Uzasadnienie
W dniu 09.06.2015r. Referendarz sądowy WSA w Krakowie ustanowił dla J.M. radcę prawnego. Na tej podstawie Dziekan Rady OIRP, dnia 18.08.2015r. wyznaczył pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego J.L.
W dniu 08.10.2015r. WSA w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 19 grudnia 2014r. a radca prawny wniósł na rozprawie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały pokryte w całości ani w części.
Dnia 16.10.2015r. wpłynął do tut. Sądu wniosek radcy prawnego J.L. o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego, świadczonego w ramach prawa pomocy prawnej, zwierający oświadczenie, iż koszty te nie zostały zapłacone w całości jak też w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270 z p. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Pełnomocnik strony skarżącej wywiązał się z powierzonych mu obowiązków. Stąd też zasądzenie wynagrodzenia z tego tytułu jest zasadne.
Orzekający przyznał więc pełnomocnikowi wynagrodzenie za pierwszą instancje w kwocie 240 zł., na podstawie § 14 ust. 2 pkt.
1) lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j. Dz.U z dnia 2013r., poz. 490), podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług, ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1) ustawy o podatku od towarów i usług, z dnia 11 marca 2004 r. (t.j. Dz.U. z 2011r., nr 177, poz. 1054 z p. zm.) w zw. z § 2 ust. 3 w/w Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości i wynoszącą w tym wypadku 55,20 zł.
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sekwencji, na podstawie art. 258 § 2, pkt 8) w zw. z art. 250 § 1, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 z p. zm.).