Uzasadnienie
I. Zaskarżonymi decyzjami z 16 lutego 2017r. nr [...] i [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania Z. Sp. z o.o. w Z. na decyzje Prezydenta Miasta K. z 7 października 2016r. nr [...] i [...] w przedmiocie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2015 i 2016- działając na podstawie art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U z 204r. poz. 849 ze zm. dalej-u.p.o.l.), uchwały Rady Miasta Krakowa nr XCII/1357/13 z 4 grudnia 2013r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U z 2015r. poz. 520 ze zm.) oraz art. 233§1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2015r. poz. 613 ze zm. dalej-O.p.)- utrzymało decyzje organu I instancji.
Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym spraw:
Organ I instancji zweryfikował deklaracje na podatek od nieruchomości za lata 2015 i 2016 i ustalił, że podatnik zaniżył zobowiązanie poprzez wykazanie budynku wg stawki jak dla budynków pozostałych oraz gruntów wg stawki jak dla gruntów pozostałych. Organ ustalił, że spółka nabyła w 2015r. prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] i [...] obr. [...] j.ewid Podgórze. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstał od lipca i od sierpnia 2015r. Działka nr [...] o pow. 2979 m² sklasyfikowana jest jako Tereny przemysłowe (Ba) oraz jest zabudowana budynkami o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, natomiast działka nr [...] o pow. 1911m² sklasyfikowana jest jako Tereny przemysłowe (Ba). Do podstawy opodatkowania przyjęto: od lipca 2015r. 2979 m² gruntów a od sierpnia 2015r. 4890 m².
Wg organu dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organu podatkowego i stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone i wskazał, że grunty i budynki wymienione przez podatnika związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ podniósł także-odwołując się do treści przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej-iż spółka posiadała w 2015 i 2016 grunty i budynki związane z działalnością gospodarczą. Spółka wykazywała, że te budynki i grunty winny być opodatkowane stawką,,pozostałe" bowiem istnieją przeszkody formalne w postaci braków w dokumentacji budynku (niemożność ustalenia czy było pozwolenie na użytkowanie, brak pozwolenia na budowę budynku, brak świadectwa charakterystyki energetycznej budynku, brak podpisanych umów na świadczenie usług dostawy mediów, brak dokumentacji przeciwpożarowej, brak inwentaryzacji geodezyjnej sieci uzbrojenia terenu) oraz wad technicznych w postaci niekompletnej instalacji elektrycznej, nieszczelnej instalacji kanalizacyjnej, wody bieżącej oraz centralnego ogrzewania. Zdaniem podatnika uzasadnia to opodatkowanie przedmiotowych gruntów i budynków wg stawki przewidzianej dla budynków,,pozostałych".
Organ I instancji nie podzielił tego stanowiska podatnika, wskazując, że zły stan techniczny nieruchomości winien mieć charakter trwały by wyłączyć go z opodatkowania wyższą stawką. Zaprezentowane przez podatnika wady techniczne nie można uznać za względy techniczne o charakterze trwałym. Względy techniczne, które powołała strona maja charakter przejściowy, nie wynikają z przyczyn obiektywnych lecz z postępowania właścicieli. Dowodem na brak trwałego charakteru względów technicznych jest decyzja nr [...] z 13 czerwca 2016r. w sprawie przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji pn.:,,Przebudowa budynku produkcyjnego systemu kontenerów izotermicznych z przebudową instalacji wod-kan, elektrycznej, wentylacji mechanicznej i instalacji technologicznej pary wodnej oraz kotłowni z wymianą urządzeń". Dokument ten potwierdza nie tylko możliwość dostosowania obiektu do potrzeb prowadzenia działalności gospodarczej ale także wolę inwestora do prowadzenia tam działalności. Wskazano także, że co do gruntów nie wynika aby występowały jakiekolwiek względy techniczne wykluczające możliwość prowadzenia działalności gospodarczej na działkach nr [...] i [...].
Odwołanie od tych decyzji złożyła spółka zarzucając:
- - rażące naruszenie przepisów postępowania: art. 21§1 i 3, art. 120, art. 121§1, art. 122, art. 191, art. 187§1, art. 207, art. 210§1 pkt 6 O.p. w zw z art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015r. do 31 grudnia 2015r.,
- - rażące naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 1a ust. 1 pkt 1, 2,3,4,5, art. 1c, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 9 u.p.o.l., art. 21§1 i 3 O.p. w zw z art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym za okres od 1 lipca 2015r. do 31 grudnia 2015r. oraz uchwały Rady Miasta Krakowa nr XCII/1357/13 z 4 grudnia 2013r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.
Uzasadniając odwołanie spółka podniosła, że wykonała usługi dla spółki M. o wartości 2.963.250,15 zł, ale spółka nie zapłaciła za te prace. W dniu 17 czerwca 2013r. ogłoszono upadłość spółki M. Syndyk sprzedał w toku postępowania upadłościowego składniki majątku upadłego w tym działki nr [...] i [...]. Syndyk składając w 2014 i 2015 za upadłego deklaracje w podatku od nieruchomości, wykazał działki nr [...] i [...] jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Również powierzchnia budynków została wykazana jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Takie ujęcie gruntów i budynków wynikało z faktu, że przed ogłoszeniem upadłości były one w ten sposób klasyfikowane. W dacie wydania Spółce Z. spornych nieruchomości, syndyk nie przekazał kompletnej dokumentacji dotyczącej nieruchomości i budynków, które pozwoliłyby ustalić rzeczywisty stan techniczny budynków i budowli.
Z uwagi na fakt, że przedmiotowe nieruchomości wymagają podjęcia dalszych prac budowlanych i koniecznością sporządzenia właściwych i kompletnych projektów wykonawczych, projektu architektoniczno-budowlanego, uzyskania pozwolenia na budowę itp., nie jest możliwe prowadzenie na obszarze tych nieruchomości działalności gospodarczej. Przeszkody uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej maja charakter obiektywny i trwały. Stan faktyczny sprawy jest nietypowy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonymi decyzjami z 16 lutego 2017r. utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. W pisemnych motywach rozstrzygnięcia wskazano, że stanowisko organu I instancji jest prawidłowe bowiem powołuje się na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z którego wynika, że sam fakt posiadania gruntu, budynku, budowli przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i decyduje o zastosowaniu wyższej stawki podatku. Przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki właściwe dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej nieeksploatowania, nie przestaje być nieruchomością związana z prowadzeniem przez dany podmiot działalnością gospodarczą. Nieodpowiedni stan techniczny budynków nie dyskwalifikuje ich w ogóle z prowadzenia działalności gospodarczej. Organ II instancji nie podzielił także pozostałych argumentów podatnika.
- II. Skargi do Wojewódzkiego Spółka na powyższe decyzje wniosła Spółka zarzucając:
- - rażące naruszenie przepisów postępowania: art. 21§1 pkt 1 i 3, art. 120, art. 121§1, art. 122, art. 124, art. 191, art. 187§1, art. 210§1 pkt 6, art. 233§1 pkt 1 i 2 O.p. w zw z art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym za okres od 1 lipca 2015r. do 31 grudnia 2015r.,
- - rażące naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw z art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 u.p.o.l., art. 21§1 i 3 O.p. w zw z art. art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu za okres od 1 lipca 2015r. do 31 grudnia 2015r. oraz uchwały Rady Miasta Krakowa nr XCII/1357/13 z 4 grudnia 2013r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 12 grudnia 2013r. poz. 7429).
W oparciu o powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji, względnie o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie spraw organowi II instancji do ponownego rozpoznania a także o zasądzenie kosztów postępowania.
Uzasadniając skargi Spółka zasadniczo powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniach od decyzji wskazując, iż nie jest możliwe prowadzenie na obszarze tych nieruchomości działalności gospodarczej. Przeszkody uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej maja charakter obiektywny i trwały.
Odpowiadając na skargi organ II instancji wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.
Na rozprawie w dniu 6 lipca 2017r. Sąd postanowił, na podstawie art. 111§2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 996 ze zm., dalej-p.p.s.a.) połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę o sygn. akt: I SA/Kr 483/17 i sprawę o sygn. akt: I SA/Kr 484/17 i postanowił prowadzić dalej obie sprawy pod wspólną sygn. akt: I SA/Kr 483/17. Powołany przepis stanowi, że sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W rozpoznawanej sprawie obie skargi ze względu na osobę skarżącego oraz stan faktyczny i istotę spornych zagadnień prawnych, pozostawały ze sobą w związku w rozumieniu ww. przepisu. Uzasadnione było więc połączenie obu postępowań sądowych, wszczętych odrębnymi skargami, do łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia.
- III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm. dalej-p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.).
Skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Odnosząc się do spornych w sprawie okoliczności w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do podniesionych zarzutów naruszenia prawa procesowego a także prześledzić prawidłowość prowadzonego postępowania, gdyż punktem wyjścia dla oceny trafności przeprowadzonej przez organy podatkowe wykładni przepisów prawa materialnego może być wyłącznie prawidłowo ustalony stan faktyczny.
Podstawowe znaczenie dla prawidłowego odtworzenia stanu faktycznego mają przepisy art. 122, art. 187§1 art. 180§1, art. 188 oraz art. 191 O.p., a ciężar prowadzenia postępowania i wykazania określonych faktów, co do zasady spoczywa na organach podatkowych.
Przystępując do oceny przeprowadzonego w sprawach postępowania dowodowego, wskazać należy, że na organy podatkowe nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 Op.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Dowodem w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180§1 Op.). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 Op.).
Ocena ta ma zatem charakter swobodny, winna być jednak oparta na wszechstronnym rozważeniu całego materiału dowodowego. Organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 1997r. sygn. akt: III SA 150/96).
Dodać należy, iż ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministarcyjne, Warszawa, 2003, s. 208).
Mając na uwadze wskazane regulacje prawa formalnego sąd uznaje ustalony w sprawach stan faktyczny za prawidłowy. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanych spraw nie sposób zaakceptować stanowiska autora skargi, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazanych przez stronę oraz jakichkolwiek innych przepisów traktujących o postępowaniu podatkowym, które to naruszenia jeśli wystąpią a strona ich nie wskaże, sąd bierze pod uwagę z mocy wskazanego wcześniej art. 134§1 p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy. Nie ma podstaw by przyjąć, że pozostały poza zakresem zainteresowania organów niewyjaśnione okoliczności, a pojawiające się wątpliwości rozstrzygnięto na niekorzyść strony.
Organy podatkowe, w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia spraw, zebrały materiał dowodowy, a następnie, bez przekroczenia ustawowych granic, poddały go szczególnie drobiazgowej oraz wnikliwej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w całościowym i kompletnym uzasadnieniu faktycznym zaskarżonych decyzji.
Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
W niniejszych sprawach mamy do czynienia z nieruchomościami znajdującymi się w posiadaniu przedsiębiorcy (osoby prawnej), z więc co do zasady opodatkowanym jako związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej, co oznacza ustalanie podatku wg stawek przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. czyli najwyższych. Niemniej ustawodawca w tym przepisie przewidział wyjątek od powyższej zasady opodatkowania według najwyższych stawek w sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.
Ustawa nie definiuje pojęcia "stanu technicznego". Przyjąć należy, że ratio legis wprowadzenia ww. przepisu wynikało z przyjęcia przez ustawodawcę za zasadne zmniejszenia obciążeń podatkowych tych podmiotów, które nie mogą wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych, z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. Innymi słowy analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot. Podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez prowadzący działalność gospodarczą podmiot. Istotnym jest, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną.
Zatem o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że pod pojęciem "względy techniczne" należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy. Wniosek ten wyprowadzono z wykładni językowej art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Postawiono w nim warunek: przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być wykorzystywany" do prowadzenia działalności gospodarczej. Innymi słowy: faktyczne niewykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, że nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej; koniecznym jest aby nie mogła być wykorzystywana.
Względy techniczne w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2012r., sygn. akt: II FSK 747/11, wyrok z 12 grudnia 2012r., sygn. akt: II FSK 1808/12, wyrok z 17 stycznia 2008r., sygn. akt: II FSK 1517/07, wyrok z 30 stycznia 2013r., sygn. akt: II FSK 1384/11). Pojęcie "względy techniczne" należy łączyć tylko z obiektywnymi przeszkodami, a więc zdarzeniami niezależnymi od woli podatnika, uniemożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej. Ocena co do wystąpienia przesłanki względów technicznych należy do organu podatkowego. Jednak to na przedsiębiorcy powołującym się na tego rodzaju przyczyny ciąży obowiązek wykazania w postępowaniu podatkowym, że dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może ze względów technicznych być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2007r., sygn. akt: II FSK 773/06,).
Z uregulowania zawartego w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l wynika ponadto, że niemożność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych musi mieć trwały charakter, co oznacza, że muszą one istnieć tak w danym momencie, jak i w przyszłości, na stałe. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że w pojęciu "względów technicznych" ustawodawca zawarł przesłankę trwałości jako przeszkodę w wykorzystaniu nieruchomości do prowadzenia określonego rodzaju działalności gospodarczej, powodującą zastosowanie preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości. Przesłankę tą bez trudu można wyczytać z tekstu ustawy. Jeśli weźmie się pod uwagę nie tylko zwrot "nie jest i nie może być" w sposób wyrwany z kontekstu ale także wolę ustawodawcy zawartą w tak zestawionych wyrażeniach widać wyraźnie, iż przeszkody, które nie pozwalają na eksploatację obiektu, muszą istnieć w danym momencie, ale również mają mieć charakter trwały.
Pojęcie "względów technicznych" jako wyjątek w regulacji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3, powinno być interpretowane ściśle, nie rozszerzająco (WSA w Gdańsku w wyroku z 21 marca 2006r., sygn. akt: I SA/Gd 231/04). Analogicznie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 9 stycznia 2009r. sygn. akt II FSK 1354/07, w którym szczególnie wyeksponowano przesłankę trwałości. Konsekwencją takiej wykładni przepisu jest powszechnie reprezentowane stanowisko, że celem zastosowania w ustawie tego wyłączenia z definicji przedmiotów związanych z działalnością gospodarczą nie było uznanie za wyłączone wszelkich obiektów, które znajdują w danej chwil w przebudowie lub adaptacji. Takie rozumowanie oznaczałoby bowiem zmniejszenie stawki podatkowej dla bardzo szerokiego kręgu obiektów, a każdorazowe dokonywanie inwestycji przez przedsiębiorcę powodowałoby obniżenie stawki podatkowej na czas remontu. Gdyby ustawodawca zamierzał wprowadzić swoistą ulgę w podatku dla przedsiębiorców inwestujących, to uczyniłby to przez wyraźny zapis w ustawie.
Formuła "nie jest i nie może być wykorzystywany" oznacza, że z woli ustawodawcy niemożność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej musi mieć charakter trwały, a więc nie tylko nie może on być wykorzystywany obecnie, ale również potencjalnie w przyszłości. Względy techniczne muszą wykluczać możliwość użycia budynku, gruntu, budowli do celów jakiejkolwiek działalności gospodarczej (por. wyroki NSA z 17 marca 2009r. sygn. akt: II FSK 1786/07,z 7 grudnia 2012r. sygn. akt: II FSK 747/11, z 20 grudnia 2012r. sygn. akt: II FSK 1877/11, z 19 lipca 2013r. sygn. akt: II FSK 2188/11, z 19 września 2014r. sygn. akt: II FSK 2361/12).
W wyroku z 8 września 2016r. sygn. akt: II FSK 2085/14, NSA wskazał, że użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. określenie "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych" należy rozumieć - w odniesieniu do budynków - jako sytuację, w której istniejąca w roku podatkowym zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku.
Reasumując-stan techniczny budynku, czy też jego części, może być przyczyną wyłączenia tego budynku lub jego części z opodatkowania, przewidzianego dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, jednak wyeliminowanie takie jest możliwe wyłącznie w przypadku, gdy stan techniczny uniemożliwia wykorzystania tego budynku (jego części) do działalności gospodarczej zarówno w chwili obecnej, jak i w przyszłości; tym samym wyłączenie o jakim mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie obejmuje sytuacji, gdy brak możliwości wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej wynika np. z przyczyn leżących po stronie przedsiębiorcy, na co m.in. wskazuje użyte przez ustawodawcę w tym przepisie sformułowanie "nie są i nie mogą być wykorzystywane".
Utrudnienia zaistniałe w przedmiotowej sprawie nie mają charakteru trwałego i definitywnego, który zupełnie uniemożliwia obecnie jak i w przyszłości wykorzystywanie nieruchomości przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą. Z tych względów organ nie naruszył przepisu art. 21§3 O.p., zaistniały bowiem podstawy do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.