Uzasadnienie
P. W. zakwestionował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 marca 2020r., nr [...] w przedmiocie uznania zarzutu na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadniony, którym to postanowieniem, utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 29 stycznia 2020r., nr [...], będące stanowiskiem wierzyciela w zakresie zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu i uznające ten zarzut za nieuzasadniony.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego.
Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015r., sądy administracyjne były uprawnione w tym czasie do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r. poz. 658), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. – który otrzymał brzmienie, że sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Dotyczy to wszystkich rozstrzygnięć organu drugiej instancji, niezależnie od tego, czy stanowią one merytoryczne, czy też procesowe zakończenie takiego postępowania zażaleniowego (por. postanowienie WSA w Gliwicach z 14 maja 2018 r., I SA/Gl 495/18).
Kognicja sądu administracyjnego nie obejmuje zatem w aktualnym stanie prawnym, orzekania w sprawie postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Wskazać jednak należy, że nowelizacja art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. nie doprowadziła do ograniczenia standardów ochrony sądowej w stosunku do orzeczeń administracji publicznej. Jak zostało to bowiem wyjaśnione w uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej, postanowienia wierzyciela, zapadające w ramach rozpoznania wniesionego zarzutu mają charakter incydentalny. W tych przypadkach w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, to znaczy postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Innymi słowy, rezygnacja przez ustawodawcę z możliwości bezpośredniego zaskarżenia postanowienia wierzyciela zapadłego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów nie oznacza, że rozstrzygnięcie to zostało wyłączone spod sądowej kontroli.
Na zasadzie wyrażonej w art. 135 p.p.s.a., podlega ono weryfikacji z punktu widzenia jego zgodności z prawem w ramach kontroli postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów (por. postanowienie NSA z dnia 28 września 2016r. sygn. akt II OSK 2013/16; J. Drachal, M. Jagielska, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 61).
W przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 26 marca 2020r., nr [...] uznało za nieuzasadniony zarzut zgłoszony w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji. SKO w K., ww. postanowieniem utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 29 stycznia 2020r., nr [...], będące stanowiskiem wierzyciela w zakresie zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu i uznające ten zarzut za nieuzasadniony.
W ocenie Sądu, w świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., na postanowienie, przedmiotem którego jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Jest to bowiem postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego, zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. W świetle powyższych regulacji, zaskarżony akt nie podlega zatem kontroli sądowoadministracyjnej.
Skoro niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, to wniesiona skarga podlega odrzuceniu, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z kolei stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi, orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.