Uzasadnienie
M. P. (zwany dalej skarżącym) wnioskiem z dnia 4 maja 2020 r. zwrócił się do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: PZUS, organ) o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r.
PZUS decyzją z dnia 5 października 2020 r. nr 180000/71/825/2020 odmówił Skarżącemu prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek za marzec-maj 2020 r.
PZUS uznał, iż z uwagi na fakt, że do 30 czerwca 2020 r. Skarżący nie wywiązał się z terminowego złożenia deklaracji rozliczeniowej za okres marzec - maj 2020 r., nie spełnił on warunków do zwolnienia z opłacania składek za wnioskowane miesiące.
Pismem z dnia 8 października 2020 r. pełnomocnik Skarżącego złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
PZUS decyzją z dnia 27 listopada 2020 r. znak sprawy 180000/71/603862/2020-RED-MK utrzymał w mocy decyzję PZUS z dnia 5 października 2020 r.
Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Wyrokiem z dnia 23 listopada 2021 r. Sygn. akt I SA/Kr 630/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wymogom wynikającym z regulacji zawartej w art. 107 §3, art. 7 i 77 §1 k.p.a. oraz art. 8, 11 i 15 k.p.a. Organ odwoławczy nie ustosunkował się do podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy argumentów Skarżącego, który wprost wskazywał, że jest zwolniony na podstawie przepisu art. 47 ust. 2a u.s.u.s. z przesłania deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów należnych za marzec, kwiecień, maj 2020 r.
Nadto poza zacytowaniem przepisów ustawy o COVID–19 organ ograniczył się do lakonicznego stanowiska sprowadzającego się do stwierdzenia, że płatnik nie złożył dokumentów zgłoszeniowych do dnia 30 czerwca 2020 r. oraz, że uchybienie przez Skarżącego terminowi do złożenia deklaracji skutkuje odmową przyznania zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek we wnioskowanym okresie.
Ponownie rozpoznając sprawę PZUS, decyzją z dnia 21 marca 2022 r. nr 180000/71/572386/2020/ZPWWO, działając na podstawie art. 31zq ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn. zm.) w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 423 z późn. zm.) odmówił M. P. prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres kwiecień 2020 r. – maj 2020 r.
W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 31 zo ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374, ze zm.; dalej: ustawa o COVID-19). Ponadto organ przytoczył treść art. 31zq ust. 1 i ust. 2 ustawy o COVID-19, wskazując m.in., iż zgodnie z ust. 3 wskazanego przepisu warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania.
Dalej organ wskazał, że we wniosku z dnia 4 maja 2020 r. skarżący wnosił o zwolnienie z obowiązku opłacania składek za miesiąc kwiecień i maj 2020 r. jako osoba prowadząca działalność i opłacająca składki wyłącznie za siebie. Dnia 19 września 2019 r. skarżący wyrejestrował z ubezpieczeń pracowników zatrudnionych na umowę zlecenia (kod 0411) i zobowiązany był do złożenia poprawnej deklaracji rozliczeniowej za miesiąc październik 2019 w wyznaczonym terminie - tj. w terminie płatności składki za w/w miesiąc.
Zgodnie z art. 47 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, płatnik składek jest zwolniony z obowiązku przekazywania do ZUS dokumentów rozliczeniowych za kolejny miesiąc, jeżeli w ostatnio złożonej deklaracji rozliczeniowej zadeklarował do podstawy wymiaru składek kwotę w wysokości najniższej podstawy ich wymiaru i nie nastąpiła żadna zmiana w stosunku do miesiąca poprzedniego. Oznacza to obowiązek złożenia dokumentów rozliczeniowych za pierwszy miesiąc, tak, aby ZUS mógł klonować dokumenty za kolejne miesiące.
Zdaniem organu w przypadku skarżącego deklaracje rozliczeniowe nie mogły ulec sklonowaniu - tzn. skarżący nie mógł być zwolniony z obowiązku ich składania, ponieważ po wyrejestrowaniu pracowników deklaracja za październik 2019 wpłynęła do ZUS dopiero 10 października 2020 r., a więc po terminie płatności składki za w/w miesiąc. Po przeanalizowaniu konta skarżącego można było dostrzec, że każda deklaracja za kolejny miesiąc nie była złożona w wyznaczonym terminie (terminie płatności składki) przez co na koncie utworzył się nieprawidłowy przypis składek z urzędu, który spowodował brak możliwości klonowania się deklaracji rozliczeniowych. Deklaracje rozliczeniowe mogą ulec sklonowaniu tylko i wyłącznie w przypadku terminowego złożenia pierwszej poprawnej deklaracji.
Za miesiąc kwiecień – maj 2020 deklaracje rozliczeniowe złożone zostały - pierwsza z identyfikatorem 1 dnia 5 listopada 2020 r., kolejna 11 sierpnia 2021 r., a więc po ustawowym terminie na składanie deklaracji, który obowiązywał do 30 czerwca 2020 r.
Na powyższą decyzję M. P., działając przez profesjonalnego pełnomocnika złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:
- - art. 31zq ust. 1 ustawy Szczególne rozwiązania związane z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) poprzez zastosowanie błędnej wykładni;
- - art. 47 ust. 2a ustawy System ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 266) poprzez zastosowanie błędnej wykładni;
- - art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego będącego podstawą do zwolnienia Skarżącego z obowiązku składania deklaracji rozliczeniowych;
- - art. 107 § 3, 8 i 11 k.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich faktów istotnych dla sprawy.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wydając zaskarżoną decyzję organ ponownie pominął zastosowanie art. 31zq ust. 1 ustawy Szczególne rozwiązania związane z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Nadto pomimo twierdzenia organu, że deklaracja za październik 2019 wpłynęła do ZUS dopiero 10 października 2020 r., organ nie wezwał Skarżącego do złożenia korekty deklaracji.
Skarżący wskazał, że w przepis art. 31 zg ust. 1 ustawy covidowej zawiera odesłanie do art. 47 ust. 2a ustawy System ubezpieczeń społecznych, który to przepis określa warunki zwolnienia z obowiązku składania deklaracji rozliczeniowej lub imiennych raportów miesięcznych. Warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31 zo ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.) jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania (art. 31 zq ust. 3 u.sz.r.). Złożenie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do 30 czerwca 2020 r. nie było zatem warunkiem przyznania zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za te miesiące w przypadku tych płatników składek, którzy w tych miesiącach byli zwolnieni z obowiązku złożenia tych dokumentów rozliczeniowych.
Organ - według skarżącego pominął regulację art. 47 ust. 2a ustawy System ubezpieczeń społecznych, który to przepis określa warunki zwolnienia z obowiązku składania deklaracji rozliczeniowej lub imiennych raportów miesięcznych.
Co więcej, organ w toku postępowania nie ustalił okoliczności faktycznych decydujących o tym, iż Skarżący samodzielnie prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą, opłacający składki wyłącznie za siebie, zadeklarował do podstawy wymiaru składek:
- a) na ubezpieczenia społeczne - kwotę w wysokości najniższej, obowiązującej ją podstawy wymiaru składek dla osób prowadzących pozarolniczą działalność,
- b) na ubezpieczenie zdrowotne - kwotę w wysokości najniższej, obowiązującej ją podstawy wymiaru składek,
- - i nie nastąpiła żadna zmiana w stosunku do miesiąca poprzedniego.
Nadto podniesiono, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wymogom wynikającym z regulacji art. 107 §3 i art. 11 k.p.a., gdyż organ nie ustosunkował się do uprzednio podniesionych argumentów Skarżącego, który wprost wskazywał, że jest zwolniony na podstawie przepisu art. 47 ust. 2a u.s.u.s.
z przesłania deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów należnych za marzec, kwiecień, maj 2020 r.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).
Przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a., gdyż strony wniosły po rozpoznanie sprawy w ww. trybie.
Stosownie do § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie przekazania rozpoznania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1773 ze zm.), rozpoznanie spraw z zakresu działania Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczących zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo ustawy o COVID-19 – przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Skarżący ma miejsce zamieszkania na obszarze właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 marca 2022 r. odmawiająca skarżącemu prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na za kwiecień i maj 2020 r.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 31 zo oraz art. 31zq ustawy COVID-19.
Zgodnie z art. 31 zo ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID- 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych płatnikowi składek przysługuje prawo do zwolnienia z opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należnych za okres od marca do maja 2020r. wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony za ten okres jako płatnik składek:
- 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r.,
- 2) w okresie od dnia l lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r.,
- 3) w okresie od dnia l marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r.
- - zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych.
Zgodnie z art. 31zq ust. 3 Ustawy warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek o których mowa w art. 31zo, jest przesłanie deklaracji, rozliczeniowych lub imiennych raportów należnych za marzec, kwiecień, maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania.
W art. 47 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266 z późn. zm.) - dalej: u.s.u.s. - uregulowana jest kwestia terminów i sposób realizacji obowiązków przez płatnika składek
W myśl art. 47 ust. 2a ww. ustawy, obowiązującym w dacie składania wniosku osoby prowadzące pozarolniczą działalność, opłacające składki wyłącznie za siebie lub osoby z nimi współpracujące, są zwolnione z obowiązku składania deklaracji rozliczeniowej lub imiennych raportów miesięcznych za kolejny miesiąc, jeżeli w ostatnio złożonej deklaracji rozliczeniowej lub imiennym raporcie miesięcznym zadeklarowały do podstawy wymiaru składek:
- 1) na ubezpieczenia społeczne - kwotę w wysokości najniższej podstawy wymiaru składek dla osób prowadzących pozarolniczą działalność, obowiązującej je i osoby z nimi współpracujące, zaś w przypadku osób, o których mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców - obowiązującej osoby z nimi współpracujące, z zastrzeżeniem ust. 2g;
- 2) na ubezpieczenie zdrowotne - kwotę w wysokości najniższej podstawy wymiaru określonej w art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1398, z późn. zm.), obowiązującej je i osoby z nimi współpracujące, i nie nastąpiła żadna zmiana w stosunku do miesiąca poprzedniego, z zastrzeżeniem ust. 2c.
Podkreślić należy, że sprawa dotycząca odmowy zwolnienia skarżącego z opłacania należności z tytułu składek za kwiecień i maj 2020 r. była już rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z dnia 23 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 1375/21 uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 listopada 2020 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 października 2020 r. W wyroku tym sąd wyjaśnił okoliczności sprawy oraz wskazał, że organ odwoławczy winien odnieść się do przepisu art. 47 ust. 2a u.s.u.s. z którego wynikać miałoby - zdaniem skarżącego, że jest on zwolniony z przesłania deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów należnych za miesiąc marzec, kwiecień, maj 2020 r. Organ winien wyjaśnić kwestię zwolnienia lub też jego braku, przedstawiając w tym zakresie stosowną analizę oraz dowody.
Jak wskazał Sąd, powyższa okoliczność jest istotna z punktu widzenia treści art. 31 zq ust. 3 ustawy o COVID-19, zgodnie z którym warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31 zo jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów należnych za marzec, kwiecień, maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania. Organ nie dokonał analizy ww. przepisów, ograniczył się jedynie do lakonicznego stanowiska sprowadzającego się do stwierdzenia, że płatnik nie złożył dokumentów zgłoszeniowych, poprawnych dokumentów rozliczeniowych do dnia 30 czerwca 2020 r. oraz, że uchybienie przez skarżącego terminowi do złożenia deklaracji skutkuje odmową przyznania zwolnienia.
Ponadto Sąd zauważył, że w decyzji nieprawidłowo wskazano jej adresata, jednak pomimo tego, decyzja kształtuje sytuację prawną M. P., który był stroną postępowania i z tego względu Sąd jedynie uchylił zaskarżoną decyzję.
W związku z powyższym zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Dotyczy to oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 1375/21, którym organy administracji, a następnie Sąd rozpoznający niniejszą skargę miał obowiązek się podporządkować.
W konsekwencji takiej regulacji prawnej Sąd, rozpoznający skargę wniesioną w niniejszej sprawie jest związany oceną prawną i wytycznymi zawartymi w prawomocnym wyroku z dnia 23 listopada 2021 r., które wyznaczyły kierunek postępowania w niniejszej sprawie.
W ocenie tut. Sądu, w niniejszej sprawie organy administracji nie wykonały wskazań zawartych w ww. orzeczeniu z dnia 23 listopada 2021 r. Organy ponownie ograniczyły się jedynie do stwierdzenia, że za miesiąc kwiecień-maj 2020 r. deklaracje rozliczeniowe złożone zostały po ustawowym terminie na składanie deklaracji, który obowiązywał do dnia 30 czerwca 2020 r. Nadal nie przeprowadzono pełnej analizy przepisów ustawy COVID-19, na co również zwracał uwagę sąd we ww. wyroku.
Przede wszystkim organ nie rozważył możliwości zastosowania instytucji przewidzianej w art. 15 zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 ustawy COVID-19. Zgodnie z tym przepisem w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. Organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.
Zauważyć należy, że uchybienia organu w toku postępowania nie mogą negatywnie wpływać na prawa strony, nawet jeżeli nie złożyła ona deklaracji w terminie.
Tymczasem jak wynika z akt przedmiotowej sprawy organ powtórzył w istocie swoją poprzednią argumentację. Co więcej, w aktach sprawy brak jest zawiadomienia o ponownym wszczęciu postępowania (wraz z pouczeniem o prawie do czynnego udziału w postępowaniu), jak również o zakończeniu postępowania w sprawie wraz z informacją o prawie wypowiedzenia się - przed wydaniem decyzji, w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia - co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Organy nie wykonały więc wskazań Sądu zawartych we wcześniejszym wyroku, mimo iż ocena ta byłą wiążąca. Stwierdzone uchybienia stanowią naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 107 §3, art. 7, 8, 77§1, art. 11 i art. 15 k.p.a.).
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu i sprowadzają się do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, oraz przedstawienia motywów rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji, odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. i realizującym zasadę wynikającą z art. 11 k.p.a. W szczególności organ mając na uwadze treść art. 31zq ust. 3 ustawy o COVID–19 odniesie się do treści wskazanego przepisu in fine, wyjaśniając kwestię zwolnienia lub też jego braku w przypadku Skarżącego (art. 47 u.s.u.s.). Zebrany materiał dowodowy ZUS podda ocenie zgodnie z przepisem art. 80 k.p.a. Nadto organ będzie miał na względzie obowiązek zawiadomienia strony o uchybieniu terminu do przesłania dokumentów rozliczeniowych oraz wyznaczenia jej terminu 30 dni na złożenie wniosku o jego przywrócenie. Uchybienia w toku postępowania ze strony organu nie mogą negatywnie wpływać na prawa strony, nawet jeżeli nie złożyła ona deklaracji w terminie (art. art. 15 zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 ustawy COVID-19).
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.