Uzasadnienie
Uzasadnianie
S. K. wnioskiem z dnia [...] maja 2003 roku domagał się umorzenia zaległości podatkowych za lata 2000-2002 oraz przyznanie mu zapomogi rekompensującej straty poniesione na uprawę gruntów, które od 1997 roku, od kiedy zlikwidowano rów melioracyjny, co roku są zalewane wodami poopadowymi.
Decyzja z dnia [...] września 2004 roku Nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy, działając na podstawie art. 207 i art. 67 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm./ odmówił S. K. umorzenia zaległości z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego, stwierdzając w uzasadnieniu decyzji, iż skarżący nie powołał się w swoim wniosku na swoją trudną sytuacje materialną, a jedynie na fakt corocznego zalewania swoich pól. Organ I instancji stwierdził nadto, iż co prawda grunty należące do skarżącego są co roku zalewane, lecz istnieje prosty sposób ich odwodnienia, nie powodujący obciążenia finansowego i tylko dobra wola skarżącego do podjęcia stosownych działań wystarczy, aby zapobiec dalszym szkodom. W tej sytuacji umorzenie zaległości podatkowych, w żaden sposób nie rozwiąże problemu zalewania pól.
W odwołaniu S. K. podniósł ponownie, iż jego grunty co roku są zalewane i pomimo wycenienia strat w 2000 roku, do chwili obecnej nie otrzymał żadnego odszkodowania. Z tego powodu był zmuszony ponieść wydatki na usunięcie szkód i przebudowę rowu melioracyjnego.
Decyzją z dnia 3 lutego 2005 roku Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż organ pierwszej instancji błędnie zacytował art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie można mówić o ważnym interesie podatnika, bowiem grunty wchodzące w skład gospodarstwa rolnego skarżącego zostały zalane, a przebudowa rowu melioracyjnego niewątpliwie związana jest z poniesieniem przez skarżącego nakładów finansowych.
Dodatkowo, organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję nie ustalił za jaki okres odmówiono umorzenia zaległości podatkowych, tak więc nie wiadomo, jakiego rozmiaru ulgi dotyczy decyzja.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. K. podniósł, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie przerwała "nasilającej się nagonki" Urzędu Miasta i Gminy, skierowanej przeciwko niemu. Dodatkowo komornik, zajął mu na wniosek Urzędu 30% emerytury, która stanowi jedyne źródło utrzymania jego czteroosobowej rodziny.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Odnośnie zarzutu dotyczącego postępowania egzekucyjnego Kolegium wyjaśniło, że nie ma wpływu na wszczęcie ani też sposób prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza, zdaniem Sądu, prawa materialnego znajdującego zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a jej wydanie poprzedzone zostało należycie przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym. Podkreślić również należy, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest dla skarżącego korzystna.
Umorzenie podatku jest instytucją nadzwyczajną, a zatem za umorzeniem zaległości podatkowej przemawiać mogą wypadki niezależne od sposobu postępowania podatnika, bądź spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie mógł mieć wpływu. Z utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż zaległości podatkowe mogą być umarzane w wypadkach gospodarczo i społecznie uzasadnionych, a za taką sytuację można uznać znaczne obniżenie zdolności płatniczej podatnika spowodowane klęską lub innym wypadkiem losowym, a także pogorszenie w sposób istotny warunków egzystencji podatnika i jego rodziny.
Decyzje organów podatkowych w sprawie umorzenia zaległości podatkowych mają charakter uznaniowy, są podejmowane w ramach tzw. uznania administracyjnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie uznało za zasadne zarzuty skarżącego podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, stwierdzając przede wszystkim, iż organ ten nie ustalił ani za jaki okres, odmówiono umorzenia zaległości podatkowych, ani też nigdzie nie wskazał wysokości przedmiotowej zaległości. Słusznie również podkreśliło, iż przebudowa rowu melioracyjnego będzie niewątpliwie związana z koniecznością poniesienia przez skarżącego nakładów finansowych. W konsekwencji Organ drugiej instancji zasadnie uchylił zaskarżona decyzję. Zgodnie z art. 233 § 3 Samorządowe Kolegium Odwoławcze uprawnione jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego pierwszej instancji. W pozostałych przypadkach samorządowe kolegium odwoławcze uwzględniając odwołanie, ogranicza się do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie przepisy pozostawiają sposób rozstrzygnięcia uznaniu jednostki samorządu terytorialnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie, uwzględniając zarzuty skarżącego podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego wskazanych w skardze, gdyż organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego.
Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.