Uzasadnienie
Decyzją z 11 lutego 2022 r. (nr UP-127/2022) Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił A.D. – nazywanemu dalej "Skarżącym", umorzenia należności z tytułu składek.
Skarżący złożył 5 stycznia 2023 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na powyższą decyzję. Wraz z wnioskiem Skarżący wniósł pismo zatytułowane "Prośba", które należy odczytać, jako skargę na decyzję ZUS z 11 lutego 2022 r.
Rozpoznawszy wniosek Skarżącego, postanowieniem z 30 marca 2023 r. (sygn. akt I SA/Kr 64/23), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru postanowienie to zostało doręczone stronie 4 maja 2023 r. (k. 23).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej jako "P.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku wniesienia skargi po terminie, sąd odrzuca skargę postanowieniem, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Taka konstrukcja obliguje sąd – podczas badania przesłanek formalnych wniesienia skargi – również do kontroli terminu jej wniesienia. W razie stwierdzenia uchybienia terminu, gdy skarżący nie skorzysta z przysługującej mu instytucji przywrócenia terminu z art. 86 § 1 P.p.s.a., sąd nie może więc postąpić inaczej, jak tylko skargę odrzucić.
W świetle powyższego dla stwierdzenia, czy skarga została wniesiona z uchybieniem terminowi należy w pierwszej kolejności ustalić datę doręczenia zaskarżonego aktu. W aktach administracyjnych znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji organu z 11 lutego 2022 r. (k. 65). Zgodnie z datownikiem Skarżący miał odebrać przesyłkę 10 lutego 2022 r. Z oczywistych względów jest to niemożliwe i świadczy o tym, że została ona błędnie przybita przez pracownika poczty. Równocześnie, biorąc pod uwagę, że na druku tym znajduje się podpis Skarżącego, który potwierdził odbiór przesyłki, zdaniem Sądu, okoliczność doręczenia samej decyzji nie ulega wątpliwości. Tym bardziej, że okoliczności tej nie neguje sam Skarżącym.
Pomimo wspomnianego błędu przedział czasowy doręczenia tej przesyłki można ustalić w zakresie wystarczającym dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z adnotacją umieszczoną na pierwszej stronie zaskarżonej decyzji, została ona przekazana do wysłania 14 lutego 2022 r. (k. 51). Ponadto na druku potwierdzenia odbioru znajduje się adnotacja, że pierwszą próbę doręczenia przesyłki podjęto 18 lutego 2022 r., a zważywszy, iż okazała się ona bezskuteczna, przesyłkę awizowano. Zgodnie z datownikiem placówki oddawczej, potwierdzenie odbioru zostało przekazane do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych tego samego dnia, organ zaś odebrał je 2 marca 2022 r. Powyższe pozwala przyjąć, że decyzja została doręczona Skarżącemu 18 lutego 2022 r.
W tym stanie rzeczy trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, obliczony z uwzględnieniem art. 83 § 1 P.p.s.a, upłynął 24 marca 2022 r. Przy czym w uzasadnieniu postanowienia zawarto prawidłowe pouczenie o trybie i terminie zaskarżenia powyższego postanowienia do sądu administracyjnego. Tym samym, skoro skarga została wniesiona dopiero 5 stycznia 2023 r., nastąpiło to po upływie wspomnianego terminu.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.