodarczego i społecznego w szczególny sposób dotknięte konsekwencjami COVID-19.
Stosownie do treści § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U. 2021 poz. 152) zwalnia się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych odpowiednio za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 stycznia 2021 r. albo za okres od dnia 1 grudnia 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za te okresy, na zasadach określonych w art. 31zo–31zx ustawy o COVID-19, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału, płatnika składek prowadzącego, na dzień 30 listopada 2020 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami: 1) 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 2) 49.32.Z, 49.39.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z – którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 listopada 2020 r.
Spór między stronami zaistniał w zakresie prawidłowości zastosowania powyższego przepisu w istniejącym stanie faktycznym, który – w ocenie Sądu – został ustalony fragmentarycznie i powierzchownie a uzewnętrzniony został jedynie w postaci jednozdaniowej konkluzji.
W ocenie organu, w przypadku skarżącego kod PKD przeważającej działalności w rejestrze CEiDG nie uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek za okres od 1 grudnia 2020 r. do 31 stycznia 2021 r.
Skarżący wskazuje natomiast, że faktycznym rodzajem przeważającym działalności gospodarczej był i jest dla skarżącego obszar - działalność pilotów wycieczek i przewodników turystycznych, oznaczony kodem (PKD):79,90A, co daje uprawnienie do zwolnienia z opłacania składek. Podnosi, że informacje zawarte w Polskiej Klasyfikacji Działalności, zgodnie z prawem pełnią wyłącznie rolę statystyczną. Mogą być w każdej chwili zmienione i nie determinują "przewagi" któregokolwiek kodu PKD nad innymi, a więc zgodnie z przepisami prawa, nie wskazują, która czynność przedsiębiorcy jest przeważająca, zobowiązując jedynie przedsiębiorcę do prowadzenia działalności w zakresie ogółu zgłoszonych przez niego kodów PKD.
Brzmienie § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów wskazuje na to, że zwolnieniem od opłacania składek objęci zostali płatnicy składek prowadzący wskazane w przepisie rodzaje działalności według stanu na dzień 30 listopada 2020 r. Istotne jest zatem ustalenie, jaką przedsiębiorca faktycznie prowadził w tym dniu działalność. Wprawdzie w myśl § 10 ust. 3 ww. rozporządzenia Rady Ministrów oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 i 2, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 listopada 2020 r., lecz danych tych organ, po pierwsze; nie może przyjmować bezkrytycznie a po drugie; w aktach sprawy brak jest nawet informacji z rejestru REGON. Jest tylko informacja o weryfikacji danych oraz odwołanie się do danych zawartych w rejestrze CEDiG, bez dokumentu źródłowego.
Tymczasem – jak obecnie już powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych – w sytuacji rozbieżności pomiędzy wpisem w CEiDG/REGON, a faktycznie wykonywaną działalnością pierwszeństwo przyznać należy rzeczywiście prowadzonej działalności. Ustawodawca nie zastrzegł w tej regulacji, że chodzi o kod PKD wpisany jako rodzaj przeważającej działalności w odpowiednim rejestrze (w rozpoznawanej sprawie CEiDG). Takie rozumienie jest wadliwe i pomija kwestię faktycznej przeważającej działalności danego podmiotu.
W ocenie Sądu, przyjęty przez organ jedyny sposób weryfikacji – warunku prowadzenia jako przeważającej działalności gospodarczej według podanego PKD tj. wpis w CEiDG, nie dochowuje zasady proporcjonalności, nie przyczynia się do realizacji celu ustawy COVID – 19 i prowadzi do naruszenia zasady równości wobec prawa.
Organ nie powinien przy rozpatrywaniu wniosku skarżącego poprzestać jedynie na literalnej treści ww. przepisów a przeprowadzić postępowanie wyjaśniające wobec podnoszonych przez skarżącego okoliczności i ustalić, jaki faktycznie rodzaj działalności prowadził.
Wobec powyższego, Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał decyzję z naruszeniem przepisów prawa materialnego (błędna wykładnia przepisów § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U. 2021 poz. 152).
Poddając kontroli zaskarżoną decyzję wskazać jednak należy przede wszystkim na uchybienia proceduralne organu rozpoznającego sprawę, które skutkowały tym, że uzasadnienie rozstrzygnięcia sprawy - tak w zakresie uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego - musiałby przejąć sąd administracyjny. Tymczasem, zasadą postępowania administracyjnego jest, że sąd administracyjny nie ma kognicji do merytorycznego rozpatrywania sprawy administracyjnej i formułowania uzasadnienia rozstrzygnięcia, a tylko do kontroli prawidłowości działań organu na podstawie kryterium legalności.
Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., decyzja musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, na które składają się w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, bowiem przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska. Poprawne pod względem merytorycznym uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla realizacji zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Istotą tej zasady jest to, by każdy uczestnik postępowania był przekonany, że bierze udział w rzetelnie prowadzonym procesie, i że jeżeli zapadło negatywne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody (por. wyrok SN z dnia 16 lutego 1994 r., III ARN 2/94).
Z istoty samego uzasadnienia wynika, że powinno ono wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, a więc powinno w sposób wyczerpujący wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Celem uzasadnienia jest przedstawienie procesów myślowych, które doprowadziły organ do wydania danego aktu, wskazanie motywów będących podstawą podjętego przez niego rozstrzygnięcia i wreszcie wskazanie argumentów tłumaczących, dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu powinna pozwolić - zarówno podmiotowi, którego rozstrzygnięcie bezpośrednio dotyczy, jak i ewentualnie sądowi kontrolującemu następnie tę decyzję - odczytać kierunek rozważań oraz tok rozumowania organu. Uzasadnienie aktu administracyjnego, stanowiąc jego integralną część, wpływa bowiem na jego treść.
Sporządzenie uzasadnienia jest więc nie tylko wymogiem formalnym, wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego wpływa na kontrolę rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowo-administracyjnym.
W ocenie Sądu organ naruszył powyższe przepisy, gdyż zaskarżona decyzja nie zawiera należytego uzasadnienia.
Jak wynika z akt sprawy, decyzja zawiera prawidłowo zredagowaną sentencję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zacytowano pełną treść § 10 ust. 1 oraz § 11 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. póz. 152), a następnie sformułowano jedno kluczowe dla sprawy zdanie o treści "zgodnie z danymi w rejestrze CEiDG prowadził Pan działalność gospodarczą oznaczoną kodem PKD 77.39.Z jako rodzaj działalności przeważającej, który nie uprawnia do zwolnienia z opłacania składek". Dalej następuje tylko jednozdaniowa konkluzja, wedle której, w związku z powyższym, skarżącemu nie przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od 1.12.2020 r. do 31.01.2021 r., a potem już tylko pouczenie.
Taki sposób uzasadnienia nie spełnia wyżej opisanych kryteriów, co uniemożliwia sądowi ocenę prawidłowości i legalności działań organu. Aby rozstrzygnąć sprawę sąd musiałby najpierw opisać jej stan faktyczny ustalony na podstawie dokumentów i wniosku skarżącego, a następnie dokonać jego subsumpcji pod mający zastosowanie w sprawie przepis § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia, którego treść nie jest oczywista i jednoznaczna. Przyjęty na tle wykładni tego przepisu pogląd musiałby też zostać połączony ze stosowną argumentacją. To jednak - jak wyżej wskazano - nie jest rolą sądu administracyjnego.
Jeśli zaś chodzi o zarzut skarżącego, iż decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K. z dnia 17 lutego 2021 roku nie została podpisana, to zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. decyzja zawiera podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny. Należy jednak wskazać, że z dniem 26 stycznia 2021 roku, na mocy ustawy z dnia 21 stycznia 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, dodano art. 31 zda w ustawie z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.1842 t.j.) w następującym brzmieniu "w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w okresie 30 dni po ich odwołaniu decyzje oraz pisma w sprawach świadczeń przyznawanych lub wypłacanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych mogą zamiast podpisu zawierać nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do ich wydania." Zatem decyzja organu z dnia 17 lutego 2021 roku prawidłowo zawiera nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania.
Organ pouczył skarżącego o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a także możliwości zrzeczenia się prawa do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Rozpatrując ponownie sprawę, organ będzie zobowiązany uwzględnić stanowisko przedstawione w niniejszym wyroku i wydać stosowne rozstrzygnięcie z uzasadnieniem odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a., w którym rozważone zostaną wszelkie materialnoprawne przesłanki rozstrzygnięcia a do akt sprawy dołączone zostaną dokumenty, stanowiące podstawę ustaleń faktycznych sprawy.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.