Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 września 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o sprostowanie treści postanowienia WSA w Krakowie z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 619/08, w zakresie nadania klauzuli prawomocności. Wskazał, że wyrokiem z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 3229/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie dotyczącym decyzji wydanej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. Tym samym prawomocnym stał się wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 619/08, w zakresie pkt I. Konsekwencją prawomocności wyroku w pkt I winna być również jego prawomocność w zakresie pkt III i IV, gdyż istnieje ścisły związek pomiędzy tymi częściami sentencji wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156§1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu. W myśl art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Należy podnieść, że omyłka prostowana przez Sąd musi mieć charakter oczywisty, tj. niewymagający dla swojego wykrycia dokładnej analizy akt postępowania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w tym przypadku, albowiem prawomocność ww. wyroku WSA w Krakowie w zakresie punktu III i IV jest konsekwencją prawomocności rozstrzygnięcia zawartego w punkcie I tego orzeczenia, gdyż pomiędzy nimi występuje ścisły związek wynikający z art. 152 oraz art. 200 p.p.s.a. Podkreślenia przy tym wymaga fakt, że postanowienie stwierdzające prawomocność orzeczenia ma charakter deklaratoryjny.
W tym stanie rzeczy, na zasadzie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.