Uzasadnienie
Sygn.I SA/Kr 532/05
Zaskarżoną decyzją- po rozpoznaniu odwołania- utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...].2004r. nr [...] która określała A.K. podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 1998 w kwocie [...] zł [...] gr. zamiast kwoty [...] zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że przeprowadzona kontrola podatkowa i postępowanie podatkowe wykazały nierzetelność prowadzonej przez podatnika podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W związku z tym pominięto tę księgę jako dowód w postępowaniu podatkowym i podstawę opodatkowania określono w drodze oszacowania. Dla określenia wysokości przychodu przyjęto zadeklarowaną kwotę tego przychodu wynikającą z pierwotnego zeznania podatkowego. Z kolei koszty uzyskania przychodów przejęto w wysokości wynikającej z dokumentów źródłowych.
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 lutego 2005r. nr. [...] A. K. wniósł o jej uchylenie wraz poprzedzającą decyzją organu I instancji z powodu naruszenia przepisów o oszacowaniu podstawy opodatkowania, a w szczególności art.23 § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. nr.8 poz.60 ze zm.). Pierwszy z tych przepisów wymienia nazwane metody szacowania podstawy opodatkowania. Natomiast drugi dotyczy nie nazwanych metod szacowania podstawy opodatkowania i ma charakter posiłkowy. Jeżeli już organy podatkowe uznały, że wysokość przychodów należy określić w kwocie równej przychodom wynikającym z pierwotnego zeznania podatkowego, to powinny one uwzględnić korektę tego zeznania spowodowaną ujawnieniem błędów rachunkowych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona lecz z innych powodów niż w niej wskazano. Mianowicie zaskarżona decyzja została wydana po upływie okresu przedawnienia o którym mowa w art.70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Przepis ten stanowi, że zobowiązania podatkowe przedawniaj ą się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin płatności. Zgodnie z ust.4 pkt.1 w związku z ust. 1 art.45 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993r. nr.90 poz.416 ze zm.) podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych zobowiązani są uiścić ten podatek w terminie do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby ten termin przedawnienia został przerwany albo zawieszony.
Zatem termin przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym skarżącego podatnika za 1998r. upłynął z dniem [...] 2004 roku. Z tym też dniem zobowiązanie podatkowe wygasło. Na skutek taki jak wskazuje w sposób wyraźny art.59 § 1 pkt.9 ustawy Ordynacja podatkowa, który stanowi, że zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub części na wskutek przedawnienia. W konsekwencji organ odwoławczy powinien na podstawie art.233 § 1 pkt.2 lit.a tej samej ustawy uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie w sprawie z powodu jej bezprzedmiotowości.
Z tego względu Sąd działając na podstawie art. 145 par. 1 pkt.1 lit.a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd nie orzekł, gdyż skarżący podatnik został zwolniony od wpisu należnego od skargi.