Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2003 roku Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 21 § 3 i art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm./w związku z art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych określił M. J. i P. J. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok w kwocie [...] zł.
W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego określono dla skarżących łączny dochód za 2000 rok w wysokości [...] zł. Na kwotę tą składa się dochód M. J. ze stosunku pracy oraz dochód P. J. z zasiłku pielęgnacyjnego z ZUS. Ponadto na podstawie umowy najmu lokalu, stanowiącego własność skarżących, położonego w K. przy ul.[...], w wysokości [...] zł, który zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlega opodatkowaniu, a pomimo tego skarżący dochodu tego nie wykazali w zeznaniu rocznym.
Od dochodu odliczono składki na ubezpieczenie społeczne M. J. w wysokości [...] zł, określając dochód po tym odliczeniu w kwocie [...] zł. Nadto od podatku odliczono zapłacone składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości [...] zł oraz wydatki mieszkaniowe w kwocie [...] zł.
W odwołaniu M. J. i P. J. kwestionują zasadność decyzji, podnosząc, iż w dniu [...] 2000 roku - przekazali H. O. kwotę [...] zł, tytułu zwrotu kosztów modernizacji lokalu położonego przy ul.[...]. Nadto dołączył dowody wpłat na poniesienia kosztów eksploatacji przedmiotowego lokalu. Wydatki te zdaniem skarżących winny być zaliczone do kosztów najmu.
Decyzją z dnia [...] 2004 roku Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż wysokość dochodu z tytułu najmu lokalu przy ul. [...] w K. organ I instancji określił na podstawie umowy najmu lokalu zawartej w dniu [...] 2000 roku w K. pomiędzy skarżącymi, a spółką z o.o. N. z siedziba w K. Spółka N. zapłaciła skarżącym kwotę [...] zł i kwoty tej skarżący nie kwestionują.
Dodatkowo, jak wynika z dołączonej przez H. O. umowy zawartej ze skarżącymi w dniu [...] 2000 roku, H. O. dokonała modernizacji przedmiotowego lokalu: między innymi poprzez wymiany oka w kuchni, wybudowania ścianki działowej w kuchni, wymiany kuchenki gazowej, piecyka łazienkowego, instalacji telefonicznej oraz szafki w kuchni i do momentu opuszczenia tego lokalu ponosiła koszty związane z eksploatacją tego lokalu. H. O. zajmowała przedmiotowy lokal na podstawie przydziału mieszkania wydanego przez Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej w K. Skarżący zgodnie z w/w/ umową zobowiązali się do zwrotu nakładów poniesionych przez H. O. Następnie skarżący w dniu [...] 2000 roku zawarli umowę najmu przedmiotowego mieszkania ze spółką N., z której to umowy wynika, że nie ponosili kosztów związanych z najmem tego lokalu, bowiem zgodnie z § 6 umowy najmu, wszystkie koszty związane z eksploatacją mieszkania ponosił najemca. Dlatego zdaniem organów podatkowych powyższa kwota zwrócona H. O. nie może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodu z najmu.
Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, iż organ I instancji wzywał skarżących do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, jednak pomimo prawidłowego doręczenia wezwania, skarżący nie zgłosili się. Następnie postanowieniem z dnia [...] 2003 roku Nr [...] organ I instancji wyznaczył 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie i skarżący ponownie nie skorzystali z przysługującego im prawa. Nadto organ odwoławczy wyznaczył skarżącym postanowieniem z dnia [...] 2004 roku 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie i skarżący z prawa tego nie skorzystali
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. M. J. i P. J. domagają się uchylania zaskarżonej decyzji, jako niezgodnej z prawem i umorzenia postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucają:
naruszenie przepisów art. 120, 122, 123, 124, 125, 139, 140, 165, 178, 180 i art. 210 Ordynacji podatkowej naruszenia przepisów prawa podatkowego materialnego, w szczególności art. 11 i art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych niczym nie uzasadnioną przewlekłość postępowania, naruszenie terminów określonych w art. 125, 139 i 140 Ordynacji podatkowej
Skarżący w uzasadnieniu skargi dodatkowo zarzucili iż w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok toczą się "bezprawnie" dwa postępowania. Jedno wszczęte postanowieniem z dnia [...] 2003 roku Nr [...], a drugie postanowieniem z dnia [...] 2003 roku [...]. Oba postanowienia zostały wydane przez Urząd Skarbowy i żadne z tych postępowań nie zostało zakończone w sposób przewidziany przez prawo podatkowe. Z tego powodu skarżący nie wiedzą które z tych postępowań zostało zakończone niniejszą decyzją. Skoro jest to nie wyjaśnione, to najprawdopodobniej zaskarżona decyzja wydana została bez wszczęcia postępowania, czym rażąco naruszono przepisy art. 165 Ordynacji podatkowej. Nadto skarżący podnieśli, iż zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia zgodnie z wymogami art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej i nie wskazuje przepisów prawa materialnego, jakie legły u podstaw podjętego rozstrzygnięcia, co uniemożliwia im zajęcie stanowiska, co do treści uzasadnienia. Skarżący zarzucili ponadto organom podatkowym, iż w toku postępowania nie udzielono im żadnych niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego i nie zapewniono im czynnego udziału w postępowaniu, ani możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Organ podatkowy nie podjął również żadnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z niezrozumiałych dla skarżących przyczyn przewlekle prowadził postępowanie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadne, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w nich zarzuty są uzasadnione.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 powołanej ustawy wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się ustalenia czy kwota zwrócona przez skarżących na rzecz H. O. może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodu z najmu.
Zgodnie z art. 662 k.c. drobne nakłady połączone ze zwykłym używaniem rzeczy obciążają najemcę. Bliższe sprecyzowanie pojęcia drobnych nakładów, jakie obciążają najemcę zawiera art. 681 k.c., zgodnie z którym, do drobnych nakładów należą w szczególności: drobne naprawy podłóg, drzwi i okien, malowanie ścian, podłóg oraz wewnętrznej strony drzwi wejściowych, jak również drobne naprawy instalacji i urządzeń technicznych, zapewniających korzystanie ze światła, ogrzewania lokalu, dopływu i odpływu wody.
Bezsprzecznym jest (organy podatkowe tego nie kwestionują), iż H. O., która zajmowała przedmiotowy lokal na podstawie przydziału mieszkania wydanego przez Prezydium Rady Narodowej Kleparz w K., dokonała modernizacji tego lokalu, poprzez wymianę okna i wybudowanie ścianki działowej w kuchni, wymianę kuchenki gazowej, piecyka łazienkowego, instalacji telefonicznej oraz wyposażenia kuchni w szafki. Wszystkie te czynności nie należą z pewnością do drobnych nakładów i z pewnością powinny obciążać wynajmującego. W dniu 11 marca 2000 roku M. J. i P. J. zawarli z H. O. umowę, na mocy, której zobowiązali się do zwrotu poniesionych przez H. O. nakładów w kwocie [...] zł na modernizację lokalu.
Zgodnie z art. 676 k.c., jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, z braku odmiennej umowy, może albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia do stanu poprzedniego. Zatem skoro H. O. ulepszyła lokal mieszkalny należący do skarżących, mogli oni zatrzymać ulepszenia za zapłatą i tak zrobili.
Tymczasem organy podatkowe kwestionują zasadność tych rozliczeń, stwierdzając, że kwota zwrócona H. O. nie może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów z najmu. Uzasadniając swoje stanowisko organy podatkowe powołują się na treść umowy najmu, którą łączyła od dnia [...] 2000 roku skarżących ze Spółką K. a w myśl, której wszelkie koszty związane z eksploatacją mieszkania ponosi najemca. Tymczasem, koszty takie, jak wymiana okna w kuchni, wymiana kuchenki gazowej, piecyka łazienkowego, instalacji telefonicznej, z całą pewnością nie mają charakteru napraw związanych ze zwykłym używaniem rzeczy, które obciążają najemcę. Należą one do tego rodzaju czynności, od których zależy stan techniczny wynajmowanego lokalu mieszkalnego i dlatego ich koszt nie może obciążać najemcy, bowiem czynności te nie są związane z bieżącą konserwacją i nie dotyczą bieżących napraw. Zatem, wydatki powinny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z najmu, tym bardziej, że dokonane przez H. O. nakłady na modernizacje przedmiotowego lokalu bezsprzecznie podniosły standard lokalu i wpłynęło na możliwość zwiększenia przychodów z najmu.
Rozpoznając sprawę oparto się na art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zmianami) stanowiącym, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi.