Uzasadnienie
[...] Urząd Skarbowy w [...] decyzją nr [...] z dnia [...].2002 r., odmówił "[...]" S.A. z/s w [...] (dalej "Spółka") stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2000 r. do listopada 2001 r. w łącznej kwocie [...] zł.
Powyższe rozstrzygnięcie Urząd ten uzasadnił tym, że wysokość podatku od towarów i usług Spółki za miesiące marzec i maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik i grudzień 2000 r. został rozstrzygnięty decyzją Inspektora Kontroli Skarbowej zatrudnionego w Urzędzie Kontroli Skarbowej w [...] nr [...] r. z dnia [...].2002 r. Decyzja ta - po rozpatrzeniu odwołania - została utrzymana w mocy decyzją Izby Skarbowej z dnia [...].2002 r. nr [...].
Nadto wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25.06.2002r. sygn. akt 45/01 (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, póz. 923), na który powołał się podatnik nie spowodował utraty mocy obowiązującej zakwestionowanych w nim przepisów uchylających z końcem 1999 r. zwolnienia od wpłat podatku od towarów i usług, co wynika z pkt 8 uzasadnienia tego wyroku i o czym mowa jest w piśmie Ministra Finansów Nr PP1-811/804/2002/1064 z dnia 2.09.2002 r. skierowanym do dyrektorów izb skarbowych.
W konsekwencji organ l instancji stwierdził, że nie powstała nadpłata za okres od stycznia 2000 r. do listopada 2001 r.
W odwołaniu Spółka podniosła, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzekające o sprzeczności ustawy z Konstytucją, choć mają charakter konstytutywny są skuteczne ex tunc od dnia wejścia w życie zakwestionowanego aktu normatywnego. Podstawę prawną dla takiego poglądu stanowi zwłaszcza art. 190 ust. 4 Konstytucji. Zakwestionowane powołanym wyrokiem tego Trybunału przepisy utraciły więc moc od 1.01.2000 r. Zakład pracy chronionej prowadzony przez Spółkę miał taki status do końca [...]2001 r.
Decyzją z dnia 18.02.2003 r. Nr [...] Izba Skarbowa w [...] - po rozpatrzeniu odwołania - utrzymała w mocy decyzję organu l instancji i podzieliła w pełni stanowisko tego organu. Jednocześnie dodała, że w spornym wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 1 pkt 8 w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 95,póz.1100)w zakresie w jakim pozbawia przedsiębiorców prowadzących zakłady pracy chronionej przed upływem trzechletniego okresu, przewidzianego w art. 30 ust. 1 zd. drugie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, póz. 776 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 listopada 1999 r. (Dz. U. Nr 123, póz. 776 ze zm.), uprawnień określonych w art. 31 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 listopada 1999 r. w związku z art. 14a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. - o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, póz. 50 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 listopada 1999 r. jest niezgodny z zasadą ochrony praw nabytych i zasadą ochrony interesów w toku, wyrażonymi w art. 2 Konstytucji, w zakresie, w jakim nie przewiduje przepisów przejściowych dla Zakładów pracy chronionej, które rozpoczęły realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w tych zakładach. Z powyższego wynika, że niezgodność z Konstytucją dotyczy jedynie braku przepisów przejściowych.
W skardze na wymienioną decyzję Izby Skarbowej w [...] "[...]I" S. A. wniosło o uchylenie tej decyzji z powodu naruszenia:
- - zasady dwuinstancyjności (art. 127 Ordynacji Podatkowej),
- - art. 233 tej ustawy a zwłaszcza § 2,
- - art. 72 i 79 oraz art. 14a tejże ustawy,
- - zasad postępowania oraz reguł postępowania dowodowego, w szczególności art. 122, 124 i 187 Ordynacji Podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w [...] wniosła o jej oddalenie i podtrzymała dotychczas zajmowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Gdy chodzi o miesiące marzec, maj, czerwiec lipiec, sierpień, październik i grudzień 2000 r., to wobec istnienia ostatecznej decyzji rozstrzygającej o wysokości zobowiązań w podatku od towarów i usług, stwierdzenie nadpłaty nie było możliwe bez stwierdzenia ich nieważności. Wynikało to pośrednio z treści art. 250 § 1 Ordynacji Podatkowej w brzmieniu obowiązującym do końca 2002 r. W myśl tego przepisu "Przepisów art. 249 nie stosuje się w razie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych na podstawie przepisów prawnych, które utraciły moc lub zostały uchylone lub zmienione w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego". Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca Spółka złożyła żądanie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej za w/w miesiące.
Gdy chodzi o podatek od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, kwiecień, wrzesień i listopad 2000 r. i pierwsze jedenaście miesięcy 2001 r., to Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że na skutek ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25.06.2002 r. Sygn. akt 45/01 nie utraciły moc zakwestionowane w nim przepisy uchylające.
Analogiczne stanowisko zajęto m. in. w wyrokach l SA/Kr 833/01 z dnia 16.07.2003r. i l SA/Kr 1662/01 z dnia 30.01.2004r. (nie publ.).
Z kolei, gdyby nawet przyjąć, że sporny wyrok Trybunału Konstytucyjnego spowodował utratę mocy obowiązującej zakwestionowanych w nim przepisów uchylających z końcem 1999 r. zwolnienie od wpłat podatku od towarów i usług w stosunku do zakładów pracy chronionej, to wyrok ten nie miałby zastosowania do skarżącej Spółki. W odpowiedzi na skargę i przed Sądem przyznała ona, że prowadzony przez nią zakład pracy chronionej otrzymał taki status terminowo na podstawie decyzji Pełnomocnika RM d/s Osób Niepełnosprawnych Nr [...] z dnia [...].1997 r.
Decyzja ta została jednak zmieniona decyzją nr [...], a zmiana ta polegała na przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej bezterminowo. Okoliczność ta jest więc bezsporna i przez to nie wymaga dowodu.
Natomiast sporny wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy zakładów pracy chronionej, którym status przyznano terminowo (na 3 lata).
Z tego względu Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji.