Uzasadnienie
Decyzjami z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy ustalił J.W. łączne zobowiązanie pieniężne na 2007 r. w wysokości 100 zł. natomiast decyzją nr [...] ustalił J. W. oraz J. M. łączne zobowiązanie pieniężne na 2007 r. w wysokości 0 zł.
Następnie postanowieniami z dnia [...] nr [...] i [...] Wójt Gminy dokonał sprostowania z urzędu w ww. decyzjach oczywistej omyłki pisarskiej w ten sposób, iż numery decyzji "[...]" sprostowano na [...] natomiast w drugiej decyzji nr [...] sprostowano na [...]. W uzasadnieniu organ podatkowy wyjaśnił, iż w oznakowaniu sprawy nastąpiła oczywista omyłka pisarska polegająca na błędnym oznaczeniu roku, zamiast [...] wpisano [...].
Na to rozstrzygnięcie zostały wniesione zażalenia, w których J.W. nie zgodził się z takim rozstrzygnięciami.
Samorządowe Kolegium odwoławcze postanowieniami z dnia [...] nr [...] i [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienia organu pierwszej instancji.
Organ podatkowy uznał, iż w świetle art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej Wójt Gminy miał prawo do sprostowania oczywistej omyłki. Bezspornym jest bowiem to, iż w decyzjach błędnie podano końcową liczbę oznaczenia, co należy uznać jako oczywistą omyłkę, którą można zgodnie z wyżej przytoczonym przepisem sprostować w drodze postanowienia.
Na te rozstrzygnięcia zostały wniesione skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący nie zgadzając z zaskarżonymi postanowieniami wniósł głównie zarzuty względem decyzji Wójta Gminy z dnia [....] w sprawie łącznego zobowiązanie podatkowego za 2007 r. Stwierdził bowiem, iż decyzję oparto na sfałszowanych danych, opierając się przy wymiarze na zawiadomieniu Starosty Powiatowego o zmianach w rejestrze gruntów pomimo tego, iż od decyzji tej skarżący dołączył dowody prawa własności oraz mapy ewidencyjne.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonych postanowieniach.
Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na mocy przepisu art. 111 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na rozprawie w dniu 14 listopada 2008 r. postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Kr531/08 i sygn. akt I SA/Kr 532/08 i prowadzić je pod wspólną sygn. akt I SA/Kr 531/08. Sprawy te pozostawały bowiem ze sobą w związku nie tylko faktycznym, który wynikał z materiału dowodowego sprawy, będącego podstawą ustalenia stanu faktycznego, ale i prawnym, który dotyczył treści stosunku, którego stroną był podatnik.
Dokonując natomiast kontroli zaskarżonych postanowień pod względem ich zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skarg zaskarżone postanowienia nie naruszają ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Skargi nie zasługują zatem na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Przyjęta w tym przepisie klasyfikacja wadliwości, które mogą zostać usunięte w drodze sprostowania jest wyczerpująca. Są to błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Redakcja przepisu pozwala stwierdzić, że wymienione wyżej wady decyzji charakteryzuje cecha oczywistości. Oczywistość omyłki może wynikać z treści decyzji lub akt sprawy. Stanowi ona zarazem granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania.
Przyjmuje się, iż oczywista omyłką, o której mowa w komentowanym przepisie mogą być w szczególności różnego rodzaju drobne błędy pisarskie, przeoczenia zły dobór słów(por E. Olechowicz, - Komentarz do Ordynacji podatkowej..s 453)
Nie będą podlegały sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Zatem sprostowanie oczywistej omyłki nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji. Służy więc swojego rodzaju kosmetycznemu skorygowaniu formy decyzji bez wnikania w jej treść merytoryczną.
W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo zastosowały art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż istotą sprostowania było poprawienie jedynie numerów decyzji w taki sposób aby były one powiązane z rokiem podatkowym, którego decyzje dotyczą. Zatem nie przekroczono dyspozycji z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż zmiana ta była kosmetyczna i nieistotna z punktu widzenia merytorycznej treści decyzji a miała jedynie znaczenie związane z systemem ewidencji decyzji w organie podatkowym.
Zaznaczyć jednak należy, iż skarżący wnosząc skargę na postanowienia Samorządowego Kolegium odwoławczego nie kwestionuje zasadności i poprawności dokonanych sprostowań lecz podważa prawidłowość decyzji, których treść była podstawą sprostowania.
Postępowanie takie należy uznać za niedopuszczalne. W trybie sprostowania w ramach przysługujących środków zaskarżenia można jedynie podnosić zarzuty odnoszące się do prawidłowości sprostowania danego aktu. Niedopuszczalne jest natomiast kwestionowania samej zasadności decyzji, będącej przedmiotem sprostowania. Postępowanie prowadzone w ramach sprostowania w trybie art. 215 Ordynacji podatkowej, nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Prawidłową bowiem procedurą wzruszenia decyzji wymiarowych jest tryb odwoławczy, o którym Skarżący prawidłowo został pouczony w decyzjach.
Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).