Uzasadnienie
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S.G. działając za pośrednictwem swego pełnomocnika zakwestionowała decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 listopada 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2008r. W skardze tej sformułowano dodatkowo wniosek o wstrzymanie wykonania tego rozstrzygnięcia podnosząc, że w sprawie nie zachodzą przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności określone w przepisie art. 239b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), a dodatkowo z uwagi na zawisłą przed TK sprawę oznaczoną sygnaturą SK 18/09 prawdopodobne jest zawieszenie postępowania sądowego w sprawie skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") – po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.
Z powołanego wyżej przepisu wynika, że sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy podkreślić, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na skarżącym. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy.
Pozostaje bowiem poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na sąd administracyjny, ale i na wnioskodawcę. Jest on zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877).
Jak z powyższego wynika, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o istnieniu powyższych zagrożeń, co dopiero uzasadniać może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja takiego wniosku musi być odpowiednia, tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca nie wskazał na konkretne okoliczności, z których wnikałoby, że możliwe jest zaistnienie niebezpieczeństw wymienionych w analizowanym przepisie, czyli niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zasadność złożonego wniosku wynikać miała w zasadzie z braku wystąpienia przesłanek nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w toku postępowania administracyjnego, co pozostaje bez znaczenia w świetle ścisłych przesłanek wstrzymania wykonania aktu określonych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Prawnie irrelewantne w kontekście tego postępowania wpadkowego są również wyniki postępowań prowadzonych przed TK, które mogłyby dotyczyć meritum rozpoznawanej sprawy, gdyż na tym etapie postępowania ich rozważanie byłoby jeszcze przedwczesne. W szczególności okoliczność, iż skarga złożona przez podatnika może zostać uwzględniona przez Sąd, również nie należy do ustawowych przesłanek uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
W kontekście stanu faktycznego sprawy, stwierdzić nadto należy, iż egzekucja świadczeń pieniężnych - co do zasady - nie doprowadza do trudnych do odwrócenia skutków, których nie można usunąć. Prowadząc egzekucję z wynagrodzenia dłużnika, organ egzekucyjny pozostawia kwotę wolną od zajęcia, uwzględniając konieczność utrzymania zobowiązanego i jego rodziny. W związku z powyższym rodzina skarżącego nie może więc zostać narażona na niemożność zaspokojenia swych podstawowych potrzeb. Skarżący nie wskazał i nie uprawdopodobnił by ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadziło do wyrządzenia znacznej szkody, a w szczególności takiej, której nie można zrekompensować nawet na skutek zwrotu wyegzekwowanego świadczenia.
Co równie istotne zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wykonana. Po wniesieniu skargi, strona uiściła kwotę zobowiązania podatkowego wynikającą z opisanej decyzji. W związku z tym złożony w sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uznać należy dodatkowo za bezprzedmiotowy. Bezprzedmiotowość wniosku nie powoduje jednak umorzenia postępowania w tym zakresie, lecz skutkuje odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.