Uzasadnienie
W rozpatrywanej sprawie skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. oznaczoną na wstępie, została sporządzona przez pełnomocnika skarżącego - J. C. Do skargi dołączono umowę o pracę zawartą z J. C. w dniu [...].10.2002 r na czas nieokreślony oraz pełnomocnictwo z dnia [...].10.2002 r dla w/w jako pracownika jej Spółki (dokument ten nie był jednak podpisany przez upoważnioną osobę). W odpowiedzi na wezwanie Sądu zostało przesłane prawidłowo podpisane pełnomocnictwo dla w/w z dnia [...].03.2004 r, również jako pracownika Spółki.
W związku z wątpliwościami co do uprawnień J. C. jako pełnomocnika strony w sprawie celnej, tut.Sąd pismem z dnia [...].05.2004 r wystąpił do Krajowej Izby Doradców Podatkowych z zapytaniem, czy w/w jest doradcą podatkowym. W odpowiedzi Sąd otrzymał zaświadczenie z dnia [...].06.2004 r, z którego wynika, że figuruje na liście doradców podatkowych pod numerem wpisu [...] i wykonuje czynności doradztwa podatkowego w [...] przy ul. [...].
W toku postępowania sądowego skarżący przedstawił kolejną umowę o pracę z dnia [...].2005 r zawartą ze skarżącą Spółką na czas nieoznaczony oraz z tego samego dnia pełnomocnictwo do j ej reprezentowania przez w/w jako pracownika.
Na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2005 r J. C. oświadczył, że aktualnie zawieszoną działalność w charakterze doradcy podatkowego i " okoliczność ta podlega ewidencji żadnego z organów a wynika z kalendarza czynności samego zainteresowanego.
Sąd postanowił odmówić dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika strony skarżącego J. C., z uwagi na wykonywanie zawodu doradcy podatkowego. W/w nie zawiesił działalności doradcy podatkowego w trybie art.34 ustawy z dnia 5.07.1996 r o doradztwie podatkowym (Dz.U.Nr 9, poz.86 ze zm.).
W piśmie procesowym z dnia [...].05.2005 r J. C. wyjaśnił, że od dnia i [...].2004 r zawiesił wykonywanie czynności doradztwa podatkowego, co zostało potwierdzone w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów Nr [...] z dnia [...].03.2005 r. W tym stanie rzeczy - zdaniem w/w - " może być zatrudniony przez dowolny podmiot i może ze dowolny podmiot w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ". przedmiotowego pisma J. C. załączył kopię pisma Krajowej Izby Doradców Podatkowych z dnia [...].10.2004 r, z którego wynikało, że samym zawiadomieniem o zawieszeniu wykonywania zawodu doradcy podatkowego J. C. nie mógł skutecznie osiągnąć celu w postaci zawieszenia tej działalności, " bowiem to spełniony fakt przerwy dłuższej niż 6 miesięcy wykonywania zawodu skutkuje zawieszeniem ".
Na rozprawie w dniu [...].06.2005 r J. C. oświadczył, że na dzień złożenia tj w dniu [...].10.2002 r nie był funkcjonującym doradcą podatkowym, jednak na tę okoliczność nie przedstawił żadnych dowodów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.31 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r o doradztwie podatkowym (Dz.U. [2002 r, Nr 9, poz.86 ze zm.) doradca podatkowy wykonujący ten zawód nie może w stosunku pracy lub w stosunku służbowym, z wyjątkiem przypadków określonych w art.27 ust. 1 pkt.2 i w art.28. Z kolei w art.34 ust.2 tej ustawy ustawodawca przewidział możliwość przerwy w mywaniu zawodu trwającej dłużej niż 6 miesięcy, które traktuje się jako zawieszenie wykonywania zawodu. O fakcie tym doradca podatkowy obowiązany jest obowiązany zawiadomić Krajową Radę Doradców Podatkowych. Samo zawiadomienie nie wywołuje jednak skutku, l dopiero fakt istnienia przerwy dłuższej niż 6 miesięcy wykonywania zawodu skutkuje.
W rozpatrywanej sprawie czynności procesowe za skarżącą Spółkę podjął J. C., jako jej pełnomocnik będący jednocześnie pracownikiem. W/w sporządził skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dacie złożenia tej skargi tj. [...].03.2003 r w/w był mającym zawód doradcy podatkowego, który nie mógł pozostawać w stosunku pracy. C. skutecznie zawiesił wykonywanie zawodu doradcy podatkowego dopiero z [...].06.2004 r. Jeżeli zawieszenie wykonywania zawodu miało miejsce w dacie skargi, to na pełnomocniku spoczywał ciężar udowodnienia tego faktu. Samo zeznanie złożone na rozprawie w dniu [...].06.2005 r o pozostawaniu "w przekonaniu ", był wówczas funkcjonującym doradcą podatkowym jest niewystarczające do uznania tej działalności.
Zgodnie z art.41 ust.2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r o doradztwie podatkowym (Dz.U. r, Nr 9, poz.86 ze zm.) doradca podatkowy uprawniony jest do występowania w terze pełnomocnika w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych.
Zdefiniowane w art.4 i art.5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r - Ordynacja podatkowa z 1997 r Nr 137, poz.926 ze zm.) pojęcia "obowiązku podatkowego" i " zobowiązania podatkowego " odnoszą się do przepisów prawa podatkowego rozumianego jako przepisy podatkowych oraz przepisy wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych (art.3: w/w ustawy).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie są rozstrzygnięcia organów celnych wydane iwie ustaw celnych, w tym ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r - Kodeks celny (Dz.U. z r Nr 75, póz. 802). Jest to zatem sprawa celna i nie dotyczy obowiązków podatkowych.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że doradca podatkowy nie jest uprawniony do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach celnych (wyrok NSA z dnia 14.07.2004, sygn. akt GSK Uprawnienie strony do działania przed sądem przez pełnomocnika nie ma charakteru bezwzględnego w tym sensie, że strona może w każdej sprawie ustanowić swoim pełnomocnikiem każdą osobę. Kto i w jakich sprawach może być pełnomocnikiem strony określa ustawa (art.3 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art.41 ustawy o doradztwie podatkowym).
Przepisy te mają charakter przepisów iuris cogentis i strorja nie może swoim działaniem ich mocy obowiązującej. Ustanowienie pełnomocnika z naruszeniem tych przepisów I -stanowieniem nienależytym.
W orzecznictwie powszechny jest pogląd, że brak należytego umocowania nie konwalidacji w drodze potwierdzenia czynności przez stronę. Występowanie w w charakterze pełnomocnika strony osoby, która nie może być pełnomocnikiem, brak należytego umocowania. Stanowisko takie zajął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 28.07.2004 r syg akt III CZP 32/04, SN z 2004 r Nr 7, póz.8. W uzasadnieniu podjętej uchwały Sąd ten stwierdził:
" przyjęcie, że ustanowienie pełnomocnikiem strony osoby, która nie może być pełnomocnikiem, jest należytym umocowaniem pełnomocnika, prowadziłoby do uznania łych przez tę osobę czynności procesowych za skuteczne i do dopuszczenia do w sprawie takiej osoby jako pełnomocnika. Oznaczałoby to pozbawienie jakiegokolwiek znaczenia przepisów, które ograniczają krąg osób mogących być pełnomocnikiem procesowymi określonych stron lub w określonych sprawach i dawałoby możliwość do występowania w charakterze pełnomocnika każdej strony, w każdej sprawie, każdej osoby ".
Wniesienie skargi przez J. C. - doradcę podatkowego na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. dotyczącą obowiązków celnych jest niedopuszczalne, w/w nie przysługiwała legitymacja do jej wniesienia.
Ze względu na merytoryczny, a nie formalny charakter tej przesłanki dopuszczalności prawo nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna (T. Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska - Prawo o postępowaniu przed administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa i"str.276).
Stosownie do art.58 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270) wojewódzki sąd administracyjny odrzuci Jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd działając na podstawie wyżej przytoczonych przepisów postanowił jak w sentencji.