Uzasadnienie
W dniu 8 września 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał wyrok w sprawie ze skargi S. W. Sp. z o. o. Sp. k. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 16 marca 2017r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych.
W przedmiotowej sprawie zaistniała podstawa do sprostowania z urzędu ww. wyroku, bowiem błędnie wskazano formę (rodzaj) rozstrzygnięcia organów I i II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 156 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z kolei dyspozycja § 2 wskazuje, że sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu.
Należy wskazać, że omyłka prostowana przez Sąd musi mieć charakter oczywisty, tj. niewymagający dla swojego wykrycia dokładnej analizy akt postępowania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w tym przypadku, bowiem nie ma wątpliwości, że prawidłową formą (rodzajem) rozstrzygnięcia organów I i II instancji jest postanowienie, a nie decyzja, jak pierwotnie wskazano. Wpisanie zatem w wyroku innej formy rozstrzygnięcia było wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej. Należało w związku z powyższym dokonać sprostowania przedmiotowego wyroku. Nie ulega ponadto wątpliwości, że sprostowanie zaistniałej w sprawie omyłki nie prowadzi do zmiany orzeczenia.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.