Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie dała dostatecznych podstaw do jej uwzględnienia, ponieważ zaskarżonej decyzji nie można skutecznie zarzucić niezgodności z prawem, o której mowa w art. 16 par. 2 Kpa a jedynie stwierdzenie takiej niezgodności mogłoby spowodować wzruszenie tejże decyzji.
Jest poza sporem, że organy podatkowe ustalając wysokość przedmiotowego podatku odliczyły od dochodu małżonków C. wydatki mieszkaniowe /511.000.000 zł/, wydatki na zakup akcji /32.000.000 zł/ oraz składki ZUS-owskie /14.765.000 zł/.
Spór dotyczy kwestii, czy wydatki na jedno choćby z mieszkań /lokali mieszkalnych/ w domu skarżących powinny być odliczone z podstawy opodatkowania, czy też nie.
W czasie rozprawy sądowej w dniu 25 września 1996 r. skarżący Andrzej C. popierając skargę wyjaśnił, że budynek, o który tu chodzi "w części parterowej przeznaczony jest do zamieszkania przez rodzinę skarżącego, piętro zaś, stanowiące jedno mieszkanie o pow. 150 m2 przeznaczone zostanie do wynajmu", oraz że budynek "nie jest jeszcze zamieszkały" /vide: protokół rozprawy/.
Na tejże rozprawie pełnomocnik Izby Skarbowej podniósł, że u podstaw zaskarżonej decyzji legło przede wszystkim stwierdzenie, że w omawianej sprawie występuje tylko jeden lokal w budynku skarżących, do którego nie można było zastosować spornej ulgi.
Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji na gruncie przedstawionej wyżej spornej kwestii miał na względzie treść przepisów art. 26 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że podstawę obliczenia podatku z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3 i art. 28-30, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1 i 2 oraz ust. 4-7 lub art. 25 po odliczeniu wydatków poniesionych w roku podatkowym na budowę własnego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przeznaczeniem znajdujących się w nim lokali mieszkalnych na wynajem oraz na zakup działki pod budowę tego budynku.
Brzmienie tego - zacytowanego in extenso - przepisu zostało trafnie zinterpretowane przez organy podatkowe a w szczególności przez Izbę Skarbową, jako nie mającego zastosowania w omawianej sprawie, skoro odnosi się on do lokali mieszkalnych, znajdujących się w budynku wielorodzinnym a nie do pojedynczego lokalu w budynku właściciela zajmującego drugi, znajdujący się w tymże budynku lokal.
Inna interpretacja tego przepisu, oparta na twierdzeniu, że "liczba mieszkań przeznaczonych na wynajem może również obejmować jeden lokal" wykracza poza dyspozycję powyższego przepisu i jako taka, jest błędna, co także wynika ze sprzeczności tkwiącej w powyższym zdaniu.
W tym stanie rzeczy, skoro sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonana w oparciu o przepis art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy względnie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogło wywrzeć istotny wpływ na rozstrzygnięcie merytoryczne, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 27 ust. 1 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.