Uzasadnienie
postanowienia z dnia 28 maja 2014 r.
Postanowieniami z dnia 7 lutego 2014 r., nr [...],[...], Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy swoje postanowienia z dnia 2 stycznia 2014 r., którymi zawieszono postępowania wznowione postanowieniami z dnia 17 października 2013 r., w przedmiocie ustalenia B.C. podatku dochodowego od osób fizycznych odpowiednio za 2002 i 2003 r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. Analogicznie postanowienia zostały wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w stosunku do A.C. – postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 lutego 2014 r., nr [...] i [...].
W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w toczących się postępowaniach wznowieniowych zachodziły przesłanki wymienione w art. 201§1 pkt 2 Ordynacji podatkowej uzasadniające ich zawieszenie, a to z uwagi na wystąpienie przez Marszałka Sejmu z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09.
W skierowanych do WSA w Krakowie skargach na powyższe postanowienia skarżący wnieśli o ich uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucili naruszenie art. 201§1 pkt 2 Ordynacji podatkowej z uwagi na błędne przyjęcie, że w sprawach wystąpiło zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia uzależnione jest wydanie decyzji kończących postępowania wznowieniowe.
Postanowieniami z dnia 23 maja 2014 r., nr [...],[...],[...] i [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając w trybie art. 54§3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", uwzględniając skargi stron w całości uchylił zaskarżone postanowienia oraz poprzedzające je postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 stycznia 2014 r. i umorzył postępowania w sprawie zawieszenia postępowań wznowionych postanowieniami z dnia 17 października 2013 r. Stwierdził także, że działanie organu nie miało miejsca bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. Sąd działając na zasadzie art. 111§2 p.p.s.a. postanowił połączyć sprawy ze skarg na ww. postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 lutego 2014 r. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je pod sygnaturą akt I SA/Kr 491/14.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54§3 zd. 1 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Art. 161§1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-2. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego ma miejsce w szczególności wtedy, gdy przed rozpoznaniem sprawy przez sąd przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje właśnie wówczas, gdy zaskarżony akt zostanie pozbawiony bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w ww. art. 54 § 3 p.p.s.a.
W związku z tym, że w niniejszych sprawach organ uwzględnił skargi B. C. i A.C. w całości w trybie art. 54 §3 p.p.s.a., Sąd stwierdza, że postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe ze względu na brak przedmiotu zaskarżenia, który mógłby podlegać badaniu. W konsekwencji orzeczono o jego umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Umarzając postępowanie z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a., zasądzono na rzecz każdego ze skarżących zwrot kosztów postępowania w kwocie po 200 zł. Do kosztów tych zaliczają się wpisy sądowe od skarg, które każdy ze skarżących uiścił łącznie w tej wysokości.