Uzasadnienie
W dniu 21 marca 2006 r. M. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] odmawiającą umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiące III i V 2004 r.
Pismem z dnia 6 grudnia 2007 r., skarżący złożył wniosek o umorzenie postępowania. Z jego treści wynika, iż stanowi ono cofnięcie skargi z uwagi na wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzji z dnia [...] rozkładającej na raty zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za powyższe miesiące. Skarżący podał, że dotychczasowe postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), określanej dalej skrótem p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Przepis ten ustala więc generalną zasadę o wiążącym sąd oświadczeniu o cofnięciu skargi. Jest to następstwo możliwości rozporządzania przez skarżącego skargą z ograniczeniem, w tym zakresie, ingerencji sądu. Sąd może mianowicie uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne wówczas jedynie, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Ponieważ w niniejszej sprawie Sąd nie znalazł żadnych okoliczności powodujących niedopuszczalność cofnięcia skargi, uznał, że została ona skutecznie cofnięta. W związku z tym postępowanie należało umorzyć zgodnie z dyspozycją art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji postanowienia.