Uzasadnienie
Decyzją z 30 listopada 2022 r., znak sprawy: 1201-IEW-2.4123.26.2022.15, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: Dyrektor) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu z 19 sierpnia 2022 r. Nr 1217-SEW-1.4123.35.2021 orzekającej o solidarnej odpowiedzialności C. K.(dalej: Skarżąca) jako byłego członka zarządu K. Sp. z o.o. w N.(dalej: Spółka) za zaległości w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r., I i II kwartał 2017 r., I kwartał 2018 r., odsetki za zwłokę oraz koszty postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 24 773,54 zł.
Z uzasadnienia decyzji Dyrektora wynika, że Spółka złożyła deklaracje VAT-7K, w których wykazała kwotę podatku podlegającej wpłacie za ww. okresy. Wobec braku wpłaty ww. należności, wystawione zostały tytuły wykonawcze, a następnie wszczęto na ich podstawie egzekucję i zastosowano środki egzekucyjne. Pomimo podjęcia szeregu czynności egzekucyjnych prowadzona egzekucja okazała się bezskuteczna. W tym stanie rzeczy, wszczęto wobec Skarżącej postępowanie w przedmiocie jej odpowiedzialności jako osoby trzeciej, które zakończyło się wyżej opisaną decyzją organu pierwszej instancji.
Dyrektor podniósł, że spełniona została przesłanka z art. 108 § 2 pkt 3 w zw. z § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm. – dalej: O.p.), bowiem wszczęcie wobec Skarżącej 28 lipca 2022 r. postępowanie w sprawie orzeczenia o jej solidarnej odpowiedzialności ze Spółką, nastąpiło po uprzednim wszczęciu postępowania egzekucyjnego. W sprawie wystąpiła również przesłanka bezskuteczności egzekucji. Organ egzekucyjny poszukiwał majątku Spółki w postaci ruchomości, nieruchomości, wierzytelności, środków pieniężnych znajdujących się na rachunkach bankowych. Ustalono, że Spółka jest właścicielem nieruchomości. Wystąpiono do komornika sądowego o uwzględnienie w planie podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży ww. nieruchomości zaległości podatkowych Spółki. Jednak żadna z zaległości podatkowych, objętych niniejszym postępowaniem nie została zaspokojona w jakiejkolwiek nawet znikomej części z kwoty uzyskanej z egzekucyjnej sprzedaży nieruchomości.
Komornik sądowy umorzył postępowanie egzekucyjne, gdyż jak stwierdził, w toku postępowania egzekucyjnego stało się oczywiste, że z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych. Dłużnik nie posiada majątku podlegającego zajęciu. W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego podejmowano próby zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych. W tym zakresie egzekucja okazała się również nieskuteczna. Podobnie jak egzekucja z innych wierzytelności. Organ egzekucyjny przy poszukiwaniu majątku Spółki wykorzystał dostęp do wszelkich możliwych systemów informatycznych organu. Opis podejmowanych czynności potwierdza, że organ egzekucyjny, będący zarazem wierzycielem podejmował wszechstronne działania, mające na celu ustalenie i wyegzekwowanie składników majątku Spółki, przy tym w trakcie prowadzonej egzekucji nie ograniczał się do jednego sposobu egzekucji, lecz poszukiwał składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych na zaspokojenie należności podatkowych. W tym stanie rzeczy spełniona została przesłanka bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki o jakiej mowa w art. 116 § 1 O.p.
Skarżąca jako prezes zarządu została powołana w 26 marca 2014 r., który to fakt został potwierdzony wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego. Funkcję tę Skarżąca pełniła do 21 września 2018 r., kiedy to Uchwałą Zgromadzenia Wspólników z tego dnia została odwołana ze składu zarządu. Z załączonego do odwołania oświadczenia z 31 lipca 2018 r. o rezygnacji z tym dniem z pełnienia funkcji prezesa zarządu Spółki nie wynika, aby oświadczenie to mogło być uznane za skuteczne, bowiem nie posiada żadnych znamion potwierdzających spełnienie warunku, o jakim mowa w przepisie art. 210 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1467 ze zm. – dalej: k.s.h.), tj. formy aktu notarialnego w przypadku, gdy wspólnik, któremu przysługuje całość udziałów w spółce, jest zarazem jedynym członkiem zarządu, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Bez znaczenia jest fakt udzielenia pełnomocnictw do zarządzania Spółką, udzielonego innym osobom.
Podobnie jak nie może stanowić uzasadnienia dla uznania, że Skarżąca nie pełniła funkcji prezesa zarządu ww. Spółki, powoływanie się przez Skarżącą na okoliczność pozostawania od października 2014 r. w leczeniu kardiologicznym. Z załączonej do odwołania dokumentacji medycznej nie wynikało, aby leczenie Skarżącej i krótkotrwałe pobyty szpitalne miały miejsce w czasie kiedy upływały terminy płatności zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za które orzeczono jej odpowiedzialność. Analiza tej dokumentacji nie pozwalała także przyjąć, że stan zdrowia Skarżącej, w sposób stały i nieprzerwany uniemożliwiał jej pełnienie funkcji zarządczych w Spółce. Leczenie potwierdzone szpitalnymi kartami informacyjnymi miało charakter okresowy, krótkotrwały, z pobytów w szpitalu. Skarżąca była wypisywana w stanie ogólnym dobrym. W świetle powyższego nie sposób stwierdzić, że z uwagi na swój stan zdrowia nie była w stanie pełnić obowiązków prezesa zarządu.
Zdaniem Dyrektora w sprawie nie wystąpiły przesłanki uwalniające Skarżącą z odpowiedzialności. Spółka już w 2015 r. zaprzestała regulować należności podatkowe. Najstarsza zaległość dotyczyła zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2015 r. z terminem płatności 20 lutego 2015 r., a brak wpłat za następne okresy z różnych tytułów podatkowych, tj. z tytułu: - podatku dochodowego od osób fizycznych - funkcja płatnika za okres 9-12/2015r. z terminami płatności 20.10.2015, 20.11.2015r., 21.12.2015r., 20.01.2016r.; - podatku dochodowego od osób fizycznych - funkcja płatnika za okres 1-7/2016r., 10-ll/2016r. z terminami płatności 22.02.2016r., 21.03.2016r., 20.04.2016r., 20.05.2016r., 20.06.2016r., 20.07.2016r., 22.08.2016r., 21.11.2016r., 20.12.2016r.; - zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za ll/2016r. z terminem płatności 20.12.2016r.; - podatku od towarów i usług za II - IV kwartał 2016r., I - II kwartał 2017r., I kwartał 2018r. z terminami płatności 25.07.2016r., 25.10.2016r., 25.01.2017r., 25.04.2017r., 25.07.2017r., 25.04.2018r., świadczy o trwałym zaprzestaniu regulowania zobowiązań podatkowych.
Okoliczności te potwierdza załączony do akt sprawy raport zaległości podatkowych Spółki z 19 sierpnia 2022 r. Skarżąca zatem jako osoba reprezentująca Spółkę, w stanie prawnym obowiązującym w 2015r., winna zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości ww. Spółki. Stan finansów i niewypłacalności Spółki po roku 2015 r. nie uległ poprawie, a wręcz przeciwnie, uległ pogorszeniu poprzez dalsze nieregulowanie zobowiązań podatkowych, chociażby z tytułu podatku od towarów i usług, za okres objęty odpowiedzialnością Skarżącej. Dodatkowo zauważono, że Spółka posiadała zaległości wobec innych wierzycieli; tj. Prezydenta Miasta Nowego Sącza - Miejski Zarząd Dróg, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Nowym Sączu - Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Nowym Sączu Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Nowym Sączu; Okręgowego Inspektora Pracy w Krakowie - Państwowa Inspekcja Pracy Okręgowy Inspektorat Pracy w Krakowie; Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Nowym Sączu, Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie - Wojewódzka Stacja Sanitarno- Epidemiologiczna w Krakowie, Prezydenta Miasta Poznania - Zarząd Dróg Miejskich; Prezydenta Miasta Nowy Sącz - Miasto Nowy Sącz.
Dyrektor nie dopatrzył się również spełnienia przez Skarżącą przesłanki o której mowa w art.116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p. Za okoliczności wyłączające winę w niezgłoszeniu wniosku o upadłość spółki nie mogą być uznane ani wiek Skarżącej, ani stan zdrowia, a tym bardziej okoliczność powierzenia wykonywania czynności zarządczych w spółce córce i zięciowi i związany z tym brak wiedzy o sytuacji finansowej Spółki. W toku postępowania przed organami podatkowymi Skarżąca nie wskazała żadnego majątku Spółki, spełniającego kryteria wskazania mienia o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p.
W złożonej na powyższą decyzję skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1/ art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p., albowiem niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy Skarżącej, 2/ przepisów postępowania: art. 122, art. 127 oraz art. 187 § 1 O.p. w zakresie naruszenia zasad postępowania dotyczących przede wszystkim wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie pełnionej funkcji, udziału w postępowaniu, w tym w zakresie informacji o istniejących zaległościach Spółki.
W związku z tak postawionymi zarzutami, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowanie, jak również o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Uzasadniając skargę, Skarżąca wskazała, że "Problem sporu sprowadza się do oceny, czy kryterium formalne – wpis w KRS funkcji w organie reprezentującym jako prezesa, w sytuacji przekazania pozbawienia tej osoby faktycznego sprawowania funkcji, jest wystarczającą przesłanką do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności w trybie art. 116 Ordynacji podatkowej". Zdaniem Skarżącej nie miała ona rzeczywistego wpływu na działalność Spółki, jak również wiedzy o jej sytuacji finansowej. Powodując się chęcią pomocy córce, została nieuczciwie wykorzystana.
Odpowiadając na skargę, Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja Dyrektora odpowiada prawu.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Jak wynika z treści tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Dyrektor w odpowiedzi na skargę złożył wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Po doręczeniu pełnomocnikowi Skarżącej odpisu odpowiedzi na skargę, nie został złożony wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie, lecz wniosek o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym.
Podstawę odpowiedzialności Skarżącej jako osoby trzeciej, stanowił art. 116 O.p. Wymienia on przesłanki pozytywne tej odpowiedzialności, takie jak: istnienie zaległości podatkowych spółki kapitałowej, pełnienie przez osobę trzecią funkcji członka zarządu w czasie, kiedy upływał termin płatności tej zaległości podatkowej oraz bezskuteczność egzekucji skierowanej w stosunku do spółki. Sąd podziela stanowisko Dyrektora, że wszystkie te pozytywne przesłanki zostały w sprawie spełnione.
W zaskarżonej decyzji wskazano z jakiego tytułu powstały zaległości podatkowe, jak również podano ich wysokość. Skarżąca w złożonej skardze przyznała, że zaległości takie istniały.
Dyrektor szczegółowo opisał czynności podejmowane w trakcie postępowania egzekucyjnego, zmierzającego do wyegzekwowania przedmiotowych zaległości, jak również zasadnie wywiódł, że egzekucja okazała się bezskuteczna. Również i ta okoliczność została przyznana w złożonej skardze.
Uznać zatem należy, że te dwie pozytywne przesłanki zostały prawidłowo wykazane przez Dyrektora. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak również materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, potwierdzają istnienie zaległości podatkowych za które odpowiedzialność orzeczono wobec Skarżącej, jak również fakt ich bezskutecznej egzekucji.
Spornym natomiast w sprawie było, czy można zasadnie twierdzić, że Skarżąca pełniła funkcję członka zarządu w czasie powstania zaległości podatkowych. Za udowodnioną, a zarazem bezsporną uznać należy okoliczność, że Skarżąca była wpisana w Krajowym Rejestrze Sądowym, jako prezes zarządu Spółki. Zdaniem jednak Skarżącej, udzieliła ona pełnomocnictw do zajmowania się interesami Spółki i nie interesowała się jej działalnością, przez co nie miała wglądu do jej dokumentacji. Ze stanowiska Skarżącej wynika zatem, że zgodziła się jedynie na formalne pełnienie obowiązków członka zarządu. Zdaniem Sądu postawa taka nie może powodować, że Skarżącej nie będzie można uznać za pełniącą funkcję członka zarządu Spółki, jak również, iż z tego powodu będzie można uznać, że nie ponosi ona winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, która to przesłanka egzoneracyjna wskazana została w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p.
Jak wynika z art. 116 § 2 O.p., odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (z wyjątkami nie mającymi w sprawie zastosowania). Z uwagi na podniesiony zarzut, istotnym a zarazem spornym zagadnieniem, jest rozumienie przesłanki "pełnienia obowiązków członka zarządu". W orzecznictwie dość jednolicie podnosi się, że przesłanka "pełnienia obowiązków członka zarządu", z racji wykładni systemowej winna być ustalana w oparciu o obiektywnie istniejące kryteria - spełnienie formalnych warunków "pełnienia funkcji członka zarządu" (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1341/21 – wszystkie powoływane wyroki dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 116 O.p. w żadnym miejscu nie używa bowiem formuły "faktyczne pełnienie funkcji członka zarządu", a jedynie "pełnienie funkcji członka zarządu".
Tę zaś funkcję określona osoba pełni od momentu jej powołania (art. 201 § 1 k.s.h.), do momentu wygaśnięcia jej mandatu (art. 202 § 1 – § 3 k.s.h.), jej śmierci, rezygnacji albo odwołania (art. 202 § 4 k.s.h.). Członek zarządu ma przy tym pełne prawo do złożenia rezygnacji z tej funkcji w każdym czasie (art. 202 § 5 k.s.h. w związku z art. 746 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny – Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.). Podejmując się pełnienia funkcji członka zarządu (przyjmując wybór do wiadomości) osoba ta nabywa prawo, ale także obowiązek prowadzenia spraw spółki (art. 208 § 2 k.s.h.).
Omówione pojęcie rozumieć należy zatem jako posiadanie formalnych uprawnień członka zarządu za konkretny okres, niezależnie od tego, czy obciążony odpowiedzialnością członek zarządu faktycznie zajmował się interesami podmiotu, w którym był członkiem zarządu. Sformułowanie: "pełnienie obowiązków" nie wiąże się w tym przypadku z faktycznym wykonywaniem tych obowiązków (por. wyrok NSA z 21 września 2022 r., sygn. akt III FSK 1013/21). Powinno być ono rozumiane, jako zajmowanie stanowiska członka zarządu, posiadanie legitymacji do tego, aby realizować wszystkie czynności związane z pełnioną funkcją (por. wyrok NSA z 14 marca 2023 r., sygn. akt III FSK 1728/21). "Pełnienie obowiązków członka zarządu", o którym mowa w art. 116 § 2 O.p., nie musi zatem oznaczać faktycznego wykonywania tych obowiązków. Przy ocenie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki nie ma znaczenia ani kwestia podziału zadań między członkami zarządu, ani też niezajmowanie się przez członka zarządu sprawami spółki.
Tego typu okoliczności nie stanowią przesłanki do wyłączenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Osoba podejmująca się piastowania funkcji członka zarządu powinna zdawać sobie sprawę, że charakter prawny tej funkcji oznacza nie tylko obowiązek wykonywania czynności zarządzających, ale także odpowiedzialność za sprawy spółki (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2023 r., sygn. akt III FSK 1424/21).
Dodać należy, że mogą w praktyce wystąpić takie sytuacje, iż członek zarządu, mimo pełnienia formalnie tej funkcji, obiektywnie nie ma żadnych możliwości kierowania jej sprawami, np. w związku ze stanem zdrowia wyłączającym możliwość jakiegokolwiek działania. W takim jednak przypadku jego odpowiedzialność może zostać wyłączona w oparciu o dyspozycję wynikającą z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p. Jak wynika z tego przepisu, członek zarządu spółki kapitałowej wolny będzie od odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy. Zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie poglądem o przesłance "braku winy", w sytuacji niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, można mówić jedynie wtedy, gdy członek zarządu spółki, przy zachowaniu wszelkiej należytej staranności podczas prowadzenia jej spraw, wniosku takiego nie złożył z przyczyn od niego niezależnych.
Dla wykazania tej przesłanki egzoneracyjnej uwalniającej członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki nie wystarczy subiektywne poczucie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Brak takiej winy jest kategorią obiektywną i można się na nią powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych (por. wyroki NSA: z 14 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 218/21; z 30 marca 2022 r., sygn. akt III FSK 3766/21; z 21 września 2022 r., sygn. akt III FSK 693/21). W tym kontekście podkreślić należy, że członek zarządu po powołaniu go w skład zarządu spółki ma obowiązek zapoznać się z jej stanem finansowym, analizować go na bieżąco i w przypadku, gdy zachodzą ku temu przesłanki złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, aby uchronić się przed odpowiedzialnością za długi tej spółki.
Z biernej postawy, czy też niedbalstwa członka zarządu, nie można wywodzić podstaw do zwolnienia z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Brak dostatecznego zainteresowania sprawami spółki - również w zakresie rzetelnego rozliczania się z budżetem państwa z tytułu podatków - skutkujący niedeklarowaniem i nieznajomością wysokości należnych zobowiązań podatkowych spółki, stanowi zawinione zaniechanie wykonywania podstawowych obowiązków (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 411/22). Nie do zaakceptowania jest sytuacji, w której osoba godząca się pełnić jedynie funkcję "figuranta" w zarządzie spółki kapitałowej, zwolniona została z odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe.
Skarżąca w uzasadnieniu skargi powołała się na stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 21 września 2022 r., sygn. akt III FSK 1126/21. Jak jednak słusznie wskazał Dyrektor w odpowiedzi na skargę, trudno porównywać okoliczności faktyczne, będące podstawą orzekania w sprawie, objętej ww. wyrokiem, w postaci odmowy dostępu do dokumentacji finansowej i podejmowania działań nakierowanych na jej odzyskanie do okoliczności przedmiotowej sprawy w postaci dobrowolnego wyzbycia się uprawnienia i obowiązku zarządzania Spółką i jej finansami poprzez udzielenie pełnomocnictw córce i zięciowi.
Nie można ponadto zapominać, że ustanowieni pełnomocnicy działali w imieniu i na rzecz Skarżącej, co oznacza, iż ich działania lub zaniechania bezpośrednio obciążają Skarżącą. Samo udzielenie pełnomocnictwa jest oświadczenie woli mocodawcy i z reguły opiera się na zaufaniu do osoby pełnomocnika. Jednocześnie to mocodawca ponosi wyłączną odpowiedzialność, jeżeli taki stosunek zaufania zostanie przez pełnomocnika naruszony. W żadnym jednak razie nie może to doprowadzić do wykazania braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Z akt sprawy nie wynika, aby Skarżąca została zmuszona do objęcia funkcji prezesa zarządu Spółki, czy też udzielanie pełnomocnictw. Z samych jej twierdzeń wynika, że uczyniła to dobrowolnie, gdyż ufała córce.
Zasadnie również uznał Dyrektor, że choroba na którą powoływała się Skarżąca, nie uniemożliwiała jej podejmowanie czynności w Spółce. Stanowisko to nie zostało w skardze zakwestionowane.
W ocenie Sądu słusznie również uzasadnił Dyrektor, że sprawie nie można mówić o zaistnieniu przesłanek egzoneracyjnych o których mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) oraz w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. W pierwszym przypadku, wniosek o ogłoszenie upadłości nie został w ogóle zgłoszony, zaś Dyrektor wykazał, kiedy zaistniały przesłanki do jego złożenia, poprzez wykazanie niewypłacalności Spółki, co zostało przedstawione we wcześniejszej części uzasadnienia. Ponieważ Skarżąca stanowiska tego nie zakwestionowała, nie ma potrzeby ponownego przytaczania stanowiska Dyrektora, który wykazał, kiedy upływał termin zapłaty wymaganych wierzytelności i w konsekwencji w jakim terminie Skarżąca zobowiązana była złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości. Skarżąca nie kwestionowała również stanowiska Dyrektora, że nie wskazała mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. Sąd stwierdza, że z akt sprawy nie wynika, aby Skarżąca na taką okoliczność się powoływała, bądź też organy podatkowe dysponowały informacjami uzasadniającymi prowadzenie postępowania w tym kierunku.
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia w toku postępowania przepisów postępowania. Skarżąca zarzuciła w skardze naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 O.p., które statuują zasadę prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym. Nie wskazała jednak na konkretne naruszenie, jakiego miały się dopuścić organy podatkowe przy rekonstruowania stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo i organy podatkowe ustaliły przeprowadziły wszelkie dowody, które były istotne dla zakończenia sprawy, jak również dokonały ich właściwej oceny.
Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji Dyrektora prowadzi do wniosku, że sprawa została ponownie rozpoznana i rozstrzygnięta na etapie postępowania odwoławczego. Nie wiadomo zatem w czym Skarżąca upatruje naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego o której mowa w art. 127 O.p.
Sąd po skontrolowaniu zaskarżonej decyzji w oparciu o kryteria wskazane w art. 134 § 1 p.p.s.a., nie dopatrzył się jakichkolwiek naruszeń, które powodowałyby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.
Z tych wszystkich powodów skarga podlegała oddaleniu, zaś podstawę wydanego wyroku stanowił art. 151 p.p.s.a.