Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 532/20

Uzasadnienie

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K p.ostanowieniem z dnia 28 kwietnia 2020r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego K.nr oddalające skargę T. Fa czako organ egzekucyjny, prowadził postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego T. F. na podstawie tytułu wykoynność egzekucyjną.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Naczelnik US K, jako organ egzekucyjny, prowadził postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego T. F. na podstawie tytułu wykoynność egzekucyjną.

nawczego o nr [...]z dnia 22 listopada 2019r. Tytuł wykonawczy wystawiony został z dnawczego o nr [...] z dnia 22 listopada 2019r. Tytuł wykonawczy wystawiony został z dnia 28 lutego 2020r., przez wierzyciela Dyrektora Centrum Obsługi. i obejmował zaległości w opłatach abonamentowych za okres od 01.2017r. do 10.2018r.

Organ egzekucyjny, prowadząc postępowanie egzekucyjne na podstawie ww. tytułu wykonawczego, zawiadomieniem nr [...]z dnia 29 stycznia 2020r. dokonał w Zakładzie Ubezpieczeń K. zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego. Zawiadomienie o zajęciu, doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 4 lutego 2020r., a zobowiązanemu w dniu 10 lutego 2020r. wraz z kopią ww. tytułu wykonawczego.

Pismem z dnia 22 lutego 2020r. w ustawowym terminie zobowiązany złożył "Skargę", powołując w niej numer zawiadomienia [...], czynność numer [...] z dnia 29 lutego 2020r. W uzasadnieniu skargi zobowiązany powołał nieistnienie obowiązku, wskazując na fakt, że nie mieszka pod adresem, wskazanym w tytule wykonawczym, tj. K. od 2013r., a przedmiotowy lokal nie jest jego własnością od 2007r. W związku z tym, zobowiązany wskazał, że nie korzystał i nie korzysta pod wskazanym adresem z żadnych odbiorników RTV. Od 2013r. zamieszkuje dom przy w K. w którym również nie korzysta z urządzeń.

Organ I instancji postanowieniem z dnia 28 lutego 2020r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną z dnia 22 lutego 2020r. wskazując, że nie zostały naruszone przepisy dotyczące sposobu i formy dokonania zaskarżonej czynności zajęcia ww. świadczenia emerytalno-rentowego.

Zobowiązany, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia 14 marca 2020r. wniósł zażalenie na ww. postanowienie. W zażaleniu zobowiązany wniósł o: "przywrócenie terminu rozpatrzenia mojej skargi na zajęcie egzekucyjne", ponowne merytoryczne rozpatrzenie skargi z dnia 22 lutego 2020r., doprowadzenie do natychmiastowego zwrotu kwoty potrąconej przez ZUS, przeproszenie za zaistniałą sytuację. W uzasadnieniu zażalenia zobowiązany argumentował, że w okresie dokonania czynności egzekucyjnej, przebywał na leczeniu sanatoryjnym. Zawiadomienie o zajęciu wraz z kopią tytułu wykonawczego odebrała jego żona, która telefonicznie poinformowała zobowiązanego, że na złożenie skargi na czynności egzekucyjne ma 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia.

Wobec powyższego, zobowiązany tłumaczył, że niezwłocznie po powrocie z sanatorium, w dniu 24 lutego 2020r. złożył skargę. Na dowód załączył zaświadczenie o odbyciu leczenia. Ponadto, zobowiązany podniósł, że pozbawiony został możliwości złożenia wyjaśnień, gdyż nie miał wiedzy o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, a przesłanie przez organ egzekucyjny "w jednej przesyłce dwóch druków, w których podane są dwa różne terminy na złożenie skarg, czy zażaleń prowadzi do oczywistej dezorientacji obywatela".

Po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego, organ II instancji wydał postanowienie z dnia 28 kwietnia 2020r., o którym mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 1438 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") i podano, że zobowiązany powinien wyraźnie wskazać, która czynność egzekucyjna jest w jego ocenie nieprawidłowa i na czym ta nieprawidłowość polega. W piśmie z dnia 22 lutego 2020r. (nadanym w dniu 24 lutego 2020r.) strona wniosła skargę na zajęcie egzekucyjne z dnia 29 stycznia 2020r., wskazując nr zawiadomienia: [...] oraz nr czynności: [...] Termin do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną został zachowany (art. 54 § 4 u.p.e.a.). Organ nadzoru zauważył, iż w treści skargi oraz wnosząc zażalenie, zobowiązany nie podniósł żadnych okoliczności, które w jego ocenie, stanowią o wadliwości dokonanego zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego.

Strona skierowała natomiast pod adresem organu egzekucyjnego kwestię, która może stanowić przedmiot zarzutów wniesionych w trybie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Niemniej jednak, pomimo doręczenia zobowiązanemu w dniu 10 lutego 2020r. kopii tytułu wykonawczego nr [...] nie wniósł on zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. DIAS wskazał, że zgodnie z treścią art. 27 § 1pkt 9 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo złożenia zarzutów w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. W wyznaczonym terminie z prawa tego ww. nie skorzystał, bowiem termin do złożenia zarzutów upłynął w dniu 17 lutego 2020r.

Wobec powyższego, data wystawienia tytułu wykonawczego, pozostaje bez znaczenia, a terminy na wniesienie środków zaskarżenia, przysługujące zobowiązanemu, liczone są od daty doręczenia zobowiązanemu zawiadomienia o zajęciu wraz z kopią tytułu wykonawczego, tj. od dnia 10 lutego 2020r. O przysługujących terminach na wniesienie środków zaskarżenia zobowiązany został poinformowany w skierowanej do niego korespondencji. Co ważne, strona również nie wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów. Organ zażaleniowy zwrócił uwagę, że skarga na czynność egzekucyjną nie może więc dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia np. zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. lub innych środków zaskarżenia. Organ egzekucyjny słusznie wskazał w postanowieniu, że kwestia podniesiona w piśmie zobowiązanego z dnia 22 lutego 2020r. nie może być przedmiotem skargi.

W kwestii zakresu kontroli w ramach skargi na czynności egzekucyjne panuje ugruntowany pogląd, zgodnie z którym, skarga ma charakter subsydiarny, co oznacza, że nie można w niej podnosić zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, służącego ochronie praw zobowiązanego. Nie ma bowiem podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować, jako uniwersalny środek zaskarżenia, przy pomocy którego, możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego. Kwestionowane zatem w skardze istnienie obowiązku, mogło stanowić podstawę, np. do wniesienia zarzutów wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Organ egzekucyjny, mając powyższe na uwadze, nie rozważył argumentów, które mogą być kwestionowane innym trybem, przewidzianym w przepisach prawa, ocenił natomiast, czy dokonana czynność egzekucyjna, zgodna jest z przepisami art. 79 u.p.e.a., regulującymi egzekucję ze świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej.

DIAS, oceniając prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej, polegającej na zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, pod względem wykonawczym nie stwierdził naruszenia przepisów prawa. W toku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny zastosował, zgodnie z art. 7 u.p.e.a. jeden ze środków egzekucyjnych, wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a cyt. ustawy, tj. egzekucję ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także renty socjalnej. Zajęcie świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego dokonano zgodnie z art. 79 § 1 i 4 ww. ustawy, poprzez przesłanie do Z. zawiadomienia nr [...] z dnia 29 stycznia 2020r. o zajęciu tej części, przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi.

Jednocześnie organ egzekucyjny wezwał organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. O zajęciu świadczenia poinformowano dłużnika zajętej wierzytelności w dniu 4 lutego 2020r., zaś zobowiązanemu doręczono zawiadomienie o zajęciu wraz z kopią tytułu wykonawczego w dniu 10 lutego 2020r., co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sprawy. Organ odwoławczy poddał analizie poprawność zakwestionowanej czynności w świetle cytowanych przepisów, ustalając, że powyższe zawiadomienie sporządzono zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym z powołaniem podstawy prawnej i pouczeniem. Do zajęcia wierzytelności ze świadczenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego, wykorzystano obowiązujący druk "Zawiadomienie o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej", który odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druku w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 12 września 2018r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2018r. poz. 1804).

Uznano, że Naczelnik US K., dokonując zaskarżonej czynności, nie naruszył przepisów prawa, regulujących kwestie zastosowania tego środka egzekucyjnego. Odnosząc się do kwestii podniesionych w zażaleniu, podkreślono, że na gruncie administracyjnego postępowania egzekucyjnego, obowiązuje zasada obligatoryjnego podejmowania egzekucji. Powołano się na treść art. 1 pkt 1, art. 2 § 1 pkt 1, art. 6 § 1, art. 26 § 1 u.p.e.a. i uznano, że organ działał w świetle obowiązujących przepisów prawa i zasadnie przystąpił do prowadzenia egzekucji, dokonując zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego. Zawarta w zażaleniu argumentacja zobowiązanego w ocenie organu odwoławczego, zmierza w istocie do zakwestionowania prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podkreślono, że postępowanie wszczęte skargą na czynność egzekucyjną, stanowi fragment postępowania egzekucyjnego, a ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej.

Za nieuprawnione uznano traktowanie wnoszonej w trybie art. 54 u.p.e.a. skargi na czynność egzekucyjną, jako uniwersalnego środka zaskarżenia, który umożliwia skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań, podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu wszczętym w trybie art. 54 u.p.e. można kwestionować jedynie zasadność oraz prawidłowość czynności o charakterze wykonawczym. Odnosząc się do wniosku zobowiązanego o "przywrócenie terminu rozpatrzenia skargi", zawartego w treści zażalenia, organ nadzoru wskazał, że termin do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną został zachowany, wobec czego skarga została rozpatrzona przez organ I instancji. W świetle powyższego, postanowienie organu I instancji uznano za prawidłowe i utrzymano je w mocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący ww. postanowieniu zarzucił:

1. - naruszenie licznych przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 7, 8 § 1, 9, 77 §1 oraz art. 80 k.p.a.,
2. - błędną interpretację skarg i wnoszonych zarzutów w trakcie postępowania egzekucyjnego, sprowadzającą się do uznawania, iż dotyczą one tylko art. 54 §1 u.p.e.a.,
3. - nie powiadomienie niezwłoczne o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, występowanie w trakcie postępowania w interesie jednej ze stron – nieuprawnionego wierzyciela, nie udzielanie wyjaśnień i wskazówek, pozwalających na wyjaśnienie i załatwienie sprawy oraz pozwalających na uniknięcie przez skarżącego szkód, wynikających z nieznajomości prawa.

W uzasadnieniu skargi podtrzymano argumentację zażalenia, zarzucając ponadto "bezprawne postępowanie" wierzyciela, organu egzekucyjnego oraz organu odwoławczego. Zobowiązany ponownie wskazał na kwestię, która może stanowić przedmiot zarzutów wniesionych w trybie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku i zarzucił, że: "jeden podmiot państwowy postępuje bezzasadnie, łamiąc prawo a inne instytucje państwowe (organy skarbowe), zamiast uwzględniać podstawowe prawa obywatela postępują tak, aby usankcjonować bez żadnych wątpliwości, takie postępowanie". Zobowiązany w skardze przedstawił szereg zapytań odnośnie braku uwzględnienia interesu obywatela i narażenia go na ponoszenie konsekwencji finansowych i zdrowotnych, poprzez bezkrytyczne i bezwzględne postępowanie organów skarbowych, czy kwestii zastosowania przez organy skarbowe zasady pomocniczości, zapisanej w Konstytucji RP.

W świetle ww. zrzutów i argumentacji skargi, wniesiono o uchylenie w całości zaskarżanego postanowienia oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, co pozwoli na zwrot kwoty 662,73 zł, a także zobowiązanie organów prowadzących egzekucję do doprowadzenia do zwrotu na korzyść skarżącego, bezpodstawnie wyegzekwowanej kwoty 662,73 zł oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację zawartą w postanowieniach organu I i II instancji. W konsekwencji skarga T. F. nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 28 kwietnia 2020r., nr [...] którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z dnia 28 lutego 2020r., nr [...]oddalające skargę na czynność egzekucyjną.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Przez czynności takie należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego (art. 1a pkt 2 u.p.e.a.), a więc również czynność zmierzającą do zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci egzekucji ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego, wyszczególnioną w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Jak słusznie podkreślił organ II instancji, w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a skargę można wnieść w odniesieniu do konkretnej czynności i to wyłącznie do czynności o charakterze wykonawczym (faktycznie podejmowanej w toku egzekucji).

W orzecznictwie wskazuje się, że kognicja organów nadzoru w przypadku złożenia skargi w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do zdziałanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne, podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora. Ponadto skarga taka przysługuje także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty (por. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2014r., sygn. akt II FSK 1255/13). W ramach skargi na czynności egzekucyjne nie mogą być badane zarzuty materialnoprawne związane z nieistnieniem egzekwowanego obowiązku, prowadzące do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skarga ta nie może dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. (por. wyroki NSA z dnia: 6 grudnia 2013r., sygn. akt II FSK 2988/11, z dnia 14 sierpnia 2019r., sygn. akt II FSK 2966/17).

Wskazać również należy, że stosownie do art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. W razie złożenia wniosku przez wierzyciela, ustawowym obowiązkiem organu egzekucyjnego jest wszczęcie i prowadzenie egzekucji na podstawie prawidłowo wystawionego tytułu wykonawczego. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego, upoważnia i zobowiązuje organ egzekucyjny, zgodnie z art. 7 § 1 i 2 u.p.e.a., do stosowania środków egzekucyjnych, przewidzianych w ustawie, prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środków najmniej uciążliwych dla zobowiązanego. Katalog środków egzekucyjnych, stosowanych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dotyczących należności pieniężnych, zawiera art. 1a pkt 12 lit. a. u.p.e.a. Jednym z tych środków jest egzekucja ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, a zasady prowadzenia tego rodzaju egzekucji uregulowane są w art. 79 u.p.e.a.

W kontekście powyższego podać również należy, że stosownie do art. 79 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego zobowiązanego, a także z renty socjalnej, zwanych dalej "świadczeniami", przez przesłanie do organu rentowego właściwego do spraw wypłaty zobowiązanemu świadczeń, zawiadomienia o zajęciu tej części przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych.

Ponadto, zgodnie z art. 79 § 2 u.p.e.a. zajęcie świadczeń jest dokonane z chwilą doręczenia organowi rentowemu zawiadomienia o zajęciu. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia o zajęciu - stosownie do art. 79 § 4 u.p.e.a. - organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu przysługujących mu świadczeń, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia przesłanego do organu rentowego, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać świadczeń poza częścią wolną od zajęcia, ani rozporządzać nimi w żaden inny sposób.

Dodatkowo wzywa organ rentowy, aby w terminie 7 dni od dnia zawiadomienia podał wysokość przysługujących zobowiązanemu miesięcznych świadczeń i zawiadamiał o każdej zmianie ich wysokości oraz składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia świadczeń, oświadczenia o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętych świadczeń.

Zgodnie natomiast z art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

Przechodząc do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że Naczelnik US K, jako organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] z dnia 22 listopada 2019r. Tytuł wykonawczy został wystawiony przez wierzyciela Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej.. i obejmował zaległości w opłatach abonamentowych za okres od 01.2017r. do 10.2018r. Organ egzekucyjny, prowadząc postępowanie egzekucyjne na podstawie ww. tytułu wykonawczego, zawiadomieniem nr [...] z dnia 29 stycznia 2020r. dokonał w Zakładzie Ubezpieczeń. K. zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego. Zawiadomienie o zajęciu, doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 4 lutego 2020r., a zobowiązanemu w dniu 10 lutego 2020r. wraz z kopią ww. tytułu wykonawczego. W piśmie z dnia 22 lutego 2020r. (nadanym w dniu 24 lutego 2020r.) strona wniosła skargę na zajęcie egzekucyjne z dnia 29 stycznia 2020r., wskazując nr zawiadomienia: [...] oraz nr czynności: [...]

Powyższe okoliczności badanej sprawy wskazują, że termin do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną został zachowany. Słusznie zauważa Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., żer zarówno w skardze na czynność egzekucyjną, w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, jak i w skardze do Sądu, skarżący nie podniósł żadnych okoliczności, które w jego ocenie, stanowią o wadliwości dokonanego zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego. Natomiast zarzuca nieistnienie obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Słusznie wyjaśnił organ nadzoru, że pomimo doręczenia skarżącemu w dniu 10 lutego 2020r. kopii tytułu wykonawczego nr [...] nie wniósł on zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Termin do złożenia zarzutów upłynął w dniu 17 lutego 2020r.

W kontrolowanej sprawie, wbrew przekonaniu skarżącego, przed przystąpieniem do egzekucji, organ egzekucyjny zbadał dopuszczalność egzekucji oraz dokonał oceny, czy tytuł wykonawczy spełniał wszystkie wymogi określone przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak wynika z akt sprawy, działania organu egzekucyjnego, ograniczały się do zbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej, organ nie był natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ działał zatem w świetle obowiązujących przepisów prawa i zasadnie przystąpił do prowadzenia egzekucji, dokonując zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego.

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu przesłania przez organ egzekucyjny "w jednej przesyłce po blisko dwóch miesiącach" od daty wystawienia tytułu wykonawczego - jego kopii wraz z zawiadomieniem o zajęciu, prawidłowo wskazał organ II instancji, że data wystawienia tytułu wykonawczego w rozpatrywanej sytuacji nie ma znaczenia. Terminy na wniesienie środków zaskarżenia, przysługujące zobowiązanemu liczone są od daty doręczenia zobowiązanemu zawiadomienia o zajęciu wraz z kopią tytułu wykonawczego, tj. od dnia 10 lutego 2020r. Jak wynika z akt badanej sprawy, o przysługujących terminach na wniesienie środków zaskarżenia, skarżący został poinformowany w skierowanej do niego korespondencji. Zgodnie z pouczeniem, przysługiwały mu oba środki, służące ochronie jego praw, tj. zarzut oraz skarga. Zobowiązany złożył pismo zatytułowane skarga, w którym kwestionował istnienie obowiązku. Co ważne, skarżący również nie wystąpił do organu I instancji z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego przesłania przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu, w jednej przesyłce – zasadnie wskazał organ II instancji, że zgodnie z art. 32 u.p.e.a. organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Co więcej, w zawiadomieniu o zajęciu, w treści pouczenia dla zobowiązanego widnieje zapis: "zobowiązanemu, któremu uprzednio nie doręczono odpisów/wydruków tytułów wykonawczych wymienionych w niniejszym zawiadomieniu przesyła się, jako załączniki, odpisy/wydruki tych tytułów".

Jak już wyżej podkreślano, skarga na czynność egzekucyjną nie może dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia, np. zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. lub innych środków zaskarżenia. Kwestia nieistnienia obowiązku nie może być przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną. Rację ma zatem organ II instancji twierdząc, że dopuszczenie możliwości złożenia w trybie art. 54 u.p.e.a. zarzutów wymienionych w art. 33 u.p.e.a., oznaczałoby w praktyce umożliwienie ich rozpatrzenia po upływie 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Skargę wnosi się bowiem w dłuższym, 14-dniowym terminie od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej (art. 54 § 4 u.p.e.a.).

Prawidłowo zatem postąpiły organy obu instancji - nie rozważając argumentów, które mogą być kwestionowane innym trybem, przewidzianym w przepisach prawa - oceniając natomiast, czy dokonana czynność egzekucyjna jest zgodna z przepisami art. 79 u.p.e.a., regulującymi egzekucję ze świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej.

Jak wynika z akt kontrolowanej sprawy, organ egzekucyjny dokonał zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego skarżącego. W ocenie Sądu, zajęcie to zostało dokonane prawidłowo i skutecznie.

Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, że na gruncie badanej sprawy, w toku prowadzonego postępowania, organ egzekucyjny zastosował, zgodnie z art. 7 u.p.e.a., jeden ze środków egzekucyjnych, wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucję ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także renty socjalnej. Zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego, dokonano zgodnie z art. 79 § 1 i 4 u.p.e.a., poprzez przesłanie do Zakładu Ubezpieczeń. K. zawiadomienia nr [...] z dnia 29 stycznia 2020r. o zajęciu tej części, przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi.

Jednocześnie organ egzekucyjny, wezwał organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. O zajęciu świadczenia poinformowano dłużnika zajętej wierzytelności w dniu 4 lutego 2020r., zaś zobowiązanemu, doręczono zawiadomienie o zajęciu wraz z kopią tytułu wykonawczego w dniu 10 lutego 2020 r., co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sprawy.

W świetle powyższego, poddając analizie poprawność zakwestionowanej czynności w kontekście cytowanych wyżej przepisów, wskazać trzeba, że powyższe zawiadomienie sporządzono zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym z powołaniem podstawy prawnej i pouczeniem. Do zajęcia wierzytelności ze świadczenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego wykorzystano obowiązujący druk "Zawiadomienie o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej", który odpowiada wzorowi, ustalonemu dla tego rodzaju druku w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 12 września 2018r. w sprawie wzorów dokumentów, stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2018r. poz. 1804). Biorąc pod uwagę powyższe, dokonując zaskarżonej czynności, organy nie naruszyły przepisów prawa, regulujących kwestie zastosowania tego środka egzekucyjnego.

Sąd wskazuje jednocześnie, że pozostałe argumenty, zawarte w skardze nie mogą być rozpatrywane w postępowaniu ze skargi na czynność egzekucyjną, wniesioną w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a., gdyż przedmiotem takiego postępowania jest wyłącznie prawidłowość zakwestionowanej konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu takim nie orzeka się natomiast o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Nie ocenia się też prawidłowości aktu, stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015r., sygn. akt II FSK 290/13).

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, sformułowanych w skardze, opartych na ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, Sąd wskazuje, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji nie narusza zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonych m.in. w art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, organy administracji publicznej, działają na podstawie przepisów prawa. W świetle art. 7 powołanego ostatnio aktu, w toku postępowania, organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 8 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (§ 1).

Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2). Zgodnie zaś z art. 11 k.p.a., organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

Poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie organu I i II instancji, stanowi wynik prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania postanowień k.p.a. oraz u.p.e.a. Organ wywiązał się z obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie naruszono również zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organu I i II instancji, wyjaśniono również zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy.

Dopełniając powyższe, Sąd wskazuje, że wydane w sprawie postanowienie organu I i II instancji zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie i zawiera pełne uzasadnienie, zarówno faktyczne, jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organowi zażaleniowemu, że nie dokonał oceny szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty zażalenia. W swoim postanowieniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu, a postanowienie spełnia wymogi stawiane przez art. 124 k.p.a.

Jednocześnie w kontekście powyższego, Sąd pragnie zauważyć, że art. 18 u.p.e.a. wyraża zasadę jedynie pomocniczego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które należy stosować nie wprost, lecz odpowiednio. Wyjaśnić należy, że z uwagi na specyfikę postępowania egzekucyjnego, organy obu instancji w sposób adekwatny do przedmiotowej sprawy, oparły postępowanie na przepisach i zasadach, wynikających z k.p.a. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że całe postępowanie w sprawie, z jaką mamy do czynienia w przedmiotowym przypadku, toczy się wyłącznie w oparciu o dokumenty urzędowe, zgromadzone w postępowaniu egzekucyjnym oraz o dokumenty i inne dowody, przedłożone przez skarżącego do wykonania ciążącego na nim obowiązku.

Konkludując rozważania w powyższym zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji, odpowiada prawu. Wydając poddane sądowej kontroli postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. prawidłowo utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji.

Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.