Uzasadnienie
Wnioskiem z 20 marca 2021 r. P. S. - Zarządca sukcesyjny przedsiębiorstwa T. S., który wykonywał działalność gospodarczą pod firmą: P. - zwróciła się o przyznanie świadczeń na podstawie art. 15gga ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), dalej "ustawa o Covid-19", na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków gwarantowanych świadczeń pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników.
W piśmie z dnia 26 sierpnia 2021 r. Wicedyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie poinformował, że powyższy wniosek został zweryfikowany negatywnie i odmówił zawarcia z przedsiębiorcą – P. w spadku – umowy o wypłatę wnioskowanych świadczeń. Organ zacytował treść art. 15gga ust. 1 ustawy o COVID-19, jak również art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2021 r., poz. 162 ze zm.) i podał, że zarządca sukcesyjny nie jest żadną z kategorii podmiotów uprawnionych do wsparcia, o których mowa w ww. przepisach. Jest to osoba działająca we własnym imieniu na rachunek właściciela przedsiębiorstwa w spadku, której celem jest prowadzenie przedsiębiorstwa w spadku. Dyrektor podał, że tym samym nie został wypełniony ustawowy warunek do udzielenia przedmiotowej pomocy i zawarcia z przedsiębiorcą umowy o świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy.
Na podstawie wniesionej przez wnioskodawcę prośby o interwencję, Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców pismem z dnia 4 stycznia 2022 r. zwrócił się do organu o ponowne rozpatrzenie wniosku o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, powołując się przy tym na uzyskane od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii opinie w zakresie możliwości wnioskowania o pomoc przez zarządców sukcesyjnych.
W piśmie z dnia 4 lutego 2022 r. organ poinformował, że nie widzi podstaw do formalnego wszczynania postępowania w sprawie ponownego rozpoznania wniosku. Wskazał w szczególności, mając na uwadze wyjątkowy charakter regulacji prawnych zawartych w ustawie o COVID-19, że zamiarem ustawodawcy było umożliwienie uzyskania wsparcia wyłącznie przez podmioty wyraźnie wskazane w przepisach, stąd też wykładnia celowościowa, zaproponowana przez stronę skarżącą, rozszerzająca krąg tych podmiotów, nie powinna mieć zastosowania, jest bowiem niezgodna z ratio legis wskazanych przez organ przepisów prawa.
Powołując się na art. 50 § 1 w zw. z art. 8 § 3, w zw. z art. 52 § 1 w zw. z art. 53 § 2 i 3, w zw. z art. 54 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329), dalej: "p.p.s.a.", oraz art. 9 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Rzeczniku Małych i Średnich Przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r. poz. 648), dalej: "ustawa o Rzeczniku", Rzecznik zaskarżył w całości akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień wynikających z przepisów prawa - informację Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia 26 sierpnia 2021 r. o negatywnym rozpatrzeniu złożonego przez zarządcę sukcesyjnego wniosku o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Zaskarżonemu aktowi zarzucono:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15gga ust. 1 i ust. 11 ustawy o COVID-19 w zw. z § 1a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U. z 2021 r. poz. 371 ze zm.), w zw. z art. 5, art. 21 ust. 1 i art. 29 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz.U. z 2021 r., poz. 170), poprzez ich błędną wykładnię zakładającą konieczność odmowy przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze względu na okoliczność, że wnioskodawca jest zarządcą sukcesyjnym a nie przedsiębiorcą;
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców w zw. z art. 5 ustawy o zarządzie sukcesyjnym poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie i nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony ubiegającej się o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i przyjęcie rozwiązania dla strony mniej korzystnego.
Formułując powyższe zarzuty Rzecznik wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu w całości oraz uznanie wynikającego z przepisów prawa uprawnienia wnioskodawcy do przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy.
Uzasadniając skargę Rzecznik w pierwszej kolejności wskazał na przepisy p.p.s.a. oraz ustawy o Rzeczniku, zgodnie z którymi może on wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według jego oceny wymaga tego ochrona praw mikroprzedsiębiorcy, małego lub średniego przedsiębiorcy w rozumieniu Prawa przedsiębiorców. W takim przypadku przysługują mu prawa strony. W zakresie ochrony praw przedsiębiorców Rzecznik może zwrócić się o wszczęcie postępowania administracyjnego, wnosić skargi i skargi kasacyjne do sądu administracyjnego, a także uczestniczyć w tych postępowaniach - na prawach przysługujących prokuratorowi.
Rzecznik wskazał także, że stanowiące przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie w postaci informacji o negatywnym rozpatrzeniu wniosku o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy stanowi akt, o którym mowa w art. 3 §2 pkt 4 p.p.s.a., albowiem stanowi ono wyraz władczego i publicznoprawnego rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie dotyczącej złożonego przez uczestniczkę wniosku zmierzającego do realizacji uprawnienia wynikającego z przepisów prawa. Jednocześnie zaskarżony akt nie jest decyzją ani postanowieniem określonym w art. 3§2 pkt 1 – 3 p.p.s.a., ani też rozstrzygnięciem objętym wyłączeniem dotyczącym postępowań, o których mowa w art. 3 §2 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym niniejsza skarga podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez WSA.
Odwołując się do przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców oraz ustawy o zarządzie sukcesyjnym, Rzecznik podał w szczególności, że ustawa o COVID-19 i wydane na jej podstawie rozporządzenia niewątpliwie stanowią akty regulujące wykonywanie działalności gospodarczej. Przepisy tych aktów powinny w związku z tym znaleźć odpowiednie zastosowanie do zarządców sukcesyjnych, ponieważ działania zarządcy sukcesyjnego polegające na wnioskowaniu o świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy stworzonych we wchodzącym w skład spadku przedsiębiorstwie mają oczywisty związek z prowadzoną przez zmarłego przedsiębiorcę działalnością gospodarczą. To zatem, czy wnioskujący o przyznanie powyższych świadczeń zarządca sukcesyjny posiada status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 Prawa przedsiębiorców, nie powinno mieć znaczenia przy rozpatrywaniu wniosku.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej z uwagi na fakt, że niniejsza sprawa nie jest sprawą administracyjną, a także okoliczność, że nie zostały zachowane środki zaskarżenia poprzedzające możliwość złożenia skargi do sądu, względnie – z ostrożności procesowej – o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
W piśmie z dnia 25 maja 2022 r. strona skarżąca przedstawiła dodatkową argumentację przemawiającą za możliwością ubiegania się przez zarządcę sukcesyjnego o przyznanie świadczeń na rzez ochrony miejsc pracy, powołując się na wyrok NSA z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1749/21 i wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 92/22.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 (tj. decyzje oraz określone postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym i egzekucyjnym oraz zabezpieczającym) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z § 2. tego artykułu, w sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa.
W ocenie Sądu, przekazana uczestniczce P. S. w dniu 26 sierpnia 2021r. informacja o negatywnym rozpatrzeniu wniosku o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego jako rozstrzygnięcie o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a..
Ma rację strona skarżąca, podnosząc, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych – prawidłowo i adekwatnie powołanych w treści skargi – jednolicie wskazuje się, że przedmiotem skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. mogą być akty lub czynności, które:
- a) mają charakter władczy, chociaż nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a.;
- b) są podejmowane w sprawach indywidualnych;
- c) mają charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana kontroli sądów administracyjnych;
- d) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa.
Co nadto istotne, Naczelny Sąd Administracyjny, wielokrotnie potwierdzał w swych wyrokach możliwość kontroli przez sądy administracyjne aktu odmowy zawarcia umów takich, jak umowa o świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy uregulowana w art. 15gga ustawy o COVID-19.
Przepisy ustawy o COVID-19 nie wskazują co prawda wprost, że dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy może rozstrzygać o uprawnieniu podmiotu wnioskującego o przyznanie świadczeń. Można to jednak wywnioskować – jak słusznie podnosi skarżący – m.in. z treści art. 15gga ust. 9 ustawy o COVID, gdzie wskazano, że dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy, po stwierdzeniu kompletności wniosku i złożeniu przez przedsiębiorcę wszystkich oświadczeń, o których mowa w ust. 6 pkt 2-7, występuje niezwłocznie w formie elektronicznej do dysponenta Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o przyznanie limitu/zapotrzebowania na środki na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Oznacza to, że gdy organ ten zamierza "przyznać" świadczenie, musi zawrzeć umowę, ale najpierw musi podjąć rozstrzygnięcie, dające podstawę do przyjęcia, że to uczyni a zatem postepowanie w tym zakresie jest dwuetapowe. Pierwszy etap oparty jest o konstrukcje administracyjnoprawne, natomiast drugi etap to etap cywilnoprawny.
Mimo zatem, że analizowane rozstrzygnięcie nie jest decyzją administracyjną, to jednak nie mamy tu typowej relacji cywilnoprawnej, ale administracyjnoprawną konstrukcję związaną z podejmowaniem aktu w oparciu o ustawowe upoważnienie do dysponowania środkami wskazanego w przepisach funduszu.
W tym kontekście, nie może budzić wątpliwości, że działanie organu na podstawie art. 15gga ustawy o COVID jest działaniem z zakresu administracji publicznej, tyle tylko, że z wykorzystaniem pewnych konstrukcji cywilnoprawnych, które jednak mają zastosowanie dopiero na etapie zawierania umowy z beneficjentem wsparcia.
Konkludując, stanowiące przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie w postaci informacji o negatywnym rozpatrzeniu wniosku o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy stanowi akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., skoro stanowi ono wyraz władczego i publicznoprawnego rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie. W konsekwencji, skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Sąd powszechny uzyska właściwość w sprawie dopiero gdy postępowanie w przedmiocie przyznania wsparcia przejdzie w drugi etap. Stąd wnioski organu dotyczące odrzucenia skargi z uwagi na niewłaściwość sądu, były bezpodstawne.
Odnosząc się z kolei do legitymacji Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców do wystąpienia ze skargą w niniejszej sprawie, powołać należy przepis art. 8 § 3 p.p.s.a. zgodnie z którym, Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców może wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według jego oceny wymaga tego ochrona praw mikroprzedsiębiorcy, małego łub średniego przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495). W takim przypadku przysługują mu prawa strony.
Jednocześnie, na mocy art. 9 ust. 1 pkt 8 ustawy o Rzeczniku, w zakresie ochrony praw przedsiębiorców Rzecznik może zwrócić się o wszczęcie postępowania administracyjnego, wnosić skargi i skargi kasacyjne do sądu administracyjnego, a także uczestniczyć w tych postępowaniach - na prawach przysługujących prokuratorowi.
W sprawach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., stosownie do art. 53 § 2 i 3 tej ustawy, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Z uwagi na zapis dotyczący prokuratora powyższa regulacja znajduje również zastosowanie do Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców na mocy powołanego wyżej art. 9 ust. 1 pkt 8 ustawy o Rzeczniku, co jednocześnie oznacza – pa analizie faktografii sprawy – że termin na wniesienie skargi został w niniejszej sprawie dochowany.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest skierowana do uczestniczki P. S. informacja Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2021r. o negatywnym rozpatrzeniu wniosku nr [...] o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na podstawie § la ust. 1 rozporządzenia w sprawie wsparcia w zw. z art. 15gga ustawy o COVID-19.
Uczestniczka złożyła bowiem wniosek o przyznanie świadczeń na podstawie powyższych regulacji, działając jako ustanowiony zgodnie z przepisami ustawy o zarządzie sukcesyjnym, zarządca sukcesyjny przedsiębiorstwa pozostawionego w spadku po zmarłym przedsiębiorcy,T. S..
W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia z dnia 26 sierpnia 2021r. Wojewódzki Urząd Pracy w Krakowie wskazał, iż brak jest podstaw prawnych do wypłaty wnioskodawczyni środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych z uwagi na brak statusu przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 Prawa przedsiębiorców po stronie wnioskodawczyni, będącej zarządcą sukcesyjnym i w tym zakresie powołał stosowne przepisy. Zdaniem organu nie można utożsamiać zarządcy sukcesyjnego z przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 Prawa przedsiębiorców.
Odnosząc się do spornych w sprawie kwestii należy na wstępie wskazać, że jak wynika z treści art. 29 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, od chwili ustanowienia zarządu sukcesyjnego zarządca sukcesyjny wykonuje prawa i obowiązki zmarłego przedsiębiorcy wynikające z wykonywanej przez niego działalności gospodarczej oraz prawa i obowiązki wynikające z prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku. Zgodnie zaś z treścią art. 5 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku przez zarządcę sukcesyjnego, stosuje się odpowiednio przepisy o wykonywaniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Przytoczona regulacja jest wyrazem realizacji jednego z głównych celów ustawy o zarządzie sukcesyjnym, jakim było zapewnienie ciągłości działalności gospodarczej po śmierci przedsiębiorcy oraz usprawnienie procesu przejmowania przedsiębiorstwa w spadku przez następców prawnych zmarłego bez zakłócenia jego działalności, m.in. bez zerwania więzów prawnych wynikających z umów zawartych przez zmarłego przedsiębiorcę (co znalazło wyraz w treści art. 30 ustawy o zarządzie sukcesyjnym oraz art. 632 § 3 pkt 2 Kodeksu pracy).
Z uzasadnienia ustawy o zarządzie sukcesyjnym wynika, że wprawdzie zarządca sukcesyjny może, ale nie musi być przedsiębiorcą, ponieważ samo prowadzenie przedsiębiorstwa w spadku nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej (w rozumieniu ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Jednakże do prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku przez zarządcę sukcesyjnego należy stosować odpowiednio przepisy o wykonywaniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Oznacza to, że do prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku będą stosowane przepisy ustawy o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej, a także przepisy ustaw odrębnych regulujących wykonywanie działalności gospodarczej, jeżeli tylko ze względu na przedmiot działalności wykonywanej w ramach zarządu sukcesyjnego albo działań podjętych przez zarządcę sukcesyjnego przepisy te powinny znaleźć zastosowanie. Nie powinien stać temu na przeszkodzie fakt, że zarządca sukcesyjny działa na cudzy rachunek i z bezpośrednim skutkiem dla innych osób.
Wprawdzie zarządca sukcesyjny, ściśle biorąc, nie jest przedsiębiorcą, to jednak zgodnie z treścią art. 29 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, wykonuje prawa i obowiązki zmarłego przedsiębiorcy wynikające z wykonywanej przez niego działalności gospodarczej oraz prawa i obowiązki wynikające z prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku. Sprawa niniejsza dotyczy jednak świadczenia skierowanego do specyficznej jednostki, jaką jest przedsiębiorstwo w spadku zarządzane przez zarządcę sukcesyjnego, a nie do sfery zewnętrznej w stosunku do tego przedsiębiorstwa, tj. "prywatnej" sfery majątkowej zarządcy sukcesyjnego. W przypadku rozstrzygnięcia o przyznaniu świadczenia w celu ochrony miejsc pracy, w zawartej następnie umowie, wskazane ukierunkowanie świadczenia na ochronę miejsc pracy w przedsiębiorstwie w spadku może zostać odpowiednio zagwarantowane. Przyjęcie stanowiska prezentowanego przez organ podważa zaś zarówno sens regulacji prawnej dotyczącej przedsiębiorstwa w spadku i ustanowienia zarządu sukcesyjnego, jak również sens regulacji dotyczącej wspierania ochrony miejsc pracy w związku z COVID-19.
Mając powyższe na względzie należy zauważyć, że zgodnie z § 1a ust. 1 rozporządzenia rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U. z 20201r. poz. 371 ze zm.), przyznaje się świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy Prawo przedsiębiorców, który na dzień 31 marca 2021 r. prowadził działalność gospodarczą, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności oznaczonymi kodami, w tym kodem 56.10.A, którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z trzech miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy w następstwie wystąpienia COVID-19 co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego lub w lutym 2020 r., lub we wrześniu 2020 r. Przepis art. 15gga ustawy o COVID-19 stosuje się, z uwzględnieniem przepisów rozdziału 1 rozporządzenia w sprawie wsparcia.
Stosownie zaś do art. 15gga ust. 1 ustawy o COVID przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy Prawo przedsiębiorców, który na dzień 30 września 2020 r. prowadził działalność gospodarczą, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności oznaczonymi kodami, w tym kodem 56.10.A, którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z trzech miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy w następstwie wystąpienia COVID-19 co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników w rozumieniu art. 15g ust. 4 powołanej ustawy.
Z pisma organu z dnia 28 sierpnia 2021 r. wynika, że nie kwestionował on spełnienia warunków uzyskania pomocy w postaci wypłaty środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wskazanych we wniosku uczestniczki postępowania z dnia 20 maja 2021 r. ani kompletności wniosku. Do wniosku dołączono także zarówno akt poświadczenia dziedziczenia po T. S. i akt powołania zarządcy sukcesyjnego jak również aktualny wypis z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej bezspornie potwierdzający prowadzenie działalności objętej kodem 56.10.A. Przyczyną odmowy przyznania świadczenia był jedynie status wnioskodawczyni będącej zarządcą sukcesyjnym przedsiębiorstwa w spadku - P. Mając zatem na względzie treść art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżony akt, zaś na podstawie § 2. tego artykułu, uznał uprawnienie uczestnika postępowania do zawarcia umowy o świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.