Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 lutego 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie oddalił skargę E. K. na czynność egzekucyjną Orzeczenie to zostało doręczone skarżącej w dniu 23 lutego 2022 r. (k. 66 akt adm.).
Pismem z dnia 1 kwietnia 2022 r. (data stempla pocztowego – 4 kwietnia b.r.) skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia "odwołania od decyzji" wskazując, że w związku z długotrwałą chorobą od dnia 5 stycznia 2022 r. nieprzerwanie przebywa na zwolnieniu lekarskim. Nie opuszcza domu i zdana jest na łaskę i pomoc osób trzecich. Skarżąca podała, że stan jej zdrowia fizycznego, a przez to psychicznego nie jest dobry. Przez to nie była w stanie w wymaganym czasie dopełnić formalności związanych z odwołaniem od otrzymanej decyzji. Strona powołała się także na równość stron postępowania. Podała, że Dyrektor IAS miał na wydanie decyzji, od której chce się odwołać 30 dni, lecz powołując się na złożoność sprawy przedłużył termin do jej rozpatrzenia. Skarżąca również chciałaby ze względu na trudny charakter sprawy prosić Dyrektora o przychylenie się do jej prośby i przywrócenie terminu do odwołania.
Podała także, że postępowanie był obarczone błędami z obu stron przez co nie zostało rozstrzygnięte do końca. Dlatego właściwą decyzją będzie przywrócenie terminu odwołania i rozpatrzenie sprawy przez WSA. Równocześnie z wnioskiem skarżąca złożyła pismo nazwane "odwołaniem" od "decyzji" wydanej przez DIAS w Krakowie.
Na podstawie zarządzenia Sędziego z 23 maja 2022 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu – w terminie 7 dniu pod rygorem jego oddalenia – poprzez: sprecyzowanie czy w rzeczywistości domaga się ona przywrócenia terminu do złożenia skargi do WSA w Krakowie na postanowienie z 17 lutego 2022 r. i czy "odwołanie" z 1 kwietnia 2022 r. jest w rzeczywistości skargą na to postanowienie; wskazanie kiedy dowiedziała się o uchybieniu terminowi do złożenia skargi do WSA w Krakowie.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 7 lipca 2022 r. (przesyłkę odebrał dorosły domownik).
W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wyjaśniła, że "odwołanie" z dnia 1 kwietnia 2022 r. jest źle zatytułowane, w rzeczywistości jest skargą na to postanowienie i domaga się ona przywrócenia terminu do złożenia skargi do WSA w Krakowie. Wskazała, że nie potrafi wskazać dokładnej daty kiedy dowiedziała się o uchybieniu terminowi do złożenia skargi do WSA w Krakowie. Skarżąca podniosła, że do tej pory nikt nie spojrzał merytorycznie na sprawę. Ani ZUS, ani DIAS, ani WSA nie wyjaśnili wątpliwości strony. WSA w ogóle nie pochylił się merytorycznie nad sprawą lecz wytknął błędy w tytułach pism i niedotrzymanie terminów. WSA w swej obszernej odpowiedzi wnikliwie opisuje i ocenia każde działanie strony i nie wypowiada się odnośnie ewentualnego przedawnienia lub niezgodności działania ZUS z art. 24 ust. 5-5c ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Skarżąca podała, że czuje się pokrzywdzona przez ten fakt i uważa, że błędy można było skorygować, a nie od razu odrzucać sprawę.
Ma głębokie poczucie niesprawiedliwości i zawodu. W odniesieniu do uchybienia terminowi złożenia skargi do WSA wyjaśniła, że 5 stycznia 2022 r. uległa wypadkowi i przebywała na zwolnieniu lekarskim od 5 stycznia do 6 maja 2021 r. W tym czasie była unieruchomiona w domu i zdana na pomoc innych osób, co uniemożliwiło jej dotrzymanie wymaganych przez Sąd terminów. Podała, że w toku sprawy otrzymała wiele pism. Na dzień dzisiejszy nie jest w stanie ustalić dnia, w którym dowiedziała się o uchybieniu terminowi, tym bardziej, że dzień wystawienia pisma "nijak nie pokrywa się z dniem doręczenia". Wszelkich odpowiedzi udziela bez zbędnej zwłoki, wg posiadanych możliwości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Termin ten wynosi 30 dni i liczony jest od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 p.p.s.a.). Z kolei, zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu. Przy czym równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Należy podkreślić, że tylko kumulatywne spełnienie przesłanek warunkujących przywrócenie terminu może wywołać zamierzony skutek prawny.
Dokonując oceny wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Sąd stwierdził, że skarżąca nie przedstawiła argumentacji w kierunku zaistnienia przesłanek z art. 86 i 87 p.p.s.a.. Skarżąca nie uzupełniła wniosku o przywrócenie terminu w zakresie wskazanym w wezwaniu Sądu – tj. w zakresie wskazania kiedy dowiedziała się o uchybieniu terminowi do złożenia skargi do WSA w Krakowie. Jak to już zostało wcześniej wskazane, z akt administracyjnych sprawy wynika, że postanowienie DIAS w Krakowie z dnia 17 lutego 2022 r. zostało doręczone skarżącej – wraz z prawidłowym pouczeniem o prawie, terminie i sposobie wniesienia skargi - w dniu 23 lutego 2022 roku.
Sąd stwierdza także, że uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu, jak również jego uzupełnienie, nie pozwala na przyjęcie, że skarżąca uprawdopodobniła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminowi. W sprawie termin do wniesienia skargi upływał w dniu 25 marca 2022 r. Skarżąca jako przesłankę przemawiającą za brakiem winy w uchybieniu tego terminu wskazała skutki wypadku jakiemu uległa w dniu 5 stycznia 2022 r., i jego następstwa w postaci przebywania na zwolnieniu lekarskim do 6 maja b.r. Skarżąca podała, że w tym czasie była unieruchomiona w domu i zdana na pomoc innych osób, co uniemożliwiło jej dotrzymanie wymaganych terminów.
Sąd wskazuje w związku z tym, że od dnia wypadku do dnia odbioru postanowienia minął ponad 1 miesiąc, a do upływu 30-dniowego terminu do wniesienia skargi – ponad 2 miesiące. Sąd wskazuje, że przesyłkę zawierającą zaskarżone postanowienie DIAS w Krakowie skarżąca, mimo choroby, odebrała osobiście. Nie ulega więc wątpliwości, że miała ona świadomość, że rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi na to postanowienie. Jeżeli skarżąca nie miała w tym czasie – z uwagi na chorobę (której zresztą w żaden sposób nie udokumentowała) – możliwości złożenia skargi, to nic nie stało na przeszkodzie, aby skorzystać z pomocy osób trzecich, zwłaszcza, że we wniosku o przywrócenie terminu powołała się ona na korzystanie z takiej pomocy i zapewne z pomocy osób trzecich korzystała składając wniosek o przywrócenie terminu w dniu 4 kwietnia 2022 r. (a więc w okresie kiedy przebywała na zwolnieniu lekarskim).
Brak skorzystania z takiej możliwości świadczy o niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw i wyklucza przyjęcie, że błędy, jakie strona popełniła przy dokonywaniu czynności procesowej, nie były jej winą. Obowiązkiem strony postępowania należycie dbającej o swe interesy, która zamierza skorzystać z możliwości zaskarżenia postanowienia, z którym się nie zgadza, jest podjęcie wszelkich możliwych działań, aby dokonać tej czynności w wyznaczonym terminie. Z wniosku o przywrócenie terminu, jak również jego uzupełnienia nie wynika, aby skarżący takie działania podjęła.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na zasadzie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
Konsekwencją odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi jest to, że skardze – jako wniesionej po terminie - nie można nadać dalszego biegu. W związku z tym Sąd skargę odrzucił (pkt 2 sentencji postanowienia), biorąc za podstawę swego rozstrzygnięcia art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.