Uzasadnienie
ISA/Kr 585/06
Zaskarżonymi decyzjami po rozpoznaniu odwołań utrzymano w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] 09.2005r. od nr. [...] do nr. [...], którymi Przedsiębiorstwu Obrotu Paliwami "[...]" w J., zwanemu dalej "Spółką" określono wysokość podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2000r. w kwotach odpowiednio [...] zł, [...]zł, [...] zł. W uzasadnieniu zaskarżonych decyzji wskazano, że w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego ustalono zawyżenie przez spółkę podatku naliczonego w deklaracjach VAT-7 za miesiące od października do grudnia 2000r. W deklaracjach tych bowiem wykazano podatek naliczony z faktur wystawionych na sprzedaż oleju napędowego przez osoby które nie nabyły tego oleju ani go nie wyprodukowały. Dysponowały one tylko fakturami na zakup komponentów do produkcji oleju napędowego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika również, że nazwiskami i mionami tych osób za ich zgodą posługiwał się A. K. do zatajenia prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, względnie jej rozmiarów. W zamian za to osoby te otrzymywały od niego odpowiednie wynagrodzenia.
W skargach na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2006r. od nr. [...] do nr. [...] spółka wniosła o ich uchylenie z powodu naruszenia przede wszystkim art.191 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.z 2005r. nr.8 poz.60 ze zm.) zwanej dalej "Op", który na gruncie postępowania podatkowego formułuje zasadę swobodnej oceny dowodów. Natomiast organy podatkowe naruszyły ten przepis, gdyż dokonały oceny tych dowodów w sposób dowolny. Nie zebrały one bowiem pełnego materiału dowodowego a w szczególności nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego na okoliczność czy spółka wiedziała o tym, że niektórymi nazwiskami i mionami osób, które figurowały na fakturach jako sprzedawcy oleju napędowego inna osoba posługiwała się do zatajenia prowadzenia przez nią, działalności gospodarczej względnie jej rozmiarów.
Nadto został przez organy podatkowe naruszony § 50 ust.4 pkt.1 lit.a w związku z § 36 rozporządzenia Ministra Finansów dnia 22.12.1999r. w sprawie wykonani niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr. 109 póz. 1245 ze zm.) przez jego błędną wykładnie. W przepisie tym chodzi bowiem o rejestrację działalności gospodarczej w ewidencji tej działalności prowadzonej przez organy samorządu terytorialnego stopnia podatkowego. Rejestracji tej zaś sprzedawcy oleju napędowego na rzecz spółki dokonali i w związku z tym byli uprawnieni do wystawiania faktur na sprzedaż tego oleju.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko wyjaśnił, iż w przypadku otrzymania przez nabywcę towarów i usług faktury, która potwierdza dokonanie transakcji z podmiotem nie będącym w rzeczywistości jej stroną, nabywcy temu nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w niej wykazaną (zob.wyrok NSA z dnia 27.04.2000r. sygn.akt ISA/Łd 237/98). Powyższą zasadę doprecyzowano w §1 pkt.5 lit.a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999r., stanowiący, że wystawienie faktury stwierdzającej czynności która nie została dokonana nie daje podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z niej wynikającą. To samo dotyczy wystawianie faktury przez 'podmiot nie uprawniony jakim był D. P. z tym, że wówczas w grę wchodzi § 50 ust.4 pkt.l lit.a tego rozporządzenia.
Faktury na sprzedaż oleju napędowego dla spółki powinny być wystawione przez A. K. D. P. podjął zaś pracę dla niego od czerwca 1999r. W zamian za to P. otrzymywał od A. K. miesięczne wynagrodzenia. Miejscem pracy D. P. była między innymi baza w J., gdzie był on zatrudniony na "nalewkach", a gdzie w rzeczywistości zlewano komponenty, mieszano a następnie rozlewano do cystern jako pełnowartościowe paliwa. Wystawiał on również faktury na rzekomą przez niego sprzedaż oleju napędowego w tym i dla skarżącej spółki oraz przyjmował faktury na rzekomy zakup komponentów do produkcji tego paliwa. Gdy D. P. był już spalony to do kontynuowania opisanego procederu zaangażowano kolejne osoby.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skargi sanie uzasadnione, gdyż zaskarżone decyzje są zgodne z prawem. Prawem tym jest przede wszystkim art.188 par. 1 Op. W którym stwierdza się, że przedmiotem dowodu może być okoliczność mająca znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy. W związku z tym należy wskazać na przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie. Tym przepisem jest miedzy innymi art.26 Op. stanowiący, że podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające z zobowiązań podatkowych podatki. Przepis ten formułuje odpowiedzialność podatkową podatnika jako powstająca z mocy prawa (automatycznie), nie zależnie od jego winy.
W związku z tym okoliczność, czy skarżąca spółka wiedziała o wystawianiu faktur na sprzedaż oleju napędowego przez osoby firmujące działalność gospodarczą innej osoby nie jest okoliczność mająca istotne znaczenie dla sprawy. Zatem organy podatkowe były uprawnione do oddalenia wniosku o dopuszczenie dowodów na tę okoliczność. Z tego względu wbrew temu co twierdzi skarżąca spółka nie naruszyły one art.191 Op.
Innym przepisem który należy wskazać jest art.19 ust.2 ustawy z dnia 8.01.ł993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr. 11 poz.50 ze zm.) mówiącego, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Jednakże nie mogą to być jakiekolwiek faktury, lecz tylko te, które zgodnie z art.32. ust. l tej samej ustawy maja określone w tym przepisie zasadnicze ich elementy. Do tych elementów należą dane dotyczące podatnika, które w rozpoznawanych sprawach były nie zgodne ze stanem faktycznym. Dane te dotyczyły bowiem osób, w tym D. P., które firmowały działalność gospodarczą A. K. Osoby te mają status osób trzecich i na podstawie art. 113 Op. mogą odpowiadać za zobowiązania podatkowe podatnika.
W związku z tym okoliczności czy te osoby jak np. D. P. były zarejestrowane dla celów podatku od towarów i usług względnie zwolnione od tego podatku nie posiadają istotnego znaczenia do rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnienie tych okoliczności nie zmienia statusu tych osób jako osób trzecich.
Z tego względu Sąd działając na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.